donderdag 17 juni 2010

Eerste Europese EAD Center in Vlaanderen of in het buitenland?

De mensen die geabonneerd zijn op de Equiboost nieuwsbrief, kregen vandaag het volgende nieuws met de nodige bijlagen te lezen. Bijlagen kunnen niet op deze blog toegevoegd worden, waarvoor excuses.

+++

Na een zoektocht van bijna 5 jaar naar een geschikte en betaalbare locatie om paardencoachingsactiviteiten
uit te voeren en tegelijk kennis omtrent dit onderwerp te delen, waaruit de geboorte van het IEADC
(http://www.ieadc.jouwweb.nl/) volgde, zijn we op een – mits de nodige aanpassingswerken – geschikte locatie voor een EAD Center gebotst.

Echter, na bijna een jaar lobbyen bij de overheid zijn we in Vlaanderen nog geen stap verder. geen enkele minister blijkt bevoegd te zijn, en het Vlaams Paardenloket onderneemt, als enige aanspreekpunt in Vlaanderen, ondanks talrijke contacten, geen enkele stap.

Iedereen is bekend met de prijzen van vastgoed in ons land. nodeloos te voegen dat een eenling onmogelijk zomaar 1 à 2 miljoen euro kan ophoesten om een geschikte locatie in te richten als EAD Center. het tijds- en geldverlies de voorbije jaren aan vergaderingen, overleg, meetings, rondrijden naar locaties, opstarten van locaties, investeren in locaties, is ronduit fenomenaal. hier dient een einde aan te komen.

Equiboost startte als The Orange Stable in 2006. De activiteiten met paarden vonden plaats in een kleine
weide met een stal en een schuur op. Het project flopte, want er was geen deftige ontvangstruimte, bij regen of slecht weer werden activiteiten geannuleerd wegens 1 grote modderpoel, de paarden hadden continu weide tekort, bedrijven konden er niet ontvangen worden. Startende paardentherapeuten en -coaches zullen dit scenario wellicht herkennen. Tegelijk bestond er indertijd in West-Vlaanderen weinig openheid voor het
fenomeen ‘paardnatuurlijk’ en ‘paardencoaching’. Zo’n 15.000 euro investeringen gingen verloren, los van
alle geïnvesteerde persoonlijke tijd.

In 2009 werden de paardencoachingsactiviteiten opnieuw gelanceerd onder de naam Equiboost. Tegelijk
werd beslist een eigen locatie te gaan huren om professioneel en paardvriendelijk te kunnen paardencoachen,
nu een aankoop gelet op de vastgoedprijzen niet tot de mogelijkheden behoorde. Dat was Affligem, sommigen onder u zijn er vorig jaar te gast geweest. De Equiboost plannen werden voor de aanvang van de huurovereenkomst duidelijk toegelicht, de verhuurders beloofden dat alles klaar zou zijn tegen de verhuis op 1 juni 2009. Dat bleek echter niet het geval te zijn. Opnieuw vielen de paardencoachingsactiviteiten in duigen. Zo’n 130.000 euro aan investeringen en inkomstenverlies ging verloren, los van opnieuw een jaar werken
voor een doodgeboren kind.

De enige optie om de paardencoaching activiteiten te laten verder bestaan, bleek een samenwerking met een manège, waar alle infrastructuur voorhanden was om ’s zomers en ’s winters te kunnen paardencoachen. Zo gezegd, zo gedaan. Ondanks de goede bedoelingen van de eigenaar van de manège, blijkt paardencoaching in een manège voor de nodige uitdagingen te zorgen. Om de haverklap worden paardencoaching sessies en opleidingen onderbroken en verstoord door de manègegasten, die “dat raar gedoe naast de paarden” maar niets vinden en weinig respect tonen voor de mensen in de piste. Hippotherapie en manèges zijn verenigbaar, therapie en coaching met paarden zijn dat niet, tenzij de sessies tijdens kantooruren kunnen doorgaan als niemand in de manège komt. En wanneer komen de meeste mensen paardencoachen? Juist. ’s avonds of tijdens het weekend, als de manège drukt bevolkt is en er geen sprake is van enige privacy.

Paardentherapeuten en –coaches zullen het belang van of gebrek aan privacy zeker (h)erkennen, nu er tijdens de paardencoaching sessies vaak hevige emoties naar boven komen en een veilig kader, zowel fysiek als psychologisch/emotioneel, onontbeerlijk is.

Dat brengt ons op vandaag. Vandaag zijn er 4 mogelijkheden:

1) toegevingen doen op het vlak van de kwaliteit van de paardencoaching of op het welzijn van de paarden
2) stoppen met Equiboost en paardencoaching
3) een professioneel EAD centrum oprichten in samenwerking met de Vlaamse overheid
4) naar een landelijke regio in een buurland verhuizen waar je weide kan kopen voor 3.000 euro / ha en waar vastgoed de helft kost

Optie 1 en 2 kan onmiddellijk geschrapt worden. Voor optie 3 is tijd tot volgende week vrijdag.
Als optie 3 niet mogelijk blijkt, omdat er geen garanties kunnen gegeven worden in eerste instantie omtrent de nodige bouwvergunningen, rest er slechts optie 4. Na 5 jaar zoeken en praten, onderhandelen, dossiers indienen zonder gevolg, ligt de conclusie voor de hand: zo kan het niet verder, keuzes moeten gemaakt worden.

