vrijdag 25 november 2011

donderdag 24 november 2011

Séjour pour victimes de la route

Du 15 décembre 2011 au 15 mai 2012, Equiboost ouvre les portes du Centre de Coaching Equin pour les victimes de la route.



Pour qui

Des victimes de la route qui ont besoin d'un cadre tranquille où ils peuvent, ensemble avec d'autres victimes de la route, se rétablir sans devoir se faire des soucis pour faire des courses, cuisiner, nettoyer, etc., en même temps recevant les soins nécessaires.

Nous avons 12 places disponible.


Programme

En groupe:

09.00 h: petit déjeuner

10.30 h: étirements, rééquilibration énergétique, mobilisation douce, massage

12.30 h: déjeuner

14.00 h: exercices d'équilibre et exercices qui renforcent les muscles

16.00 h: goûter

17.00 h: mobilisation active

19.00 h: dîner

Les activités en groupe se déroulent en blocs d'une demie-heure pour éviter une surcharge. Nous vous conseillons d'y participer dans une dynamique de groupe qui soutient et motive, mais si vous préférez dormir ou vous reposer, ceci est évidemment possible. Vous remplissez le reste de la journée à votre rhytme avec des activités qui vous apaisent et qui renforcent votre rétablissement: promenades dans les prairies et bois, lire, échanger avec les autres visiteurs, écrire, ...

Le mercredi, il est possible de participer aux cours de yoga chez notre voisine Rein Croymans (www.shenmen.be).

Sur demande, nous pouvons également visiter la piscine de Montluçon.

Individuel:

Eric Guiard est lié au Centre de Rééducation de Néris-les-Bains. Il a également un cabinet privé de kinésithérapie et microkiné au centre de Montluçon. Des consultations avec Eric sont possibles au Centre de Coaching Equin à partir de 18 h, selon le nombre de participants 1 à 2 x par semaine. Vous dormirez sans douleurs après un traitement par Eric.

Les personnes qui ont besoin de kinésithérapie chaque jour, peuvent s'adresser à David Hoez, kinésiste/ostéopate à Montmarault. Sur demande, David peut se déplacer au Centre de Coaching Equin, des rendez-vous individuels sont possible à son cabinet en après-midi.

Ces kinésithérapeutes vous fournissent évidemment des fiches de soin.


Suivi médical

Il y a 2 pharmacies à Montmarault, ainsi qu'un cabinet médical où des rendez-vous peuvent être pris à courte terme. Des médecins spécialisés peuvent être consulté au Centre de Rééducation à Néris-les-Bains. En cas d'urgence, vous pouvez vous adresser à l'hôpital de Montluçon. Si nécessaire, nous pouvons arranger du transport.


Quand

Vous décidez vous-même quand vous arrivez et quand vous partez. Selon les disponibilités, vous pouvez prolonger votre séjour.


Vous ne pouvez pas encore conduire

Nous pouvons venir vous chercher à la gare de Moulins et vous y déposer à votre départ.


Tarif

Nous vous demandons une contribution de 49 euro par jour. Ce tarif inclut:

- votre logement sur base de chambre partagée (3-4 personnes par chambre)
- tous les repas et boissons
- participation au programme en groupe
- accès au domaine et à la salle des jeux

Les consultations individuelles avec les kinésithérapeutes sont à régler individuellement et ne sont donc PAS inclus dans le forfait. Les personnes qui ont besoin de transport, règlent également les frais de transport directement avec le chauffeur.


Plus d'informations sur le séjour pour victimes de la route

Plus d'informations sur le Centre de Coaching Equin

donderdag 17 november 2011

Paardencoaching en autisme: leer zelf je kind begeleiden met paarden

Onder impuls van Nathalie Blondé wordt de Equiboost Magic Class in 2012 nu ook in het Nederlands georganiseerd.



Opvoeders, begeleiders en ouders van kinderen en jongeren met autisme kunnen na afloop van deze opleiding zelf, waar, wanneer en zoveel ze willen in alle veiligheid met paarden aan de slag.

Kinderen en jongeren met een autismespectrumstoornis leren door de paardencoaching sessies beter communiceren, beter samenwerken, hun zelfvertrouwen groeit, hun angst en onzekerheid neemt af.

