vrijdag 30 april 2010

Het verhaal van de ijsbeer

Er was eens een ijsbeer, warm als een kacheltje vanbinnen, gehard als geen ander aan de buitenkant, bestand tegen de meest barre omstandigheden. De ijsbeer was groot, 2 meter groot. Hij liep lichtjes gebogen, alsof een zware last hem bedrukte. Hij hield er van om als een eenzaat op de eindeloze ijsvlaktes rond te kuieren, alhoewel hij ook graag in groep vertoefde. Hij stelde zich hierbij op als een tolerante en zorgzame ijsbeer. Naarmate de jaren verstreken, werd de huid van de ijsbeer steeds dikker, waardoor het hoe langer hoe moeilijker werd om door te dringen tot het warme kacheltje, dat maar op een laag pitje meer brandde. De ijsbeer voelde hoe langer hoe minder de warmte van de zon op zijn vacht en besteedde er op de duur ook geen aandacht meer aan. De koude had te lang, te diep, op zijn gemoed gewerkt, waardoor hij het verlangen naar de zon bijna - echter niet helemaal - opgegeven had. Zijn stralend witte vacht was grijs geworden van de continue strijd die hij tegen de barre weersomstandigheden dag na dag moest leveren. Hij had het gevoel dat hij telkens van een ijsberg afgleed, net toen hij op het punt stond om de top te bereiken. Hij werd er moe van. Ontzettend moe. Het gevoel van leegte dat zich doorheen de jaren ontwikkeld had, werd steeds groter. Dat had als gevolg dat hij steeds minder zijn best deed om een ijsberg te beklimmen, alhoewel een heerlijke maaltijd zich aan de overzijde van de ijsberg bevond. "Been there, done that," dacht de ijsbeer. "Waarom zou ik nog een keer m'n best doen om die ijsberg te beklimmen, als ik hier mijn maag kan vullen met de overgebleven zeehonden? Nee, voor mij hoeft het allemaal niet meer, oude zeehonden vullen evenzeer de maag als een stel jonge malse zeehonden. Als ik kan overleven, ben ik al tevreden. De rest, je m'en fous. Ik ga het mezelf niet te moeilijk meer maken."

De ijsbeer was het tegenbeeld geworden van alles wat hij als ijsbeerjong was en wilde. Als ijsbeerjong barstte hij van energie. Hij omarmde het leven, speelde, genoot, ging op ontdekking, leerde in razendsnel tempo bij en was enorm bewust van wat er zich om hem heen afspeelde. Het ijsbeerjong ontwikkelde een opvallend sterke intuïtie, waardoor het dingen zag en voelde die anderen niet zagen. De mentale kracht van het ijsbeerjong was opmerkelijk. Hij was duidelijk een survivor. Voor angst was geen plaats in het leven van het ijsbeerjong. Het ijsbeerjong had het gevoel dat het de wereld aankon en volgde zijn hart daar waar het hem heen leidde.

De optimistische en positieve ingesteldheid van de ijsbeer leidde er toe dat hij steeds weer het goede in andere ijsberen zag, alhoewel niet alle ijsberen dezelfde waarden en visie als hijzelf deelden en niet altijd even goede intenties als de ijsbeer hadden. De ijsbeer kwam dit, op ogenblikken dat hij het het minst verwachtte, op harde manier te weten en liep soms zware verwondingen op tijdens aanvaringen met andere ijsberen, zowel vrouwtjes als mannetjes. De wonden heelden na verloop van tijd, maar de littekens bleven zichtbaar op zijn hart. De sterke ijsbeer had echter geen oog voor deze littekens, en dwong zichzelf om sterk te zijn en enkel naar de toekomst te kijken. Operatie koelkast trad volop in werking: emoties, gevoelens, pijn, verdriet werden netjes in het diepvriesvak geparkeerd. Daarmee waren ze wel uit het zicht, maar waren ze niet verdwenen, opgelost of losgelaten. De ijsbeer negeerde zijn verwondingen, trok er zijn lessen niet uit, en sleepte de herinnering aan de verwondingen onbewust met zich mee. Zonder het te beseffen, werd de last die de ijsbeer op zijn eigen schouders legde, alsmaar groter, alsmaar zwaarder. Zijn relaties met andere ijsberen werden steeds oppervlakkiger, een logische en begrijpbare reflex om zichzelf te beschermen tegen nieuwe verwondingen. Van tijd tot tijd stortte de ijsbeer zich met de andere ijsberen op een feestmaal van jonge zeehonden, waardoor hij de illusie in stand hield dat hij wel plezier in het leven had en al bij al gelukkig was. Of beter: al bij al niet zo ongelukkig was.

De wereld was niet klaar voor het ijsbeerjong. Vaderijsbeer verheugde zich in de levenslust van zijn zoon en zag zijn zoon die dingen doen die hij zelf ook had willen doen, maar net niet kon of net niet durfde, om uiteenlopende redenen. Moederijsbeer daarentegen kon haar jong niet volgen. Ze kon maar niet begrijpen wat haar ijsbeerjong bezielde. Ze vond de impulsieve ondernemingen van haar jong maar niets en ze was bang van zijn kracht omdat ze die kracht niet begreep, om de eenvoudige reden dat ze hem zelf miste. Als ijsbeerjong begreep de ijsbeer de afwijzing en nochtans goedbedoelde, maar op onbegrip en onwetendheid gebaseerde opmerkingen van zijn moeder niet. Dus deed hij nog een beetje beter zijn best om de broodnodige aandacht en liefde van zijn moeder te krijgen. Maar hoe meer hij zijn best deed, hoe meer hij zich aanpastte, hoe meer hij bot ving. Het gevoel dat hij niet goed genoeg was, sluimerde in zijn onderbewuste. De ijsbeer herhaalde dit patroon in zijn relatie met vrouwtjesijsberen, en hoe meer tijd verstreek, hoe minder kieskeurig hij werd. Tot hij op de duur helemaal zijn best niet meer deed. Waarom zou hij ook? Het leverde hem niets op dan hartzeer. De ijsbeer vergat compleet wie hij was, verloor zijn ziel, werd een halve robot, en richtte zijn aandacht op situaties en mensen buiten hem, in plaats van de aandacht bij zichzelf en bij wat hij wilde van het leven, te houden. Hij belandde steeds meer in afhankelijke relaties, en kon na verloop van jaren het onderscheid niet meer maken tussen iemand nodig hebben en iemand graag zien. Onbewust trok hij vrouwtjesijsberen aan die net als hij verwond geweest waren, en die hem even hard nodig hadden als hij hen. Deze ijsbeerrelaties voelden al snel aan als een gevangenschap, nu de ijsbeer zich keer op keer moest plooien naar de wensen en verlangens van de ander, en niet meer zichzelf kon zijn. Hij deed alles wat van hem verwacht werd, hij deed hoe langer hoe minder wat hij echt wilde, hij werd hoe langer hoe meer iemand die hij niet was, omdat hij niet meer stilstond bij wat hij echt wilde. 

Het diepvriesvak van de ijsbeer geraakte intussen overvol, en begon te duwen tegen de wand, klaar om uit te barsten. De ijsbeer wilde dit kost wat kost vermijden, en stortte zich op uitputtende lichamelijke bezigheden, om toch maar niet te moeten denken aan al die dingen die 'veilig' in het diepvriesvak opgeborgen zaten. Hij wist wel dat ze er zaten, maar hij kende zichzelf. Als hij ook maar toeliet er even aan te denken, was het hekken van de dam en overspoelde een tsunami aan opgekropte gevoelens hem waardoor hij het gevoel had alle controle te verliezen. En dat mocht niet gebeuren. Want after all, HIJ was in controle. HIJ besliste. HIJ was de baas over zichzelf, zijn leven. De ijsbeer wist maar al te goed dat hij veel gevoeliger was dan hij naar de buitenwereld toe liet uitschijnen. Juist daarom deed hij zijn uiterste best om dat hele potje te onderdrukken en zich ver, heel ver, van alles wat met authentieke gevoelens te maken heeft, te houden.

En dat lukte wonderwel. De ijsbeer wendde al zijn koppigheid en vastberadenheid aan. Een maand. Een jaar. Jaren. Tot de druk van het diepvriesvak te groot werd en zich vertaalde naar zijn lichaam. Hij werd stijf, stram, moe en sleepte zich door het leven veeleer dan door het leven te rennen zoals hij vroeger deed. De ijsbeer had zichzelf zo hard getraind op vooruit kijken, dat hij verleerd had om stil te staan bij wat het ECHT is dat hij wil in het leven. Alhoewel innerlijke rust datgene is wat de ijsbeer echt nodig heeft om terug zichzelf te worden, doet hij onbewust net het omgekeerde, en zoekt hij mensen en situaties op die hem net nog meer stress bezorgen en die de druk nog meer verhogen. Ijsberen kunnen raar in mekaar steken. Het is een vicieuze cirkel, die alleen doorbroken kan worden door even te stoppen, stil te staan, de boel de boel te laten, en terug te keren naar de essentie: het ijsberenjong, dat leefde in vrijheid, verlangde, droomde, en ook de moed en energie had om zijn dromen en geluk na te streven. Geen eenvoudige opdracht voor onze ijsbeer. Maar als 1 ijsbeer het kan, is het deze wel.

Succes.

Voor Christelle

Dit extract uit Osho's werk Het Boek der Geheimen werd ons bezorgd door Equi-Valent, waarvoor dank.