Equiboost wil van Vlaanderen zijn uitvalsbasis maken. Maar boven alles wil Equiboost mensen en bedrijven helpen door paarden in te zetten. Als dat in Vlaanderen praktisch en financieel niet haalbaar blijkt te zijn, of enkel kan mits toegevingen inzake kwaliteit of welzijn van de paarden, zal de stap naar het buitenland effectief gezet worden. Enkel de beroepsopleidingen zullen in België blijven doorgaan, in samenwerking met Géraldine Vandevenne en haar Ijslanders. Het zoeken naar een geschikte locatie in Vlaanderen heeft met deze laatste een einde gevonden. 5 jaar is lang genoeg geweest.

+++
 
De voorbije 5 jaar vormden een immens groeiproces. Het loslaten van de zekerheid die het PR werk van Calliope's bood (http://www.calliopes.be/) was een immense stap. Ik wist heel goed dat paardencoaching in Vlaanderen nog in de kinderschoenen stond, dat ik maanden zonder inkomsten zou zitten en veel risico's zou moeten nemen op het vlak van investeringen, gelet op het gebrek aan enige ondersteuning vanuit de overheid, maar alles in mij riep dat dit het juiste pad was en dat Equiboost het leven van velen zou tekenen en verbeteren. Ik ben nog steeds die mening toegedaan en blijf het Equiboost pad volgen.
 
Ik hou van wat ik doe, en leef iedere dag mijn droom, ook op die dagen dat de droom als een nachtmerrie aanvoelt, want het is niet iedere dag rozegeur en maneschijn. Het omgekeerde zeggen zou liegen betekenen en dat doen we niet. Mensen die nu in Vlaanderen als paardentherapeut of paardencoach werken, combineren hun werk doorgaans met een andere (part time) job, hetzij in vast dienstverband, hetzij als zelfstandige, of kunnen terugvallen op het inkomen van hun partner. Ik heb tot op heden geen enkele paardentherapeut of paardencoach ontmoet die zei: "ik kan het hele boeltje betalen zonder steun van mijn partner of familie en ik hou een mooi loon over mezelf". Daarvoor liggen de kosten in Vlaanderen te hoog en daarvoor is therapie en coaching met paarden nog te weinig gekend. Met hippotherapie gaat het al iets beter.
 
Equiboost en het IEADC vzw zijn vorig jaar de dialoog met de overheid aangegaan. Kort samengevat zijn we beland in een "o fantastisch concept doe vooral zo voort maar sorry niet mijn verantwoordelijkheid" spelletje dat ons van kastje naar muur leidde. De Vlaamse realiteit is heel eenvoudig: zonder steun van de overheid - en die steun is er momenteel vanuit Europa in de vorm van 1,4 miljoen euro binnen PDPO II voor 10 projecten - zal paardentherapie en paardencoaching in Vlaanderen beperkt blijven tot enerzijds een luxe begeleiding voor mensen met centen die paardentherapie en paardencoaching kunnen betalen, anderzijds kortlopende projecten die gesubsidieerd worden. De mensen die het meeste baat hebben bij paardentherapie en -coaching, zullen de kans er niet toe krijgen. Het opleidingsaanbod in Vlaanderen zal beperkt blijven want expertise is er in ons land op heden NIET in overvloed. Equiboost stelt op dat vlak 100 % vertrouwen in Marianne Depestel, die zich ook continu blijft bijscholen. Mensen die een opleiding willen volgen, zullen duizenden euro's op tafel moeten leggen en hebben geen enkele garantie over de kwaliteit van hun opleiding tot paardentherapeut of over hun opleiding tot paardencoach. Het alternatief is in het buitenland opleiding volgen, en de prijzen daarvan zijn navenant, los van de verplaatsingsonkosten en het tijdsverlies. Iedereen met een paard in zijn achtertuin, kan zich op vandaag paardentherapeut, hippotherapeut of paardencoach noemen. De kwaliteitsgarantie is nihil. We zien de gekste dingen gebeuren met sommige paarden, die ingezet worden in therapie en coaching met paarden. Er zijn geen regels om hen te beschermen.
 
Als paardencoach heb je dan verschillende opties. Je kan je blauw ergeren aan de situatie (wat ik, ik geef toe, in het begin een tijd lang gedaan heb), je kan zelf het goede voorbeeld geven dat het ook anders kan (wat ik tot op vandaag tracht te doen), je kan proberen om een samenwerking tot stand te brengen met die instanties die wél voor een verandering van de situatie kunnen zorgen (wat ik tot volgende week vrijdag zal doen).
 
Als echter blijkt dat je keer op keer op een muur botst, dan komt er een punt waarop je noodgedwongen vaststelt: deze weg leidt nergens heen, zo ga ik achteruit ipv vooruit. Dan ben je genoodzaakt een andere weg te bewandelen.
 
Dat punt is nu bereikt. Ik wil vooruit met paardencoaching en Equiboost. Ik heb geen minuut spijt van het afgelegde parcours, en zou alle beslissingen die ik in het verleden genomen heb, opnieuw nemen. Het is, ondanks de nodige obstakels, een fantastische reis geweest tot nu toe en ik ben blij dat ik ze gemaakt heb. Tegelijk is het belangrijk om niet alleen stil te staan bij wat je zou willen dat is, maar ook bij wat daadwerkelijk is. Het EAD Center dat openstaat voor anderen, dat kennis deelt, dat mensen sterker maakt, is mijn droom. Misschien een naïeve en onrealistische droom, maar als ik het niet probeer, of er niet 200 % voor ga, zal de droom nooit werkelijkheid worden. 
 
We wachten nog een week af, en sowieso begint na volgende week een nieuw hoofdstuk in de Equiboost geschiedenis. Che sera, sera.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten