Hoe gaat het écht met je?

Lieve Anke,

Ik sta telkens weer verbaasd van de enorme dosis doorzetting die jij hebt.

Ben juist op de blog gaan kijken en het is gewoon fantastisch om te zien dat je niet bij de pakken blijft zitten ....

Dit wil dus ook zeggen dat je niet noodgedwongen terug naar B moet komen, anders zou je het toch niet op de blog zetten niet? Onrechtstreeks dan toch goed nieuws .....

Hoe gaat het echt met je? Krijg je het voor mekaar? Hoe is het fysiek?

Kijk uit naar wat nieuws van je ....

Wel Marleentje, deze blog is nu eens helemaal aan jou opgedragen se. Vooral de vraag "hoe gaat het écht met je" zette aan tot denken en introspectie. Ja, hoe gaat het eigenlijk echt met mij? Doorgaans was het antwoord op de vraag 'hoe gaat het met je' de voorbije maanden 'ik heb al beter tijden gekend' - zonder meer. Het heeft weinig nut om keer op keer hetzelfde frustratieverhaal boven te halen waar maar geen verandering in komt - ja ik heb nog pijn, nee de verzekering heeft nog niet betaald, nee ik weet niet of ik het paardencoaching center kan behouden en nee ik weet ook niet of en wanneer ik terug aan de slag kan, voorlopig doe ik wat de dokters me zeggen.

Maar de vraag 'hoe gaat het echt met je' - die is van een ander kaliber. Da's een pittige die uitnodigt tot wat afstand nemen en terugblikken en objectief evolueren. Bovendien komt de vraag van iemand waarvan ik weet dat ze het oprecht goed meent, vanuit een pure intentie, iemand waar ik vertrouwen in heb ; zij verdient dus een eerlijk antwoord. Ikzelf kwam dank zij de vragen van Marleen tot de verrassende conclusie dat het eigenlijk veel beter met me gaat dan ik zelf dacht.

Ik kan lezers enkel aanraden om de vraag eens voor jezelf te stellen. Hoe gaat het écht met jou? Als je eerlijk antwoordt, kan je - zowel in positieve als in negatieve zin - tot verrassende conclusies komen.


Aan jou Marleentje, en alle andere mensen die de voorbije weken op stilte botsten bij een mailtje of telefoontje, in het bijzonder ook Evaatje, Marc, Liesbeth, Max, Stef, Annick, Rudy, Rita, Tom, Géraldine, Patrick, David, Xavier, Inge, Angelique, Geert, Fanny, Marianne, Monica, Vincent, Corinne, Kris ... en vele anderen: bedankt voor jullie lieve mailtjes en sms'jes, jullie blijvende steun en aanwezigheid, ook al krijgen jullie de laatste weken weinig respons. Weet dat uit het oog niet uit het hart is. En hierbij dus de lange versie van 'ik heb al beter tijden gekend' :-). 

In antwoord op je vragen: ik zal pas definitief naar België terugkeren als dat, zoals je schrijft, 'noodgedwongen' zal zijn - hetzij omdat ik niet meer voor mezelf of de paarden kan zorgen, hetzij omdat het Paardencoaching Center verkocht moet worden omdat ik de lening niet kan afbetalen. De voorbije 2 maanden was ik inderdaad 'noodgedwongen' in het land na mijn revalidatie in het ziekenhuis. De goede zorgen van de mama en de vrienden, in combinatie met geen fysieke arbeid te moeten verrichten, hebben wonderen verricht en ik kreeg eindelijk terug iets dat op een 'normaal' leven lijkt. Ik ben zelfs 3 hele weken quasi pijnloos door het leven gegaan, wat een verademing!