Het Nederlandstalige programma kan u hier terugvinden:

http://www.equiboost.com/admin/modules/upload/files/Magic%20Class%202012_NL.pdf


De opleiding zelf gaat in Frankrijk door (5 blokjes van 3 dagen), het examen zelf gaat door in België zodat ieder met de eigen paarden kan werken. Deelnemers die dit wensen, kunnen op een carpool lijst gezet worden.

woensdag 16 november 2011

Praktische informatie voor verkeersslachtoffers met nek- en rugklachten

Van 15 december 2011 tot 15 mei 2012 opent Equiboost de deuren van het Paardencoaching Center / Chez Oro voor verkeersslachtoffers. 



Voor wie

Slachtoffers van een verkeersongeval die nood hebben aan een rustig kader waar ze onder begeleiding samen met lotgenoten kunnen herstellen zonder zich zorgen te hoeven maken over de was en de plas, boodschappen doen, koken, edm.

We beperken ons tot een kleine groep van maximaal 12 mensen.


Programma

In groep:

09.00 u: ontbijt

10.30 u: stretching, energetische re-equilibratie, zachte mobilisatie en massage

12.30 u: middagmaal

14.00 u: evenwichtsoefeningen en spierversterkende oefeningen

16.00 u: vieruurtje

17.00 u: actieve mobilisatie

19.00 u: avondmaal

De groepsactiviteiten verlopen in blokjes van een half uur om overbelasting te vermijden. We raden u aan om deel te nemen binnen een groepsdynamiek die ondersteunend werkt, maar als u liever een dagje uitslaapt, dan kan dit perfect. U vult de rest van de dag zelf in op uw eigen tempo met activiteiten die u rust brengen en uw herstel bespoedigen: op uw ritme wandelen in de weides en bossen, lezen, gedachten en gevoelens uitwisselen met lotgenoten, schrijven, ...



Mensen die dit wensen, kunnen op woensdag deelnemen aan yoga lessen bij buurvrouw Rein Croymans (www.shenmen.be).

Op aanvraag kunnen we naar het zwembad gaan in Montluçon.


Individueel:

Eric Guiard is verbonden aan het revalidatieziekenhuis van Néris-les-Bains en heeft een privé praktijk kinesitherapie en microkinesitherapie in het stadscentrum van Montluçon. Individuele afspraken met hem zijn mogelijk op het paardencoaching center zelf en dit vanaf 18 u, naargelang het aantal deelnemers 1 à 2 x per week. Na een behandeling van Eric gaat u gegarandeerd een pijnloze nacht in.

Mensen die dagelijkse kinesitherapie nodig hebben, kunnen terecht bij David Hoez, kinesist/osteopaat in Montmarault. Op aanvraag kan hij zich in de voormiddag naar het paardencoaching center verplaatsen, 's namiddags zijn afspraken op het kabinet mogelijk.

Deze vakspecialisten bezorgen u uiteraard de nodige medische attesten.


Medische ondersteuning

In Montmarault zijn 2 apothekers en een medisch kabinet waar op korte termijn een afspraak mee gemaakt kan worden. Gespecialiseerde artsen kunnen geraadpleegd worden in het revalidatieziekenhuis van Néris-Les-Bains. Voor spoedgevallen kan u terecht in het ziekenhuis van Montluçon. We kunnen indien nodig instaan voor vervoer.


Wanneer

U bepaalt zelf wanneer u aankomt en wanneer u vertrekt. Naargelang beschikbaarheid kan u desgewenst verlengen.


U kan nog niet met de auto rijden

Wij kunnen u in het treinstation van Moulins komen ophalen en u bij vertrek terug naar het station brengen. De treinrit Moulins-Parijs duurt ongeveer 2,5 uur, Parijs-Rijsel duurt 1 uur met de TGV.


Kostprijs

We vragen voor uw verblijf op het Paardencoaching Center een bijdrage van 49 euro per dag. Hierin is inbegrepen:

- uw logement op basis van gedeelde kamers (4 personen per kamer)
- alle maaltijden (dagelijks vers bereid) en dranken
- deelname aan het groepsprogramma
- toegang tot het domein en de speelzaal

Individuele afspraken zijn rechtstreeks met de zorgverleners te regelen en zijn dus niet inbegrepen in het dagforfait. Mensen die vervoer nodig hebben, dienen dit rechtstreeks met de chauffeur te regelen.