Equiboost neemt het extract graag op in deze blog omdat het dezelfde denkwijze en ervaringen als Osho deelt en volledig achter de inhoud van Osho staat, en omdat het misschien, hopelijk, een eye-opener, een bewustmaker kan zijn voor die mensen die zich ongewild en onbewust in een co-dependente, zelfdestructieve relatie bevinden. Naar toekomstige paardencoaches toe, die in steeds talrijker getallen deze blog volgen, is het belangrijk dat jullie niet alleen lezen wat hieronder staat, maar ook de impact van de woorden ten volle begrijpen en zelf toepassen in jullie leven. Als dat zo is, zijn jullie klaar om paardencoach te worden, want dan zijn jullie zelf in balans en zullen jullie ook veel sneller kunnen oppikken of de mensen die bij jullie komen al dan niet in balans zijn. De paarden zullen eventuele blokkages aangeven, waar je vervolgens gericht rond kan werken. Succes.

+++

Het Boek der Geheimen vertelt hoe je je ziel tot bloei kunt brengen. Het is gebaseerd op het taoïstische Geheim van de Gouden Bloem, dat een van de meest esoterische verhandelingen is die de wereld kent. Het vertelt hoe je tot bloei kunt komen, hoe je niet een zaadje blijft, maar een gouden bloem wordt – die in India de duizendbladige lotus genoemd wordt, en die in China De Gouden Bloem heet. Een bloem als symbool voor de allerhoogste verwerkelijking van je menselijke potentieel. Het Boek der Geheimen is gebaseerd op de verzamelde wetenschap van vijfduizend jaar existentiële studie en research.

In Het Boek der Geheimen legt Osho de essentie bloot van tantra, de oudste Indiase spirituele leer. In Het Geheim der Geheimen legt hij de essentie bloot van de unio mystica, de uiteindelijke eenwording volgens tao.
Het Geheim der Geheimen streeft naar de Unio Mystica, de versmelting van het mannelijke en het vrouwelijke in eenieder, waardoor een wederzijdse vervulling ontstaat die tot een diepgaand gevoel van tevredenheid en innerlijke rust leidt.

Een extract:

-----------------------------


Hoe kun je gevoelig zijn en toch onthecht?


Deze twee zijn geen tegenstellingen, ze staan niet tegenover elkaar.


Als je gevoeliger bent, ben je onthecht; of als je onthecht bent, word je meer en meer gevoelig.


Gevoeligheid is geen gehechtheid. Gevoeligheid is gewaarzijn.


Alleen iemand met bewustzijn kan gevoelig zijn.


Als je geen gewaarzijn hebt, ben je niet gevoelig.


Wanneer je bewusteloos bent, ben je totaal ongevoelig. hoe meer bewustzijn, hoe meer sensitiviteit.


----


Als je gevoelig bent en bewust bent, ben je niet gehecht.


Je bent onthecht want het hele verschijnsel van gewaarzijn verbreekt de verbinding, vernietigt de brug, tussen jou en de dingen, tussen jou en personen, tussen jou en de wereld.


Onbewustheid, niet gewaarzijn is de oorzaak van gehechtheid.


Als je alert bent, verdwijnt de brug plotseling.


Wanneer je alert bent, is er niets om je met de wereld in verband te brengen.


De wereld IS er, jij bent er, en de brug tussen de twee is verdwenen.


De brug is gemaakt van je onbewustheid. Dus denk en voel niet dat je gehechtheid ontwikkelt omdat je gevoeliger wordt. Neen. Als je gevoeliger bent, ben je niet gehecht.


Gehechtheid is een erg grove hoedanigheid, niet subtiel.


Voor gehechtheid hoef je niet gewaar en alert te zijn. Dat is niet nodig.


Dieren zijn heel erg makkelijk gehecht, eerder nog gemakkelijker.


Een hond is meer gehecht aan zijn baas dan enig mens kan zijn.


De hond is volkomen onbewust, dus ontstaat er hechting.


Zo komt het dat in de landen waar menselijke relaties verarmd zijn de mens relatie zoekt met dieren, met honden, met andere dieren, omdat de menselijke hechting er niet langer is.


De menselijke samenleving is aan het verdwijnen en mensen voelen zich geïsoleerd, vervreemd en alleen.


De menigte is er maar jij hebt er geen relatie mee, geen ver-binding.


je bent alleen in de menigte en dit alleenzijn beangstigt.


Je wordt bang en vreesachtig.


Wanneer je een ver-bonden relatie met iemand hebt, en dus niet een relatie vanuit binding, maar vanuit ver-binding, dus met iemand verbonden bent, en iemand is met jou verbonden en is met jou die verbinding aangegaan, geen binding maar verbinding, (gebonden of verbonden...; gebonden is verplichting, verbonden is vrijwillig...), heb je het gevoel dat je niet alleen bent op deze wereld, op deze vreemde wereld.


Iemand is er bij jou. Dat gevoel van "horen bij" verschaft je een soort zekerheid.


---


Voor gehechtheid is gewaarzijn niet noodzakelijk, gewaarzijn vormt eerder een barrière.


Naarmate je gewaarzijn toeneemt, vermindert je gehechtheid, omdat de behoefte aan hechting verdwijnt.


Waarom wil je je aan iemand hechten? Omdat je als eenling het gevoel hebt dat je niet genoeg bent. Iets is er incompleet aan je. Je bent niet een geheel. je hebt iemand nodig om je aan te vullen. Vandaar gehechtheid. Als je gewaar bent, ben je compleet. Je bent een geheel, de cirkel is rond en compleet. Niets mist er in je. Je hebt niemand nodig. Jij als eenling, voelt een totale onafhankelijkheid. een gevoel van heelheid heb je.


Dat betekent niet dat je niet van mensen houdt, het tegendeel is eerder waar, alleen jij kúnt liefhebben. Iemand die afhankelijk is van jou, kan niet van jou houden, hij gaat je haten. Hij haat je omdat jij de slavernij gaat betekenen. Hij voelt dat hij zonder jou niet kan leven, zonder jou KAN hij NIET gelukkig zijn. je bent de oorzaak van allebei, van zijn geluk en van zijn ongeluk. Hij kan het zich niet veroorloven jou te verliezen. Dit geeft een gevoel van gevangenschap. Hij heeft zich gevangen laten zetten door jou en hij neemt jou dat kwalijk, terwijl hij niet ziet dat hij er zelf aan meewerkt. Hij vecht ertegen. (strijd. strijdenergie.)


Mensen haten en voelen liefde tegelijk, maar deze liefde kan niet erg diep zitten.


Alleen iemand die bewust is, kan liefhebben, omdat hij je niet nodig heeft.


Maar dan heeft liefde een heel andere dimensie, ze is geen gehechtheid, ze is geen afhankelijkheid.


Hij is van jou niet afhankelijk en hij maakt jou niet van hem afhankelijk.


hij blijft in vrijheid en hij staat jou toe in vrijheid te blijven.


Jullie zijn beiden je eigen baas, twee totale, HELE wezens die elkaar ontmoeten.


Die ontmoeting is een feestelijkheid, een viering, niet een afhankelijkheid, die ontmoeting is een plezier, een spel.


---


Onthoud dus - als je voelt dat je door meditatie - gevoeliger bent geworden, dat je dan automatisch minder gehecht bent geworden, meer onthecht.


Doordat je meer in jezelf gegrondvest bent, ben je meer gecentreerd in jezelf, je gebruikt niet iemand anders als je centrum. (!!!)


Wat betekent gehechtheid?


Gehechtheid betekent dat je bezig bent iemand anders als het centrum van jouw wezen te gebruiken. (misbruiken...)


Als je zegt dat je zonder dit of dat niet leven kunt, dan is je ziel niet binnen in je.


Dan besta je niet als een onafhankelijke eenheid, je centrum is ergens anders heen verplaatst. (keerzijde is dat je je centrum ook hebt laten verplaatsen...)


Deze verplaatsing van het centrum van jezelf naar iets anders, naar de ander, is gehechtheid.


als je gevoelig bent, voel je de ander aan, maar de ander wordt niet het middelpunt van je leven. (Het mag en kan wel, alleen doe je dat op een andere basis die geen gehechtheid bevat.)


Jij blijft het centrum en vanuit dit gecentreerd zijn ontvangt de ander vele geschenken van jou. En dat zijn geschenken, geen overeenkomsten. Je geeft eenvoudig, omdat je en overschot hebt, je loopt ervan over. En je bent dankbaar dat de ander het gekregen heeft. Dat is genoeg en daarmee uit.

Onderzoek wijst uit dat 1 op 3 kinderen te maken heeft met stress en angst

Het volledige artikel leest u bij de Gazet van Antwerpen:

http://www.gva.be/she/jij-en-je-gezin/aid924255/1-op-de-3-kinderen-kampt-met-stress-en-angst.aspx


Equiboost meent dat de aantallen mogelijks zelfs hoger liggen dan de vooropgestelde 1 op 3. Precies daarom besteedt Equiboost grote aandacht aan het promoten van paardencoaching voor kinderen, en gezinnen samen. Meer info hierover leest u in het persdossier dat vorige week verscheen: http://www.equiboost.com/admin/modules/press/files/Paardencoaching%20voor%20kinderen_NL.pdf

donderdag 29 april 2010

Een mooi verhaal van Piet Loof over hoe het ook anders kan

Uitgangspunt voor dit artikeltje is het verschil in benadering, in denken, tussen de traditionele manier van je paard laten werken en de clickermanier.


Ik was met een zeer aardige dame op pad naar twee andere zeer aardige dames ( ik ken alleen maar aardige dames ) die me gevraagd hadden om wat hulp omdat hun paard, een quarterhorse, problemen heeft met haar voorvoeten, op zo’n manier dat hij af en toe kreupelt.

Ze hadden zelf al aangegeven dat ze ermee bezig waren omdat er al een paar keer een osteopaat geweest was maar dat het paard toch wel heel scheef was en ze eigenlijk weinig verbetering zagen.