Op 2 januari vervolgens vol goeie moed naar Frankrijk teruggekeerd, waarbij week 1 relatief goed verliep, wel wat last maar draaglijk, waarbij tijdens week 2 terug nek- en rugpijn opdook, resultaat na 2 weken terug helemaal geblokkeerd en hups terug naar de kliniek en kinesist. Het verdict was duidelijk: in geen geval gewichten heffen of lasten dragen zwaarder dan 3-4 kg en in geen geval met de paarden aan de slag. Het is een feit dat ik het zonder hulp bij het boerderij- en paardenwerk niet lang kan uitzingen op deze manier - overal zijn wel dingen te heffen of dragen. Het is een vicieuze cirkel, iedere vooruitgang wordt bij de minste overbelasting terug teniet gedaan, de nek blijft te fragiel. Het is een traag proces van 2 stappen vooruit, 1 stap achteruit. Maar het gaat sinds enkele weken evenwel vooruit en dat is voor het eerst in tijden zo.

Als bij wonder - toeval bestaat niet - bood zich een helpende hand aan in de vorm van een dame die de stalling van haar paarden niet meer kon betalen op de manège waar zij gestald stond, en die bereid was om te komen helpen met de paarden te verzorgen in ruil voor gratis stalling voor haar 2 paarden tot begin maart en zij haar paarden op een weide kan plaatsen. Hoe de integratie met de Equiboosters verlopen is, kan je in deze filmpjes zien:

Stap 1: Kennismaking met Oro ... toen waren ze al met 3

 

Stap 2: Panter komt er bij ... toen waren ze al met 4

(waarbij leider Oro hem direct laat verstaan dat het wel 'zijn' paarden zijn)

 

Stap 3: Feinheit komt ook goeiedag zeggen ... toen waren ze al met 5

(voor Feinheit was dit de eerste keer dat ze van 'zo dicht' met andere paarden

dan haar vertrouwde kudde in contact kwam)

Stap 4: En tot slot vervoegt ook Impresse de kudde ... toen waren ze met 6

(waarbij den Oro bij het minste gilletje preventief toch even komt duidelijk maken

dat de nieuwkomers zijn prinses niet te veel moeten ambeteren)

 

Stap 5: Toch nog even apart op een grote weide de beentjes laten strekken ...

 

Stap 6: Een vlekkeloze integratie - een prachtig moment was dat.

Of hoe je met vrijheid en verantwoordelijkheid geven meer kan bereiken

dan met controle, dwang en beperking van de vrijheid.

Ik ben maw fysiek enkele weken geholpen. Nu is het afwachten of de schuldsaldoverzekering van de bank zal tussenkomen wegens invaliditeit en de lening al dan niet zal overnemen. Is het antwoord positief, dan kan het Paardencoaching Center blijven bestaan ; is het antwoord negatief, dan zal de bank wellicht overgaan tot inbeslagname als tegen dan de verzekering nog steeds niets betaald heeft nav het auto-ongeval, want de lening kan ik niet meer betalen na anderhalf jaar zonder inkomsten of enige schadevergoeding. En het ziet er niet naar uit dat de verzekering zal betalen op korte termijn, want de gerechtsdeskundige, dikke vriendjes met de verzekeringsarts die mijn dossier al meer dan een jaar laat aanslepen, is na een reeks diverse 'onregelmatigheden' van op zijn zachtst uitgedrukt 'twijfelachtige aard' zowaar al 2,5 maand lang "vergeten (??)" om het laatste radiologisch onderzoek over te maken dat een voorschot moet mogelijk maken ... Ik kan mij dus de komende weken zitten suf piekeren en in totale passiviteit of depressie verzinken en mijn toekomst verder laten afhangen van andermans' agenda's of mij beklagen over het 'grote onrecht' en alles dat scheef loopt in wat verondersteld is een 'rechtvaardig' rechtssysteem te zijn - wat mij noch Equiboost een stap vooruit helpt - of ik kan roeien met de riemen die er zijn en mijn leven, inclusief mijn juridisch dossier, terug zelf in handen nemen ipv dit van anderen te laten afhangen. Want hoe het gaat met mij, dat kan ik van anderen, of van mezelf laten afhangen, en de enige die hierover kan beslissen, ben ik zelf.

Ik kies dus voor dat laatste, terug zelf de controle over mijn leven nemen, en niet langer de pijn laten regeren, want ik kan me nog steeds niet inbeelden dat al die jaren hard werken, studeren en investeren, en vooral het laatste anderhalf jaar met al die pijn, verloren tijd of moeite zijn geweest. Of dit naïviteit, dwaze koppigheid of iets anders is, zal tijd binnenkort vanzelf uitwijzen. Ik zal mezelf in ieder geval nooit hoeven af te vragen 'Wat zou er gebeurd zijn had ik nog een beetje op mijn tanden gebeten, had ik niet opgegeven'. Alle middelen zal ik me geven om mijn droom te realiseren. Sowieso, ook al verlies ik het Paardencoaching Center, is het traject ondanks de pijn een verrijking geweest. Had ik mijn parcours op voorhand gekend, was ik er gegarandeerd nooit aan begonnen maar had ik ook belangrijke levenslessen gemist. Het is bij momenten werkelijk onmenselijk geweest en achteraf beschouwd, kan ik bij god niet vertellen of uitleggen wat gemaakt heeft dat we de boel niet gewoon de boel gelaten hebben. En toch zijn we er nog - de paarden en ikzelf. Ook al staan we nog steeds op non-actief, het loutere feit dat we er nog steeds zijn, inspireert mensen. En inspireren is altijd een van onze doelstellingen geweest. Hoe kan je anderen inspireren als je zelf niet volgens de waarden leeft die je verkondigt? Hoe kan je een boodschap overbrengen als je er zelf niet in gelooft?

Tegelijk heb ik de betekenis - en toepassing ! - van geduld geleerd - amai een lastige les in mijn geval. Alles hoeft niet perfect te zijn. Alles hoeft niet meteen te gebeuren. Ik hoef niet perfect te zijn. Ik mag ook tijd nemen voor mezelf. Ik hoef niet altijd voor iedereen klaar te staan. Ik mag mijn grenzen stellen. Dat breng ik nu in toepassing. Het ongeval heeft me ook laten inzien dat hulp soms uit onverwachte hoek kan komen. Omgekeerd geldt ook, dat zij met de mooiste beloftes en zij die het hardst schreeuwen dat je op hen kan rekenen, weinig meer dan lucht verkopen. Dat het leven je precies altijd datgene lijkt aan te reiken wat je op dat moment nodig hebt zolang je voor de signalen openstaat. Dat het lichaam, noch het leven, zich laat dicteren, ook al heb je nog zoveel goede wil of bedoelingen. Ik heb eindelijk geleerd te luisteren naar mijn lichaam. Ik heb mijn familie leren kennen op een hartverwarmende manier - hun steun is onmisbaar geweest en ik ben in het bijzonder dankbaar voor mijn kranige mama zonder wiens hulp ik hier al lang niet meer zou zitten. Dank je mama. Ik heb geleerd dat een mens veel creatiever is dan hij denkt te zijn. Dat er meer oplossingen bestaan dan je op het eerste zicht zou denken. Dat je in het leven mag plannen en veiligheidsmarges inbouwen wat je maar wil - je kan het leven niet controleren en beter laat je je door de koers van het leven meevoeren. Ga je er tegen in verzet, dan doe je enkel jezelf kwaad. Dat je niet altijd alles zelf kan oplossen en dat ideeën van anderen ook waardevol kunnen zijn. Dat vechten tegen niets oplevert, maar dat vechten voor je droom je energie geeft op momenten dat je het het minste verwacht. Dat de paarden perfect voor zichzelf kunnen zorgen, wat ze de voorbije maanden tijdens mijn lange afwezigheid bewezen hebben. Dat het geen schande is als je voor de zoveelste keer ergens uitstel van betaling moet vragen. Hoe beschaamd ben ik daar al over geweest, hoe vernederend voelde dat aan. Terwijl ik op meer begrip mocht rekenen dan ik verwachtte. Een mens doet wat hij kan en meer kan hij niet doen.

