zondag 23 oktober 2011

Wat is een droom waard ?

Ik had gehoopt dat een intensief revalidatieprogramma me terug op de been zou krijgen. De voorbije maand bracht ik door in het revalidatiecentrum van Néris-les-Bains, dat als een van de beste centra bekend staat in de regio. Iedere dag intensieve fysiotherapie, ergotherapie, balneotherapie, kinesitherapie - het parcours was lastig, pijnlijk en vermoeiend, maar het idee nadien terug aan de slag te kunnen, gaf moed en doorzettingskracht.

De maand zit er op, maar het verhoopte resultaat is er niet. De hoofdarts liet weten dat het nekletsel, door te zwaar en te lang continu te overbelasten, waarschijnlijk chronisch is geworden en zich levenslang zal laten voelen. Vast staat, dat ik zonder dagelijkse hulp de komende maanden, mijn werk met de paarden niet meer zal kunnen doen.

De moed zinkt me soms in de schoenen. Ja, 'k weet het, niet echt van mijn gewoonte hé. Is al het werk van de voorbije jaren dan werkelijk voor niets geweest ? De extra studies, zuinig leven en geld sparen voor je project, de continue investeringen ? Sinds het ongeval heb ik continu op de tanden gebeten, tandje bijgestoken, helse pijn doorstaan, alles wat kon verkocht worden, verkocht, om toch m'n droom te kunnen realiseren. Waarom ? Om dan uiteindelijk alles wat je opgebouwd hebt, toch nog te verliezen ? Ik kan het maar niet geloven. Het is bijzonder moeilijk om dit te aanzien, positief te blijven en de situatie te aanvaarden zoals ze is. Soms overvalt de angst me - wat zal er met de paarden gebeuren als ik niets meer heb, niet meer voor ze kan zorgen ? Dat is mijn grootste bezorgdheid. Dan weer twijfel: wat doe ik - nog een extra lening nemen, of opgeven ? Maar je houdt het nu al zo lang vol Anke, je staat nu zo ver, er zal wel een oplossing komen, misschien zelfs sneller dan je denkt, hou vertrouwen, het is gewoon een kwestie van tijd, heb geduld, blijf sterk, je staat er niet alleen voor.
Maar waar eindigt de droom en begint de realiteit ? Heeft onze realiteit wel nog plaats voor dromen ? Ben je naïef als je vandaag nog wil of durft te dromen ? Dan weer hoopvol als een expertisezitting in zicht komt - eindelijk, na een verslag van de expert komt een eerste provisie, lucht, ademruimte, wat druk die wegvalt, budget om iemand in dienst te nemen zodat Equiboost eindelijk kan heropstarten. Om vervolgens te moeten vaststellen dat ze last minute geannuleerd wordt en weer 2 maand uitgesteld wordt. Slopend.

De financiële verliezen voor Frankrijk en Benelux samen zijn intussen opgelopen tot ruim 400.000 euro. Voorbereidingen voor 2012 zijn evenmin mogelijk terwijl ik revalideer. Projecten voor 2012 worden in oktober vastgelegd. De schuldenberg om het slapende paardencoaching center te kunnen behouden, is maand na maand gegroeid. Dat is de realiteit van een paardencoach die door een ongeval lam gelegd wordt en daarna geconfronteerd wordt met het (verzekerings)leven zoals het is. Dat is de realiteit van Equiboost vandaag.

Ik heb me maandenlang beschaamd gevoeld. Telkens ik een workshop moest annuleren, voelde ik me een mislukkeling. Alsof ik gefaald had. En ik heb ook gefaald. Niet als paardencoach. Niet als ondernemer. Maar naar mezelf toe. Ik heb mezelf in de steek gelaten door dag na dag steeds meer van mijn lichaam te eisen om toch maar het boeltje in stand te houden. De focus lag volledig op 'hoe hou ik de financiële schade minimaal om mijn project te kunnen realiseren'. Ik at nog 1 maaltijd per dag om toch maar te besparen. Alle beetjes helpen, zo dacht ik. Dat is mezelf in de steek laten. Dat is falen. Wie zichzelf in de steek laat, faalt. Je kan als mens maar je best doen. Je controleert niet alles, ook al wil je dat graag. Die les heb ik intussen wel geleerd.

Als je dan even stilstaat bij het 'waarom' van dit alles - hoe is het mogelijk dat een gezonde, actieve, sterke, goed verdienende jonge vrouw op 1 seconde tot sociaal geval herleid wordt (want nu ben ik dus officieel een sociaal geval, het dringt nog steeds niet helemaal tot me door maar het is wel zo) - kom je uit bij 'het systeem'. Het systeem van onze huidige maatschappij, waarbij het 'normaal' is dat verzekeringen weigeren 1 euro te betalen, ook al liggen er tientallen medische rapporten, attesten en radiografieën op tafel die geen enkele ernstige twijfel mogelijk maken, ook al ben je voor 66 % tijdelijk invalide verklaard door de ziekenkas. En hop naar de rechtbank dus, waar de hele zaak op de lange baan geschoven wordt op een manier die van weinig integriteit getuigt.

Ik ben niet de enige. Mijn verhaal is geen alleenstaand geval. Dit is geen uitzondering. Duizenden anderen, stemloos en anoniem, zitten in dezelfde val van 'het systeem'. Het systeem dat de mens zelf creëerde en zelf in stand houdt. Hoeveel mensen zijn de voorbije jaren hun job, hun huis, hun hobby, hun droom verloren door 'het systeem' ? Ik denk dat we lelijk zouden verschieten moesten we het weten. Ik denk ook dat alle lagen van 'het systeem' baat zouden hebben bij de introductie van een portie menselijkheid, naast regeltjes en procedures, die uiteraard ook nodig zijn.



Mijn droom, het oprichten van een paardencoaching center, een plaats van welzijn voor mens en dier, is mij veel waard. Mijn spaarpot. Mijn materiële bezittingen. Maar niet mijn gezondheid. Niet als dat betekent nog langer iedere dag pijn hebben. Ik ben klaar met pijn. Genoeg. No more. Niet als dat meebrengt niet meer naar familie en vrienden in België te kunnen rijden omdat de autorit je kraakt. Ik ben klaar met mijn gedwongen isolement. Genoeg. No more. En al zeker het contact met de Equiboosters niet. Een contact dat ik al veel te lang gemist heb.


De dag dat ik moet kiezen tussen Equiboost en de paarden, en die dag is niet veraf meer, kies ik voor de paarden. Het paardencoaching center is een droom, een reis waar we samen aan begonnen zijn, en die reis gaan we ook samen verderzetten - of samen beëindigen. Het belangrijkste aan de reis is, dat je er van geniet. Nu geniet niemand. Op deze manier kan je moeilijk iets positiefs creëren.


Straks keer ik dus terug naar het revalidatiecentrum, waar ik een 2de programma mag volgen, dat hopelijk eindelijk die pijn zal wegnemen en de mobiliteit wat terug zal brengen. Sorry mensen, als jullie mailtjes nog een tijd onbeantwoord zullen blijven. Time will tell, en zoals gewoonlijk: che sera, sera.