Het eerste wat ik altijd doe is naar de schouders, heupen en naar de voeten kijken. Een beroepsafwijking, zoals een monteur naar de motor luistert van een auto en een kapper altijd eerst naar het haar van iemand kijkt voor de persoon zelf te zien.

Duidelijk was dat de ene hoef steiler stond dan de ander. Hierdoor kan een paard eenvoudigweg niet recht zijn. Denk maar eens hoe het je zelf af zou gaan en wat het doet met je heupen als je dag in dag uit op éen hoge en éen lage hak zou moeten lopen.

Ik heb de hielstand al iets kunnen veranderen en aanwijzingen gegeven hoe ze dat zelf verder kunnen verbeteren. ( Natuurlijk Bekappers Natuurlijk) Ik heb ze tevens een aantal rij oefeningen gegeven om de spieren gelijkmatiger te laten gebruiken en de zwakke kant te ontwikkelen

Het paard is gekocht van iemand die vertelde dat het alleen nog als fokmerrie te gebruiken was omdat het bij het minste geringste op de achterbenen stond. Dat ze staakte en vreselijk dwars, enorm op de voorhand lopend eigenlijk niet te berijden was.

Het bekende verhaal, dood voor de hulpen en voluit protesteren. In het begin hebben ze haar ook met steeds zwaardere middelen aan het lopen geprobeerd te krijgen, met alleen maar voorspelbare negatievere resultaten. Je kon haar prikken, slaan zonder enig resultaat.

Dan heb je een paar keuzes, je kunt haar uitbesteden aan een professionele trainer en hopen dat hij/zij een opening in dat gedrag kan vinden, je kunt haar als fokmerrie/grasmaaier gebruiken of je kunt gaan zoeken of er misschien een andere manier van omgang te vinden is.

Dat laatste hadden de dames gedaan en waren begonnen met clickertraining.

Ze waren van start gegaan om te proberen het staken op te lossen, zonder welke druk van beenhulpen e.d. dan ook.

Dus gewoon vragen, wachten tot ze verder wil lopen en op dat moment de markering, dát doe je goed en de beloning geven en ze merkten dat paard beter en sneller ging reageren op de vraag van de ruiter.

Dit maakt op iemand die (nog) niet clickert een ongelooflijk slappe indruk. Je zit maar een beetje op dat paard en je doet niks dan klakken met je tong en wanneer ze luistert bepaalt het paard zelf. Als ze dan eindelijk gaat lopen krijgt ze nog een beloning ook!

Het idee dat het paard geen leiding krijgt en dat ze maar wat mag doen ontstaat dan ook zeer snel.

Ik voelde dat mijn begeleidster, overigens een zeer goed ruiter, popelde om haar met wat meer discipline en druk te laten lopen.

Ze mocht er even op en inderdaad, ogenblikkelijk kreeg ze haar aan het stappen ,daarna gevolgd door draf en een klein stukje galop. Helemaal niet met overdreven zware hulpen.

Duidelijk te zien was, was hoe ze zich voelde. Dribbelen met de achterbenen overdreven ver onder de achterhand geplaatst, als een bang hondje. Plotseling versnellen of vertragen met veel wit in de ogen en te vaak een opgerichte hals. Allesbehalve een ontspannen dier, dat alleen maar met de kunde van de ruiter in bedwang gehouden werd.

Kortom

Ik kan me voorstellen, (nogmaals ze deed dat zeker niet!), dat je denkt dat het paard beter moet gaan luisteren en je daarom meer en meer druk en nóg duidelijker hulpen gaat geven omdat je dit zo geleerd is. De omslag die je in je hoofd moet maken om dan juist het ‘Minder is Meer’ begrip toe te gaan passen en om heel klein, stapje voor stapje, aan het paard te gaan vragen of ze het wil doen voor een beloning, is een enorme grote.

Het zou echter niet het eerste verrot gereden, soms niet meer te benaderen paard zijn, wat op deze manier uiteindelijk weer plezier in het werk krijgt en zelfs totaal van karakter lijkt te veranderen. Ik ben zeer benieuwd naar de vorderingen van de dames en complimenteer hen met hun aanpak. Het zal goed komen! Het wordt een fijn paard.

 
Meer info over Piet lees je op http://www.pietloof.nl/

zondag 25 april 2010

Oproep paardencoaching nu ook op Hippo TV

Na BoerensteBuiten ondersteunt nu ook Hippo TV de oproep naar infrastructuur en weides voor paardencoaching.

De reportage vindt u hier: http://www.hippotv.tv/default.asp?MovieId=1778

Een wijze les over stress, bijen en muggen

"It's not so much how busy you are, but why you are busy. The bee is praised. The mosquito is swatted." Mary O'Connor

Racing through life is very stressful. If we stay in high gear too long, we lose our ability to shift down. When we're stressed, we can't access happiness, appreciation, fun, compassion, generosity, awareness of beauty and other wonderful qualities. High stress also triggers emotions like frustration, impatience, anger and fear.

We want to achieve high energy without high stress. The bee has tremendous fortitude. It knows its mission in life and it goes about fulfilling that mission with steadfast determination. It doesn't seem to rush; it just performs its business with utmost efficiency. The pesky mosquito, on the other hand, appears merely to be driven by its own needs as it frantically searches for its next meal.

http://www.equiboost.com/en/stress-management-73/

Infosessie paardencoaching Hansbeke

Een infosessie over paardencoaching in open lucht, onder een stralende zon, leert dat de interesse voor werken met paarden groeit. Bravo aan de instellingen die nu al op eigen houtje activiteiten met paarden op poten zetten !

vrijdag 23 april 2010

Equiboost meets Kathleen Serroyen

Vandaag kwam Kathleen Serroyen op bezoek in het kader van haar opleiding integratieve psychologie. Criminologe van opleiding, actief bij de overheid als Change Manager. Ze heeft een goede paardencoach mentaliteit met diepgaande inzichten, de uitwisseling was bijzonder verfrissend en leerrijk. Kathleen zal "een goei" zijn na een zomer paarden observeren en gedegen opleiding tot paardencoach.

donderdag 22 april 2010

Klaus Hempfling: wees jezelf en je paard zal volgen

Paarden trainen mensen maar mensen kunnen ook paarden terug tot leven brengen.

Een mooie illustratie van Klaus Hempfling, zeker het bekijken waard:

http://www.youtube.com/watch?v=FY-UqDL9quE

dinsdag 20 april 2010

1 op 3 Belgen gestrest. het antwoord: Equiboost.

Een derde van alle Belgen heeft last van stress op het werk. Uit een internationale studie van Securex blijkt dat Belgische werknemers een ongezonde levensstijl hebben, maar goede prestaties leveren en gemotiveerd zijn.


Bij ons voelt 34 procent zich in het algemeen gestrest op het werk. In Nederland is dat slechts 16 procent. De Fransen en Spanjaarden blijken het meest last te hebben van stress.

In de Verenigde Staten roken werknemers het minst. Slechts 21 procent rookt twee of meer sigaretten per dag. Duitsland scoort daarin het hoogst, gevolgd door ons land.

De Belgen hebben een ongezonde levensstijl, maar scoren wel goed voor productiviteit. Bijna negen op de tien zegt dat hij trots is op zijn werk. Ongeveer een op de twintig wil van job veranderen. Dat is minder dan in de andere landen. Acht op de tien verdedigt zijn organisatie door dik en dun en negen op de tien is bereid om meer inspanningen te doen voor zijn bedrijf.

‘De stress beïnvloedt aanzienlijk de prestaties van de werknemer’, zegt Securex. ‘De invoering van een proactieve stresspolitiek is van het groot belang’.

De studie werd uitgevoerd bij 3.017 werknemers in 8 landen. Naast België gaat het om Frankrijk, Nederland, Groot-Brittannië, Duitsland, Spanje, Zweden en de Verenigde Staten.

(bron: http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=DMF20100420_085)
 
 
De oplossing: http://www.equiboost.com/en/stress-management-73/

Tine Ketelaars over lesdag 8 van de Filly Class

Enthousiasme krijgt een nieuwe definitie als we onderstaand verslag van Tine lezen :-)

+++

Beste lezer, mag ik u voorstellen: zondag 18 april, een historische dag!


Deze dag dragen we voorgoed in ons hart, ja, we schrijven ze zelfs neer (al dan niet in de kronieken van de 21ste eeuw) Want hou u vast aan uw stoel: vandaag was de allereerste fillyclass proef gepland, waarlijk een legendarisch moment.

Het betrof de proef ‘presentatie geven’, oftewel: praten voor een groep mensen, liefst zonder flauwvallen, stotteren, onzin te staan uitkramen en dergelijke meer.

Stress kwam om het hoekje kijken, want ja, je wil het natuurlijk wel goed doen.

Al moet ik toegeven dat die stress bij mij behoorlijk goed meeviel.

Ik vind het heel leuk om te brainstormen over een onderwerp dat mij boeit. Ik gebruikte een paper die ik vorig jaar geschreven had, en bekeek het onderwerp (de mens-dierrelatie doorheen de geschiedenis) vanuit een ander gezichtspunt, nl. analyse van de concepten ‘mens’ en ‘paard’, en hoe wij op die manier onszelf bepaald hebben.

De ‘creativiteitsflow’ komt gewoon op een bepaald moment en hoppa, daar staat een gekriebel van jewelste op een verfrommeld blaadje. Maar wel gekriebel van de gouden soort! Het zijn dit soort beduimelde papiertjes die je liefst niet in de papiermand ziet verdwijnen.

Dit gouden vodje werd dan ook zorgvuldig en geheel tegen mijn gewoonte in een map bewaard, om een paar dagen later als inspiratie te dienen voor een powerpointpresentatie. Want het is wel zo handig dat men mee kan volgen.

De voormiddag met presentaties was heerlijk; de zon voorzag ons van warmte en de onderwerpen waren ronduit boeiend.

Kwamen aan bod; shiatsu & seiki, persoonlijke verhalen, visie op ‘paardnatuurlijk gedrag’ en de mens-dierrelatie. De interesse en betrokkenheid waren groot, want als de vragen niet beperkt waren tot 1 per persoon, waren we nu nog aan het debatteren.

Bovendien had Veerle voor ons een oefening in petto, die je kort kan omschrijven als ‘mep je energiebanen wakker’.

Ik heb deze oefening op maandagmorgen herhaald, want je weet maar nooit… En warempel, mijn ochtendhumeur verdween als sneeuw voor de zon. Ik zat potverdorie WAKKER in de trein, en het was nog niet eens half acht. Op maandagmorgen, jawel…er is dus hoop!



’S namiddags konden we oefenen voor onze eindproef ‘just 4 fun’. Daarvoor had Veerle (medecursist) haar gezin meegebracht, die enthousiaste proefkonijnen bleken te zijn!

De firma Henk en zonen oefenden en warmden zich op voor het echte werk.

Eens uit de startblokken, zetten ze een prima tijd neer toen het parcours gechronometreerd werd.

Simon won met de verbazingwekkende tijd van 45 seconden, Henk en Thomas ondernamen een dappere poging om het afschrikwekkende zeil over te steken maar verspeelden hierbij kostbare tijd.

Desondanks klokten zij af op 53 seconden en 1minuut en twee seconden.

Dochter Louise keek vanaf de zijlijn mee en zag dat het goed was.

Deelnemen is belangrijker dan winnen! Dit olympisch idee had Lando, het paard ook… qua koppigheid had hij waarschijnlijk een ezelvoorouder aan moederskant. En hoe zou je zelf zijn, als er lekker sappig gras te bespeuren valt?

De just 4 fun teambuilding werd afgesloten met een mooie fotoshoot; drie kinderen op een mooi wit paard (waar ik helaas de naam van vergeten ben) Het leken wel de vier heemskinderen.

Een mooi aandenken!

Laat een bedankje aan Veerle en haar gezin hier dan ook niet onvermeld blijven!!



Mijn verslagje over de individuele paardencoaching komt nog, aangezien we er niet meer aan toegekomen zijn. Ik ben wel heel erg benieuwd wat voor inzichten ik ga krijgen van de paarden.

Intussen bereid ik mij ook al voor op de schriftelijke proef en de test rond enneagrambepaling.

De laatste twee weken sleur ik overal een dik boek mee naartoe (de wijsheid van het Enneagram) waar ik te pas en te onpas in zit te bladeren. Het enneagram laat mij echt niet meer los. Sommigen verklaren mij gek, anderen vinden het boeiend, nog anderen blijven er tamelijk onverschillig onder.

Maar het is zo’n goed instrument, dat ik het wil doorgronden.

Enneagramkennis leidt tot een beter inzicht in jezelf en anderen. Vandaar: mensen- en dierenliefhebbers aller lande verenigt u!! (rond een goed enneagramboek / goede lesgever welteverstaan)

Hoe lang duurt een paardencoaching traject voor kinderen?




Het aantal sessies hangt af van kind tot kind.


Het record van paardencoaching met kinderen staat op 5 minuten (zie hiervoor http://www.equiboost.com/en/charlotte-45/). De ervaring leert dat, als het een acuut probleem betreft, de situatie in 1 of 2 sessies kan opgeklaard worden.

Voor diep ingeworteld gedrag, zoals bijvoorbeeld faalangst, duurt het logischerwijze iets langer, zo’n 3 à 5 sessies. Veel hangt hierbij af van de inbreng van de ouders.

Bij kinderen liggen er tussen de sessies door 2 weken tijd tussen.

De eerste sessie gebeurt altijd zonder aanwezigheid van de ouders, om te vermijden dat het kind extra zijn best doet of nerveus wordt, omdat iemand staat toe te kijken.

Daarna kiest het kind zelf of de ouders al dan niet aanwezig mogen zijn. De wens van het kind primeert boven de wens van de ouders. Zo heeft het kind ook het gevoel dat er naar hem of haar geluisterd wordt. Door vertrouwen en inspraak te krijgen in het proces groeit ook het zelfvertrouwen.

http://www.equiboost.com/en/kids-37/

Hoe verloopt een sessie paardencoaching voor kinderen concreet?

We zorgen er voor dat het kind zich in de eerste plaats rustig en veilig voelt bij het paard. Er wordt uitleg gegeven over veilig omgaan met het paard.


Daarna volgt een kennismaking met het paard onder begeleiding, waaruit al een en ander kan afgeleid worden.

Hierop volgen gerichte oefeningen om te bepalen wat het onderliggend patroon is, dat een bepaald gedrag stuurt/veroorzaakt/teweeg brengt. Net zoals een dokter geen behandeling kan voorschrijven zonder een juiste diagnose, gaan we ook met de paarden eerst naar de kern / oorzaak.

Tot slot volgen er oefeningen om het ongewenst gedrag om te buigen tot een positief, gezond en zelfzeker gedrag.

We sluiten af met paardenknuffelen om de paarden te bedanken. Uw kind zal rustig, met de glimlach, naar u toestappen.

http://www.equiboost.com/en/kids-37/

Hoe lang duurt een paardencoaching sessie voor kinderen?

Een sessie voor kinderen duurt een half uur.


De reden hiervoor is eenvoudig: kinderen zijn enerzijds veel intuïtiever dan volwassenen, ze zijn spontaner, het rationele weegt minder door dan bij ‘grown ups’ ; anderzijds speelt omwille van de leeftijd aangeleerd gedrag en opgedane ervaringen een minder grote rol daar dit beperkter is. Dit heeft als gevolg dat nog sneller resultaten bekomen worden. Bovendien is het voor kinderen belangrijk om niet te veel info in 1 keer te laten verwerken.

http://www.equiboost.com/en/kids-37/

Coaching van het hele gezin werpt meer vruchten af dan enkel coaching van het kind

Equiboost pleit ervoor om het hele gezin te betrekken bij de paardencoaching voor kinderen.


Een kind staat immers niet alleen op de wereld: het maakt deel uit van wat in de systemiek een ‘systeem’ genoemd wordt. Binnen ieder systeem speelt het kind een rol. Thuis is dat bijvoorbeeld de rol van het kind, op school is dat de rol van de leerling. Een kind is dus, net zoals een volwassene, onherroepelijk verbonden met de andere ‘spelers’ binnen het systeem. Daarom is het belangrijk ook de andere ‘hoofdrolspelers’ bij de paardencoaching te betrekken.

http://www.equiboost.com/en/kids-37/

Ouders en paardencoaching

De paarden laten vrij snel zien of het het kind is dat begeleiding nodig heeft, de ouders, of beiden. De meeste ouders waarderen het als blijkt dat ook zij een bijdrage kunnen leveren aan het ‘herstel’ van hun kind. Ze nemen graag deel aan de paardencoaching en vertrekken als een versterkt gezin, maar ook als sterkere individuen. Sommige ouders – gelukkig een minderheid – stellen het daarentegen absoluut niet op prijs als ze te horen krijgen dat zij evenveel of zelfs meer baat hebben bij paardencoaching dan hun kind.

Zo was er vorig jaar een vrij schrijnend voorbeeld, waarbij de moeder overduidelijk een enneagramtype 2 was. Zodra haar dochtertje haar namelijk te weinig het gevoel gaf dat zij mama heel graag zag en dat mama de liefste op de wereld was, zadelde de moeder haar achtjarige dochtertje op met een immens schuldgevoel. Uit de paardencoaching bleek dat het meisje met de overtuiging rondliep dat ze ‘mama niet graag genoeg zag’ en dat ze ‘ondankbaar’ en een ‘slechte dochter’ was. Bovendien sloot het meisje zich af van andere mensen, want de minste aandacht die het kind schonk aan andere mensen, werd door de moeder beschouwd als een afwijzing, een bewijs dat dochterlief haar niet graag zag, terwijl ze net al die moeite deed om het haar dochter naar de zin te maken met dure cadeaus en allerhande uitstapjes. Het meisje had een eetstoornis ontwikkeld, waar ze ziek van werd. Diverse artsen vonden geen aanwijsbare oorzaak voor de eetstoornis. De visie van de moeder bij aankomst in de weide luidde: ‘mijn dochter heeft een eetstoornis om aandacht te vragen’… Toen deze moeder uitgenodigd werd om zelf paardencoaching te volgen, reageerde zij heel beledigd en verontwaardigd: “Ik? Paardencoaching? Ik heb toch geen probleem? Mijn dochter is het probleem!”. Equiboost werd natuurlijk bestempeld als ‘onbekwaam’, en ’t was gedaan met paardencoaching want dat werkte namelijk niet …

http://www.equiboost.com/en/kids-37/

Belang van school en goede leerkracht

De school speelt een belangrijke rol in het leven van ieder kind. Kinderen zijn toch snel 8 uur per dag op school, en spenderen tijdens de week meer tijd met hun leraar of lerares dan met hun eigen ouders. De invloed van de leerkracht op het leven van een kind mag zeker niet onderschat worden. Een goede leerkracht is niet ‘vanzelfsprekend’ en verdient respect en waardering – het belang van het beroep leerkracht is veel groter dan doorgaans aangenomen wordt.


De leerkracht kan een gezonde tegenpool vormen voor ouders met een controlerend of angstig kantje. Anderzijds werkt het soms ook omgekeerd. Regelmatig krijgen we telefoon van bezorgde ouders, die zich afvragen of er iets mis is met hun kind, nu tijdens het oudercontact blijkt dat hun kind “liever alleen speelt dan met klasgenootjes”. Hebben zij misschien een asociaal kind? Niet noodzakelijk ! Er is niets verkeerd met kinderen die liever alleen spelen. Het ene kind heeft meer behoefte aan aandacht en contact met leeftijdsgenootjes dan het andere. Een kind met enneagramtype 5 bijvoorbeeld zal uren op zijn eentje in een hoekje kunnen spelen, zonder dat het daarom asociaal of ongelukkig is. De boodschap aan de leerkrachten hierbij is, om ieder kind ook toe te laten zichzelf te zijn. Niet alle kinderen hebben behoefte om te rennen en in groep te spelen. Dat betekent niet noodzakelijk dat er iets met deze kinderen scheelt. Het is natuurlijk een ander verhaal als een kind weigert om naast de individuele activiteiten aan de groepsactiviteiten deel te nemen.

http://www.equiboost.com/en/kids-37/

Interactie tussen ouder - kind - paard

Gedrag van kinderen weerspiegelt gedrag van ouders


Vaak hoor je “in je kinderen kom je jezelf tegen”. Ouders botsen willens nillens op zichzelf in hun omgang met hun kinderen.

Kinderen nemen soms heel sterk de bewuste – en dit wordt vaak over het hoofd gezien – en onbewuste signalen van hun ouders over. Ook al komt een ouder heel zelfzeker over, als er binnenin onrust, angst, ongerustheid, onzekerheid, of een ander sterk gevoel leeft, dan zullen de kinderen dit mee oppikken en zich er navenant beginnen naar gedragen. Kinderen kunnen dus een gelijklopend gedrag als de ouders beginnen vertonen, alhoewel de ouders dit soms niet als dusdanig ervaren of herkennen omdat ze zich zelf niet bewust zijn van wat binnen in hen leeft. Omgekeerd geldt, dat kinderen evengoed een gedrag beginnen te vertonen dat haaks staat op het door de ouders gewenste gedrag, vaak als onbewuste protestreactie.


Een voorbeeld

Neem bijvoorbeeld kinderen met faalangst. Vaak zie je dat de kinderen onder grote druk van de ouders staan om iets “goed” te doen. De ouders zijn zich doorgaans niet bewust van de druk die ze op hun kinderen leggen. Dat betekent niet dat alle faalangstige kinderen per definitie onder druk van hun ouders of directe omgeving staan! Ook de persoonlijkheid van het kind speelt een rol. Maar bij een groot deel is dat wel degelijk het geval. Kinderen die opgroeien met een sterk enneagramtype 1, de perfectionist, als ouder, krijgen heel vaak negatieve kritiek te horen, zonder dat de ouders hier evenwel bij stilstaan. In de ogen van de ouders leren de ouders, nogmaals, met de beste bedoelingen, hoe hun kind iets goed ‘moet’ doen, en wijzen ze hun kind meer op wat het fout doet dan op wat het goed doet. Na verloop van tijd groeit bij het kind het gevoel dat het niets goed kan doen, waardoor het bang wordt om iets te doen, er van uitgaande dat het toch ‘niet goed genoeg’ zal zijn gebaseerd op de voorgaande ervaringen, en zal falen vanuit een self fulfilling profecy, of eenvoudigweg zeggen “ik kan dat niet”, en iets niet uitvoeren, om eventuele kritiek nadien te vermijden. Kinderen die opgroeien met een sterk enneagramtype 6 als ouder, de loyalist, die als typische eigenschappen heeft vaak te twijfelen, te piekeren en zich snel ongerust te maken over alles wat mogelijks fout kan lopen, pikken deze angst op, en ontwikkelen vanuit het aangeleerd gedrag ‘angst’ – “oei, als ik dit doe, doe ik me misschien pijn, dus doe ik het maar beter niet”. Met eveneens “ik kan dat niet” als gevolg. De nuance weze duidelijk.


In dergelijke gevallen heeft het weinig nut om alleen het kind te laten paardencoachen. Het kind blijft immers blootgesteld aan dezelfde dagelijkse signalen van de ouders. Het is belangrijk dat zowel ouders als kind samen evolueren naar een gezond evenwicht. Het kind zal reageren op en mee evolueren met de gedragsverandering van de ouders.

http://www.equiboost.com/en/kids-37/

Waarom ouders voor paardencoaching kiezen

De redenen waarom ouders voor paardencoaching kiezen, zijn sterk uiteenlopend. Sommige ouders merken zelf op dat hun kinderen veel rustiger zijn in de aanwezigheid van paarden of dieren in het algemeen, en zoeken daarom het antwoord op hun vraag in paardencoaching. Andere ouders hebben er al een lange weg opzitten, met diverse bezoeken aan kinderpsychologen, -psychiaters en therapeuten, en komen pas in laatste instantie terecht bij Equiboost, als zij in de klassieke kindergeneeskunde hun antwoord niet vinden. Nog andere ouders worden - soms terecht, soms onterecht - gealarmeerd door de school.

http://www.equiboost.com/en/kids-37/

Speciale band tussen kinderen en paarden

Kinderen zijn veel gevoeliger dan volwassenen. Dat is ook logisch, want ze zijn nog niet compleet ‘getraind’ om continu hun verstand, hun rationele denken te gebruiken. Kinderen zijn veel authentieker dan volwassen. Hun belevingswereld is nog veel intuïtiever. Hun gevoelens krijgen de vrije loop. Vandaar ook de ongegeneerde huilbuilen waarbij het decibelgehalte, vaak tot grote ergernis van de ouders, de hoogte inschiet, het vrolijk gejoel tijdens het spel tot grote ergernis van een onverdraagzame buurman, de uitbundige vreugde bij het weerzien van een vriend of familielid waarbij mama en papa hoofdschuddend ‘allée, zal ’t gaan, zo is het wel genoeg hé’ fluisteren, het onbevangen spelen met een huisdier waarbij je je afvraagt of die twee door een onzichtbare band met elkaar verbonden zijn. Kinderen beleven zowel positieve als negatieve gevoelens op een meer ongedwongen manier dan volwassenen. Precies daarom is het belangrijk dat kinderen op een gezonde manier leren omgaan met hun gevoelens – zowel met positieve als met negatieve gevoelens. De paarden vormen een uitstekend hulpmiddel in dit proces.

http://www.equiboost.com/en/kids-37/

Ook Hippo TV neemt oproep paardencoaching over

De reportage over infrastructuur voor paardencoaching is nu ook op Hippo TV te bekijken:

http://www.hippotv.tv/index.php?id=1778&from=MovieId#videolink

maandag 19 april 2010

Demodag Equiboost & paardencoaching 29 mei

Paardencoaching. U hebt er al van gehoord, maar u weet er het fijne nog niet van. U zit met vragen waar u graag een antwoord op zou krijgen. U twijfelt nog of paardencoaching iets voor u is. U overweegt om paardencoaching te integreren in uw aanbod als coaching- of consultingbedrijf. U denkt aan paardencoaching om de rendabiliteit van uw bedrijf te verhogen. U wil misschien zelf met paarden aan de slag maar u weet nog niet hoe, wie, waar of wat. Of misschien bent u gewoon nieuwsgierig en wil u de Equiboosters vrijblijvend eens ontmoeten. De Equiboost Demodag biedt een antwoord op uw vragen.



Voor wie?

De Equiboost Demodag verwelkomt iedereen die meer wil weten over paardencoaching: particulieren, bedrijven, overheden, pers, paardeneigenaars, dokters, therapeuten, studenten, onderwijsinstellingen, e.a.


Programma

De demodag start om 14.00 uur en eindigt om 18.00 uur.

14.00 – 15.00 uur: Paardencoaching – welk beest is dat?
15.00 – 16.00 uur: Vragenuurtje
16.00 – 18.00 uur: Demonstratie met de Equiboosters

Een drankje is inbegrepen.


Waar?

Kerstenburg, Dentergem (adres + plan op www.kerstenburg.be)


Deelnameprijs

De deelnameprijs bedraagt 65,- euro per persoon, exclusief BTW.

Equiboost Members en I.E.A.D.C. leden betalen slechts 40,- euro per persoon, exclusief BTW.

Mensen die deelnemen aan de Demodag, en die nadien inschrijven voor een Equiboost workshop of opleiding, recupereren dit bedrag: het wordt in mindering gebracht van de deelnameprijs van de gekozen workshop of opleiding.


Inschrijven

Inschrijven kan via e-mail naar anke@equiboost.com

Inschrijvingen worden afgesloten op 25 mei 2010.

Opgepast ! er worden maximum 15 deelnemers toegelaten.


Meer weten over paardencoaching?

http://www.equiboost.com/

http://www.equiboost.blogspot.com/

Equiboost gaat partnership aan met Abouezed Sougaipov

Regelmatig krijgt Equiboost vragen van mensen met paarden, die een betere communicatie met hun paard willen. Mensen horen paardencoaching, en denken dat Equiboost over het trainen of coachen van paarden gaat.

Dat is natuurlijk niet het geval. Toch wil Equiboost ook graag aan deze vraag tegemoet komen, aangezien paardencoaching over het welzijn van mens én paard gaat. Als Equiboost op deze manier kan bijdragen tot een betere omgang met paarden, draagt zij graag haar steentje bij.