Wat er ook gebeurt in de toekomst, ik ben door dit alles een betere en sterkere mens geworden. Hoe wanhopiger de situatie er begon uit te zien, hoe meer redenen ik vond om dankbaar te zijn voor wat ik wel heb. Er zijn zo veel dingen die we als vanzelfsprekend beschouwen, maar die helemaal niet vanzelfsprekend zijn (denk maar aan warm water en centrale verwarming, hé Nathalie, 3 maanden zonder geleefd :-)). Het is allemaal een kwestie van keuze, van focus - waar kies jij je aandacht op te richten en je energie in te steken? Op wat je kan of op wat je niet kan? Op wat je hebt of op wat je niet hebt? Boven alles leer ik iedere dag meer om in het hic et nunc, in het hier en nu te leven. Want hier en nu is het enige dat telt. Je kan wel denken en werken aan morgen, maar je leeft nu. Een verloren dag, uur, minuut, krijg je nooit meer terug. Genieten van wat je hebt is de boodschap, ook al lijkt alles tegen te vallen en zie je geen uitweg. Het is niet omdat je geen uitweg ziet, dat hij er niet is. Ik zie nog steeds geen uitweg. Maar ik geloof wel dat hij er is. En grenzen stellen. Dat heb ik ook geleerd. Ik moest wel eerst terug in de kliniek belanden, maar de boodschap is uiteindelijk toch doorgedrongen :-) Het Paardencoaching Center: ja. Meer dan ooit zelfs. Maar niet langer ten koste van mezelf. Het welzijn van Paard en Mens: ja. Dit blijft mijn levenswerk. Maar niet langer ten koste van mijn welzijn. Wel op een manier die mijn welzijn kan combineren met het welzijn van paard en mens.

Kort samengevat: ik ga door met mijn revalidatie oefeningen, zo'n 2 à 3 uur per dag, op het tempo dat mijn lichaam aangeeft. Ik kan intussen 2 uur per dag aan de pc zitten zonder al te veel nek- en rugpijn, en die 2 uur gebruik ik voornamelijk om samenwerkingen te zoeken en achterstand met administratie en emails weg te werken. Stap voor stap. Kan ik de geplande zomerprogramma's mits de nodige hulp uitvoeren, prima. Kan ik ze niet uitvoeren, ook prima. Langetermijnplannen kan ik gelet de situatie niet maken, dus ik leef nu van dag tot dag en probeer van iedere dag het beste te maken. Ik aanvaard nu wat op mijn weg komt en binnen mijn mogelijkheden ligt en ik ben blij voor iedere dag zonder al te veel pijn. Herstellen blijft mijn prioriteit. Voor de rest nemen - saai, I know - huishoudelijke taken mijn dag in beslag - ik kan terug bijna alles zelf doen qua was en plas (behalve de stofzuiger de trap op en af dragen), maar het tempo ligt nog laag en ik dien regelmatig pauzes in te lassen. Dit lijkt waarschijnlijk banaal, maar het is een grote stap vooruit, in vergelijking vanwaar ik kom ... volledig afhankelijk van anderen. Is mijn situatie optimaal? Rooskleurig? Nee, verre van. Maar wat is ze fantastisch in vergelijking met hoe het enkele maanden geleden was! Primeur van het jaar: mijn laatste verhuisdoos is eindelijk uitgepakt - na 1,5 jaar stof gevangen te hebben!

Dus Marleentje, het gaat eigenlijk écht wel goed met me.
En ik mag hopen met jou ook.
Ik wens je ook graag super veel succes toe met je mooie Indigo project!
Dikke zoen, Anke & de Equiboosters.

Meer weten over Indigo?

http://www.youtube.com/watch?v=5dZnqH7wqiI

http://www.youtube.com/watch?v=lmkwO-u8CUg&feature=related