Vandaar start Equiboost een partnership met paardenfluisteraar Abouezed Sougaipov - kortweg Obi. Obi groeide op tussen de paarden in Tsjetsjenië. Zijn familie had de grootste kudde uit de streek: maar liefst 200 paarden werden permanent op paardnatuurlijke wijze gehouden, met een gigantische groepsstalling waar hengsten, ruinen, merries en veulens samen leefden op het kilometers lange uitgestrekte weidegebied. Spelen was voor Obi op zijn buik in het steppegras liggen, en wachten tot een kudde wilde paarden in volle galop over de steppe raasde, om dan plots uit het gras tevoorschijn te springen en met een ongeziene snelheid en handigheid zonder zadel of touw op de rug van het paard te springen. Als geen ander begrijpt Obi de taal van het paard, en weet hij de communicatie tussen paard en mens terug op gang te trekken.

Mensen die problemen hebben met hun paard(en), kunnen contact opnemen met Obi op het nummer 0484-64.36.09. Paarden die een langdurige (her)training nodig hebben, kunnen op Kerstenburg ondergebracht worden.

zaterdag 17 april 2010

Oro bereikt nieuw stadium in paardencoaching

Oro heeft het stadium bereikt waarbij hij zelfs niet meer let op de lichaamstaal van de mens die er mee aan het werk is.

Hij reageert puur op gevoelens en gedachten, zonder nog rekening te houden met de lichaamstaal. Hij observeert bij sommige mensen zelfs de lichaamstaal niet meer. Hij negeert ze compleet en kijkt dwars door de mens heen en laat ogenblikkelijk zien wat vanbinnen speelt.

Meer nog: Oro reageert op de mens die er mee werkt zelfs zonder de mens te zien. Ook de afstand waarop hij op een mens reageert wordt groter en groter. De voorbije 2 weken merkten we reacties vanop ongeveer 80 m afstand. Vanop die afstand kan hij zelfs de subtiele lichaamstaal van de mens niet zien. Het betrof in 3 gevallen wel mensen die heel bewust in het leven staan en bewust met zichzelf en anderen omgaan.

De reactietijd waarmee Oro reageert op de mens, is quasi herleid tot nul als de coachee zich binnen een straal van 3 m bevindt. Oro reageert simultaan op gedachten en gevoelens van de coachee. Hij kijkt zelfs de kat niet meer uit de boom, wacht niet meer af. Tevoren kon er nog sprake zijn van actie en reactie ; nu vallen actie en reactie tegelijkertijd. Dit gegeven is fenomenaal om zien, en volgens de mensen die er mee geconfronteerd worden, bijzonder indrukwekkend om te ervaren.

Zijn signalen gebeuren bovendien nog subtieler dan tevoren, alhoewel paradoxaal genoeg de intensiteit van zijn signalen toeneemt. Minder zichtbare signale, meer voelbare signalen. Het is duidelijk dat Oro veel verder staat dan de andere Equiboosters, die nochtans op dezelfde manier gehuisvest en verzorgd zijn.

Equiboost vermoedt dat o.a. de volgende factoren hierin een rol spelen:

- leeftijd van het paard
- persoonlijkheid van het paard
- geschiedenis / levensloop van het paard
- periode waarin de paarden ingezet worden als coach / ervaring als coach
- humeur van het paard op het moment van de coaching (ook bij paarden is de ene dag de andere niet !)

Equiboost beschouwt dit ook als een indicatie dat ook paarden zichzelf verder ontwikkelen door het contact met mensen. Net zoals paarden een invloed hebben op mensen, en paarden de mensen laten evolueren tot een hoger bewustzijn, hebben mensen een invloed op paarden, en helpen ook zij de paarden groeien in hun persoonlijkheid. Dat de wisselwerking tussen mens en paard wederzijds is, staat vast. Het zou fantastisch zijn dit middels wetenschappelijk onderzoek te kunnen aantonen.


Als dit het puntje van de ijsberg is, belooft het alvast voor de toekomst ...

donderdag 15 april 2010

Jumping en natural horsemanship hand in hand - Whitackers geven goede voorbeeld

Doorgestuurd via Helene:

Wel, wel, waar gaan we dat schrijven?!


http://www.yourhorse.co.uk/Your-Horse-News/Search-Results/General-news/April-10/april-14-robert-whitaker-gives-parelli-a-go/

The Whitackers - Britse crème de la crème van de Jumping Wereld wereldwijd - die zich gaan interesseren in Parelli?! Mischien is er dan toch nog een beetje meer hoop dan ik gedacht had - ja, ja ik weet het: positive vibes, hoge frequenties, geen negativisme, you get what you give :-) - nevertheless a pleasant surprise on my end!

Just thought I'd share with the two of you...

Liefs.

hoe Tine Ketelaars lesdag 7 van de Filly Class ervaarde

Lesdag 7 van de Filly Class bestond uit 2 luiken: in de voormiddag een woordje uitleg over het hoe-wie-wat van Mindfulness, gekoppeld aan enkele praktische oefeningen, die tot doel hadden de Filly Classers inzicht te brengen in de onderliggende patronen die voor een verstoring van de innerlijke rust zorgen en die tot doel hadden het natuurlijk associatievermogen te stimuleren. In de namiddag werden de Filly Classers ingewijd in teambuilding met paarden: Just 4 Fun, of Spelend Leren. Ze legden hierbij een opmerkelijke creativiteit aan de dag, een plezier om te zien als lesgever, want het mooiste bewijs dat de informatie van de voorbije maanden goed geïntegreerd is in het denken, voelen en doen van de deelnemers. Tine Ketelaars vertelt.


De lesdag van vandaag betrof iets zeer modieus… ‘Mindfulness’ is, naast Susan Boyle en de Iphones, zo’n beetje dé grote hype van de 21ste eeuw.


Awareness, consciousness, mindfulness,… allemaal verkondigen ze dezelfde boodschap, maar telkens met andere accenten. Om een geliefd citaat van onze prof te gebruiken:

“De geschiedenis is een handvol metaforen met telkens andere accenten.” (J.L. Borges)

Kernwoorden in het mindfulnessjargon zijn onder andere ‘bewustzijn’, ‘hier & nu’, ‘evenwicht’, ‘balans’ en ‘focus’.

Klinkt mooi, maar hoe bereik je dit dan?

Aha, si simple comme bonjour! Je moet gewoon al je zintuigen op een bewuste manier gebruiken, om zo bewuster te worden van jezelf, je patronen en je omgeving.

Met andere woorden: WORD EEN PAARD

Of: wees volop mens, want een paard gebruikt zijn zintuigen niet rationeel maar intuïtief.

Wij moeten er bewust voor kiezen om onze zintuigen volop te gebruiken, een paard doet dit automatisch. Paarden zijn voortdurend alert, ze merken de kleinste details en nuances op en ze leven volledig in het hier en nu.

Ow, geluid! Veilig? Ok, loslaten… Oeh, beweging! Ach, het is maar de staart van mijn buurman, safe… Als dat niet mindful is!!

Paarden zijn de beste leerlingen van de mindfulnessklas. Ze zijn dan ook de perfecte leermeesters voor ons, praatgrage homo sapiens. Want hoewel taal ongetwijfeld een prachtige evolutie is, heeft het ons wel weggerukt uit het ‘hier en nu’. Taal maakt abstractie van verleden, heden en toekomst. Het laat ons toe om melancholisch te denken aan een voorbije vakantie, te dagdromen en toekomstplannen te maken. Maar wie vraagt zich nu nog heel bewust af wat hij/zij op dit eigenste moment voelt?

Vanwaar eigenlijk dit succes van alle yoga / meditatie / mindfulnesscursussen?

Is de mens misschien het contact met zijn ware aard verloren?

Een paard mijmert niet over zijn veulentijd, en plant ook niet een gezellig hooidiner met zijn weidevriend als het straks voedertijd is. Vandaar; word als een paard, en je wordt vanzelf mindful!

Goed nieuws; mindfulness kan je ook trainen. Let heel bewust op je omgeving; wat voel je, wat zie je, wat hoor je, wat proef je en wat ruik je? Ook hier een linkje naar snoezelen, want dit is precies wat we ook doen met mensen die een diep mentale beperking hebben.

Net als autorijden of gitaar spelen wordt dit na verloop van tijd een automatisme, en leef je veel intenser.

Naast dit ‘bewust bewust’ zijn, kan je natuurlijk ook oefeningen doen.

Paarden observeren is bijvoorbeeld een hele leuke vorm van mindfulness, want paarden zijn als het ware onze gidsen in het hier en nu.

Verder hebben we drie oefeningen gedaan; inzichten waren gegarandeerd!!



’s Namiddags maakten we voor het eerst kennis met een just 4 fun teambuilding. En fun, dat was het zeker!! Materiaal zoeken, hindernissen bedenken, een parcours opbouwen,… dit was echt mijn ding! Autobanden en kegels werden versleept, ja zelfs een kinderstoeltje werd samen met een ton omgebouwd tot een heuse hindernis.

Creativiteit en improvisatie waren hierbij heel belangrijk.

Ok, het parcours staat er, en de paarden zijn in de piste.

Wat nu? Een paard kiezen en het parcours afleggen? Daar komt het uiteindelijk wel op neer, en liefst zo snel mogelijk (want de chronometer loopt).

Maar hoe? En wat zijn de ‘spelregels’? Wie doet welke hindernis en waar wissel je? Wat als een oefening mislukt? En oooh help, er lopen ook nog paarden los tussendoor, wat moeten we daarmee aanvangen?!?

Kortom; hier komen er terecht een massa vragen bovendrijven.

Een goede voorbereiding is natuurlijk essentieel, naast aandacht voor de veiligheid van mens en paard. Not as easy as it seems, maar wel heel leuk.

Ik kijk dan ook al uit naar onze eindproef just 4 fun teambuilding; er zit al een leuk parcours in mijn hoofd, en ik popel om het in de praktijk te brengen!!

woensdag 14 april 2010

De ene paardencoach is de andere niet ! Oppassen bij uw keuze ...

Equiboost ondersteunt standpunt SHP.

Zelfbenoemde equitherapeuten kwalijke zaak


Namens de Nederlandse Stichting Helpen met Paarden (SHP) wil ik reageren op recente publicaties over paardentherapie en coaching met paarden.Op talloze websites bieden zelfbenoemde ervaringsdeskundige ‘specialisten voor paarden en mensen’ hun diensten aan. Onze stichting, die sinds tien jaar een gedegen opleiding tot equitherapeut aanbiedt en een internationaal getoetst kwaliteitsbeleid voert, vindt het een zeer gevaarlijke zaak wanneer mensen die over geen enkele opleiding beschikken op het gebied van het begeleiden van processen met ondersteuning van het paard, deze vorm van therapie aanbieden en uitvoeren.

Een analyse van deze websites toont aan dat therapie met behulp van het paard op dit moment kennelijk een hoge marktwaarde heeft. Anders gezegd: er bestaat een behoefte aan alternatieve methoden in de therapeutische, pedagogische en psychosociale sector. Momenteel lijken managementtrainingen, het ontwikkelen van leidinggevende capaciteiten en esoterische zelfontdekkingsseminars met paarden een enorme ‘hit’ te zijn.

Hoe positief de groeiende belangstelling voor Animal Mediated Assistance and Therapy ook voor de serieuze equitherapeut is, deze interesse geeft ook reden tot bezorgdheid. De belangstelling voor het paard in zijn functie als ‘spiegel van de ziel’ leidt helaas namelijk eveneens tot de inzet van het paard op momenten dat deze ongepast, gevaarlijk en ethisch niet te verantwoorden is.

Ondeskundig aanbod

Naast zuiver economische motieven, treffen we ook andere oorzaken aan van ondeskundig tot zelfs dubieus gebruik van het paard. Omdat het paard niet alleen op toekomstige cliënten, maar ook op meer of minder goed opgeleide zelfbenoemde ‘helpers’ een grote aantrekkingskracht heeft, is het vaak hun enthousiasme in combinatie met weinig voorkennis die – soms met de beste intenties – tot een niet serieus te nemen, ondeskundig aanbod leidt.

Daarnaast zijn er helaas ook aanbieders die hun eigen problemen met de hulp van cliënten en paarden onder controle proberen te krijgen, en beide voor hun eigen doeleinden misbruiken.

In mijn praktijk word ik regelmatig geconfronteerd met slachtoffers van diverse workshops die ik als onverantwoordelijk beschouw, zoals paardentherapieën of zelfontdekkings-, angst- of leiderschapsworkshops die tot psychische of lichamelijke schade hebben geleid.

Zo bezien kan het gebruik van het paard als ‘spiegel’ zelfs gevaarlijk worden, want het paard op zich is nog geen therapeut. Hij beschikt over zeer relevante eigenschappen en de bereidheid met de mens samen te werken en hem een spiegel voor te houden. Dat kan hij echter alleen doen in samenspel met een kundig therapeut, een systematisch therapieconcept en de juiste randvoorwaarden. Dan pas kan het zijn vaardigheden ontplooien en een wezenlijke factor als niet-menselijke co-therapeut in het therapeutisch proces worden.

Ethische code

Wat onderscheidt serieuze Animal Mediated Assistance and Therapy, zoals aangeboden door specialisten, van allerlei pogingen met het paard als spiegel te werken zonder over de nodige technische, theoretische en ethische kennis te beschikken?

Dit zijn onder andere de gecertificeerde equitherapeuten SHP. Zij hebben allemaal een opleiding gevolgd en hebben daarnaast ervaring opgedaan binnen de hulpverlening. Verder hebben ze een hippische kwalificatie op zak en een pittige opleiding van twee jaar achter de rug. Onze stichting hanteert een gedegen kwaliteitsprofiel van de equitherapeut. Dit profiel wordt in de opleiding verworven en voor uitreiking van het diploma getoetst.

Equitherapeuten SHP hanteren een degelijk behandelmodel en verplichten zich dat na te leven. De gecertificeerde equitherapeut moet zich blijven bijscholen en zijn deskundigheid en therapeutische en hippische vaardigheden op peil houden. Hij beschikt verder over de stalplaquette die hem als Equitherapeut SHP legitimeert.

De gecertificeerde equitherapeut voorziet de cliënt van informatie over zijn basisberoep, zijn behandelmodel en de manier waarop hij het paard wil inzetten om de betreffende cliënt te ontwikkelen, ondersteunen of genezen. Afhankelijk van zijn basisberoep en zijn specialisatie kan het gaan om psychotherapie of psychosociale begeleiding voor volwassenen of kinderen, over ontwikkelingsbevordering voor kinderen, orthopedagogische begeleiding of revalidatie. Ook zelfervaring en teambuilding kan op basis van equitherapie worden aangeboden.

De gecertificeerde equitherapeut werkt bovendien met een goed opgeleid therapiepaard dat uiteraard is gehuisvest onder paardvriendelijke condities. Samen met het paard bouwt hij aan een driehoeksrelatie tussen cliënt, paard en therapeut, waarin paard en cliënt een bewegingsdialoog met elkaar aangaan. De therapeut begeleidt dit procesmatig.

Positieve sporen

Ter afsluiting wil ik benadrukken dat het paard ons niet alleen aanspreekt, het kan ook zijn sporen in ons achterlaten. Of deze sporen aangenaam of onaangenaam, rustgevend of verontrustend, bevorderlijk of schadelijk zijn, is afhankelijk van de context waarin we deze ervaringen opdoen, in welke samenhang we deze plaatsen en hoe we ze kunnen verwerken.

Equitherapie is erop gericht de ervaringen met het wezen paard systematisch te gebruiken om positieve sporen te genereren die, wanneer ze op de juiste manier zijn verwerkt, zelfs op lange termijn de levenskwaliteit van de cliënt kunnen verbeteren.

Ulrike Thiel werkt voor de Nederlandse Stichting Helpen met Paarden in Soerendonk. Dit is een organisatie ter bevordering van therapeutisch paardrijden op wetenschappelijk verantwoorde wijze.

Deze opinie verscheen woensdag 14 april 2010 in De Paardenkrant

dinsdag 13 april 2010

Het kan niet? Onmogelijk? Het kan wél ...

Soms durven mensen hun dromen niet nastreven, omdat deze dromen in de ogen van de maatschappij, de familie, de vrienden, 'onmogelijk' of 'niet haalbaar' zijn.

Het gezegde luidt niet voor niets: waar een wil is, is een weg ...

Bekijk deze hartverwarmende video van een vrouw met 1 arm en een man met 1 been, die professionele balletdansers werden ... against all odds.

http://www.youtube.com/watch?v=LnLVRQCjh8c


Citaat uit ‘A return to love’ (1992) van Marianne Williamson:

‘Onze diepste angst is niet dat we niet goed genoeg zijn, onze diepste angst is dat we oneindig krachtig zijn. Ons licht, niet onze duisternis, boezemt ons angst in. We vragen onszelf af wie we eigenlijk zijn om te denken dat we briljant, geweldig, talentvol en fabelachtig zijn. Maar wie ben je eigenlijk om dat niet te zijn? Je bent een kind van God en jezelf kleineren dient de mensheid niet. Er is niets verlichts aan jezelf inhouden opdat mensen rondom jou zich niet onzeker zullen voelen. We zouden allemaal moeten stralen, zoals kinderen dat doen. We zijn geboren om de glorie van God, die in ons allen aanwezig is, te laten zien. En als we onszelf in onze eigen kracht tonen, geven we andere mensen onbewust toestemming hetzelfde te doen. Als we vrij van angst zijn, maakt onze aanwezigheid anderen ook vrij.’

maandag 12 april 2010

nog 5 plaatsen vrij voor info avond te Humbeek over paardencoaching

Paardencoaching – welk beest is dat? gastspreker: Anke Santens, Equiboost


Paardencoaching biedt u een diepgaand inzicht in uzelf, uw partner, kinderen, collega’s, klanten. Door op een interactieve manier de dialoog met het paard aan te gaan, wordt u zich ogenblikkelijk bewust van de impact die uw gedrag heeft op uw omgeving. Het paard geeft uw innerlijke overtuigingen en waarden gestalte en legt eventuele blokkades bloot. De communicatie met het paard bevordert uw natuurlijke leiderschapskwaliteiten, verhoogt uw focus, verscherpt uw zintuigen, verbetert uw manier van communiceren, versterkt uw assertiviteit, leert u op een gezonde manier grenzen te stellen. Paardencoaching gebeurt naast het paard, niet op het paard. Voorkennis van paarden is niet nodig. Paardencoaching gericht op professionele ontwikkeling laat zich ook thuis in positieve zin voelen, omgekeerd geldt dat paardencoaching gericht op persoonlijke ontwikkeling ook op de werkvloer zijn vruchten afwerpt. Paardencoaching kan u gebruiken naar volgende toepassingsgebieden: psychologie, psychiatrie, bijzondere jeugdzorg, onderwijs, gevangeniswezen, human resources, stressreductie, ouder-kind relatie, coaching, bewezen verhoging van de rendabiliteit binnen het bedrijf, verslavingen, huiselijk geweld, gedragstherapie, communicatietraining, en tal van andere vakgebieden. Het paard vertelt alles zonder een woord te spreken. Beperkende overtuigingen worden in 1 sessie onderuit gehaald door de confrontatie met het paard.

Deze avond legt het verschil uit tussen hippotherapie, paardentherapie en paardencoaching en schetst een beeld van de voordelen, aanpak en mogelijke doelgroepen met tal van concrete voorbeelden. Vragen al vooraf welkom via anke@equiboost.com



JOUW BIJDRAGE VOOR EEN INTERACTIEVE THEMA-AVOND OF HEALING CIRKEL

15 € / avond (inclusief thee / koffie/ water / … )

5 beurtenkaart op naam: 60 €

 deze 5 beurtenkaart is geldig voor interactieve thema-avonden en/of healing cirkels

 vooraf inschrijven per activiteit blijft nodig



TIJD:

Ontvangst vanaf 19h45 met een kopje koffie of thee
Stipte aanvang om 20h
Einde: 22 à 22h30


LOCATIE:

Cursusruimte Evolving Clarity: Kadol 6, 1851 Humbeek (Grimbergen)


INFORMATIE EN INSCHRIJVINGEN:

http://www.evolvingclarity.be/ via Liesbeth (0495/22.83 44) of via mail info@evolvingclarity.be

Het aantal inschrijvingen is beperkt, dus schrijf tijdig in! Je inschrijving is pas definitief na overschrijving op de rekening van Evolving Clarity: 310-1249184-07. Graag ontvangen we je betaling ten laatste 3 werkdagen voor de activiteit.


Ik kijk er naar uit om je te ontmoeten!
Enjoy life NOW!

zondag 11 april 2010

Piet Loof: clickeren gaat vooral over samenzijn en goede verstandhouding met je paard

Heel veel mensen laten hun paard in de wei lopen en nemen het eruit als ze er mee gaan werken. Er gaat een borstel over en er wordt een zadel opgelegd, het hoofdstel wordt omgedaan en hop, we zijn er mee weg. Hopelijk geven we het dier wel even de kans om op te warmen.

Nu verwacht ik dat mensen die clickeren voor die tijd het een en ander gaan doen terwijl ze naast hun paard werken of vanop de rug met wat rek en strek oefeningen bezig gaan vóórdat het uitdraait op een aantal rondjes in de bak of de piste. Waarom die oefeningen? Omdat ik geloof dat geestelijke opwarming niet minder nuttig is dan lichamelijke opwarming.

Trouwens als je clickert vanaf de rug zal je paard heel alert blijven en minder snel last hebben van de ‘bakblues”

Wat is dat “Bakblues”? Het is een term die de geestelijke gesteldheid van het paard aangeeft.

Heel vaak zie je een paard tegen mensen zeggen, “Ok, Ok!”, we gaan al!, maar pfff ik heb er niet zo’n zin in en dat toont terdege hoe enthousiast ons paard is, hoe ‘lekker’ hij met je samenwerkt, je ziet dat aan zijn hele uitstraling. Wat je vraagt gebeurd wel, maar alleen omdat et nou eenmaal mot. De sacherijnigheid straalt er vanaf. En eigenlijk is het moeilijk te verhelpen.


Moeilijk te verhelpen?? Jawel als je gewoon zo door blijft doen.

Paard pakken, opzadelen en een aantal verplichte rondjes lopen en hem daarna uitzwaaien tot de volgende keer.

Als dat je huwelijk zou zijn, lekker spannend zeg! Slapen, eten, werken, slapen… slapen eten werken slapen…Je partner zou er voor minder de bakblues van krijgen.

Ik kom tot dit verhaaltje omdat ik een filmpje kreeg opgestuurd. Een filmpje waar op het eerste gezicht helemaal niks op gebeurd, maar wat me niet loslaat en bij nader overdenken juist wel een heleboel vertelt.

Nu is de jongedame aan het mediteren ( en ik vind dat een bijzondere vorm van tijdverdrijf waar ik zelf weinig mee kan, maar misschien is op je kont tegen een boom leunen met een peuk in de ene en een biertje in de ander hand ook wel een vorm van mediteren )

Het gaat me om de rust, om samen met je paard gewoon eens helemaal niks te doen, het maakt me niet uit of een paard dan ook helemaal niks doet of gras staat te vreten, het gaat erom dat je samen met je paard bent en dat het dier dan eens helemaal niks móet.

Ik heb het laatst weer eens gedaan.

Shiny aan zijn leidtouw meegenomen, een plastic zak en een pilsje in mijn zak ( want anders krijg je een natte kont, resp.dorst. Langzaam richting de dijk gelopen, ondertussen laten grazen in de berm en toen we bij de dijk aankwamen vond meneer het zo leuk dat hij van jolijt eventjes op zijn achterste benen ging staan. Bovenop de dijk de juiste populier uitgezocht, zak uitgespreid en heerlijk zitten hangen, terwijl mijn maatje een longeerlijn lang de ruimte had om te doen wat hij wou en dat was af en toe óók bij me staan en met zijn hoofd goeiedag zeggen.


Kortom

Het is prima voor de onderlinge verstandhouding om regelmatig eens iets totaal anders te doen. Niks moet en (bijna) alles mag. Goed voor jezelf ook! ZENNNNN ;-)

http://www.youtube.com/watch?v=cwtntsw562o


http://www.pietloof.nl/
http://www.equiboost.com/en/horses--nh-61/
 

Zuidamerikaanse slachtpaarden voor Belgische consumptie

Een regelrechte gruwel voor al wie van paarden houdt:

http://www.gaia.be/ned/control.php?&topgroupname=&groupname=feiten_paardenvlees

Filly Class lesdag 6: Tine Ketelaars blikt terug

Lesdag 6 omvatte 2 onderdelen: hoe bepaal je iemand's enneagram (voormiddag) en natural horsemanship schriktraining voor paarden (namiddag).

Tine vertelt:

Wij, eeuwig leergierige Fillyclassers waren blij met de extra portie info over enneagrammen, vandaag onderdeel van lesdag 6 (jaja, we zitten al halverwege, time flies!)



Want hoewel het ogenschijnlijk allemaal logisch is, zit het verschil tussen de verschillende types hem in kleine nuances en subtiele details. De negen types zijn dus niet zo mooi en duidelijk afgebakend als je op het eerste zicht zou denken.


Dat heeft te maken met de verschillende subtypes en het overnemen van eigenschappen van andere types in periodes van stress en ontspanning.


Dit is denk ik de grote kracht van het enneagram, maar helaas nogal nadelig voor mij... Chaotisch als ik ben, hou ik niet zo van dergelijke details en zie ik per definitie snel over het hoofd. Doch niet getreurd! Vandaag dus een welgekomen voormiddag extra uitleg, ondersteund door een indrukwekkend en zéér overzichtelijk schema (© Helene, medecursist. Tip: uitbrengen in posterformaat, high quality want dit is een gat in de enneagrammenmarkt en een grote hulp voor geïnteresseerden)


Verder kregen we ook tips om enneagram-lookalikes uit elkaar te houden, en kwam de theorie van het ‘enneagram bepalen’ aan bod.


Hier kneep ik m’n billen al samen, maar gelukkig: geen sterrenbeeld/nummerologie-achtige toestanden. Het sleutelwoord is DIALOOG.


Tweerichtingsverkeercommunicatie dus (handig scrabble-woord, knoop het in je oren!!) met aandacht voor HOE iets gezegd of gedaan wordt, eerder dan WAT men precies zegt of doet.


Hooo halt eventjes!!! Klinkt dat niet bekend in de oren?!?


Is dat niet wat paarden doen?


Aan het inhoudelijke van ons vreemd mensengebrabbel hebben ze weinig boodschap, des te meer aan de verpakking ervan: lichaamstaal, intonatie, stemhoogte, timbre,… zeggen hen veel meer. En dat geldt niet alleen voor paarden, maar voor alle dieren.


Is het immers niet bekend dat je de grootste hatelijkheden kan verkondigen aan een hond, als je het maar blij zegt? Behalve dan misschien een happy ‘Kom! We gaan naar de dierenarts!”


Maar goed, we dwalen af…


Hoe in plaats van wat, quid in plaats van quod. En om in de latijnse stemming te blijven; dialoog is dus een conditio sine qua non, een noodzakelijke voorwaarde voor het bepalen van iemands enneagramtype.


Tot hier mijn kennis van het latijn… laten we eens overstappen op zelfgefabriceerde spreekwoorden, want de taalkundige inspiratie swingt vandaag de pan uit!


Een enneagrambepaling zonder interactie / dialoog is als een paard zonder wei, alle online testjes en zelfhulpboeken ten spijt.


Het weze duidelijk: dialoog dus! Daar zijn we het alvast over eens.


Maar da’s makkelijker gezegd dan gedaan… want hoe voer je een constructief gesprek?


Hoe pak je het best aan? Welke vragen stel je zoal?


We zagen twee manieren; type per type overlopen (en elimineren), en uitgaan van patronen die eigen zijn aan bepaalde typen. En het beste is een combinatie van beide.


Klinkt heel mooi, maar doe het maar eens!!


Ik heb nog geen flauw idee hoe ik eraan zal beginnen bij mijn testpersoon, en ik ben ook bang dat ik op het ‘moment suprème’ de foute vragen ga stellen. Ik heb dan ook de bib geplunderd voor extra inspiratie, verdieping en vragenlijsten.


Bij deze een waarschuwing voor alle enneagramschuwe mensen onder ons: vertoon je niet op de eerstvolgende familiefeesten, want je loopt een behoorlijke kans om de kleren van het lijf gevraagd te worden. Oefening baart immers kunst!



Het tweede deel van de dag moest ik jammergenoeg missen wegens andere verplichtingen (Anke zal het mij wel vergeven dat ik bij wijze van sluikreclame een vergadering van de snoezelvakantie vermeld als reden.)


Echt jammer, want paarden bomproof maken mbv Natural Horsemanship kan Karine Vandenborre als de beste!