Enkele indrukken van de locatie kan u hier bekijken: http://www.facebook.com/mlesnay#!/pages/Paardencoaching-Center-Centre-de-Coaching-Equin/154608204584072

Paardencoaching Center wordt tijdelijk omgevormd tot revalidatiecentrum voor verkeersslachtoffers

Het Equiboost Paardencoaching Center wordt tijdelijk omgevormd tot een revalidatiecentrum voor verkeersslachtoffers met nek- en rugklachten. De bedoeling ervan is, om verkeersslachtoffers die hulp aan huis nodig hebben, geen plaatsje vinden in Belgische revalidatiecentra die vaak lange wachtlijsten hebben, niet in staat zijn om zich te verplaatsen of geen private rustinstelling kunnen betalen, de nodige rust en ondersteuning te bieden tijdens hun herstelperiode.


Niemand wacht erop, niemand verwacht het, maar het kan iedereen overkomen. Een verkeersongeval kan je leven totaal lam leggen. Wat doe je als je plots niet meer met de auto kan rijden? Wat met de boodschappen? Doktersbezoeken? Ziekenhuisbezoeken? Wat doe je als je plots draaierig wordt en omvalt? Wat doe je als je ’s morgens niet meer alleen uit je bed kan? Wat met het huishouden, eten koken, de was en de plas, bedden maken, als je lichaam gekraakt is? Hoe ga je om met dagelijkse pijn, die ’s nachts je slaap verstoort, en je dag na dag meer uitput, zodat de dagelijkse basistaken nog zwaarder wegen? Wat doe je met plotse lichamelijke beperkingen, bewegingen die je niet meer kan uitvoeren? Wat als je plots niet meer voor jezelf kan zorgen, maar toch net niet ‘ziek’ genoeg bent om opgenomen te worden in een ziekenhuis of net niet ‘oud’ genoeg bent om opgenomen te worden in een bejaardentehuis? Wat doe je als je de trap niet meer op kan lopen? Wat doe je als je geen gewichten meer kan heffen – geen emmer, geen stofzuiger? Wat doe je als je je niet meer alleen kan wassen? Wat doe je als je te horen krijgt dat een revalidatiecentrum ‘geen plaats’ heeft? Wat doe je als je een privé herstelhuis niet kan betalen? Je hele leven vertraagt, door je beperkte mobiliteit geraak je in een isolement, je kan nergens meer heen zonder dat iemand je komt ophalen, je wordt compleet afhankelijk van anderen. Maar die anderen kunnen niet altijd voor je klaarstaan, en een dag kan lang duren, vooral als je dag en nacht met pijn geconfronteerd wordt. Het Paardencoaching Center wil hier een antwoord op bieden.


Grote nood aan aangepaste en betaalbare ondersteuning voor verkeersslachtoffers met nek- en rugletsels

Revalidatiecentra hebben lange wachtlijsten. Patiënten die dienen te revalideren na een chirurgische ingreep krijgen voorrang, hetgeen begrijpbaar is, maar het probleem van verkeersslachtoffers met nek- en rugklachten die niets gebroken hebben, of met ligamentaire letsels zitten, is hier natuurlijk niet mee opgelost. Private rustinstellingen zijn voor de meeste mensen te duur. Gezinshulp biedt een mooie oplossing voor hulp aan huis, maar ook hier is een prijskaartje aan verbonden, dat niet door iedereen voldaan kan worden en bovendien ben je verplicht om mensen in blokjes van 4 uur te laten komen – wat doe je de rest van de week als de mensen van gezinshulp je 1 of 2 halve dagen per week komen helpen? Werken met dienstencheques kan natuurlijk ook, hierbij stelt zich hetzelfde probleem qua prijs en spreiding van de hulp. In sommige regio’s bestaan ook hier wachtlijsten. Er bestaan vzw’s die vervoer kunnen regelen met een vast bedrag per km, maar ook dit komt vrij duur uit. Bovendien dien je minstens 2 dagen op voorhand je vervoer te reserveren, en is er niet altijd iemand beschikbaar. Als je bovendien geconfronteerd wordt met een loonsverlies naar aanleiding van het verkeersongeval, zit je met extra kosten bovenop alle vaste kosten. Als je daarbij ook nog pech hebt met een verzekering die weigert tussen te komen of je dossier op de lange baan schuift, laat dat vaak weinig opties. Bevorderlijk voor een spoedig herstel is deze situatie allerminst.

Ik ken de problematiek maar al te goed,’ zegt Anke Santens, oprichter van het Paardencoaching Center. ‘In september 2010 had ik een auto-ongeval met nekletsel als gevolg. Ik kon na enkele dagen mijn hoofd niet meer draaien, had constante nek- en hoofdpijn, was duizelig, ik viel om, ben zelfs een keer van de trap gevallen, kon niet meer met de auto rijden. De situatie evolueerde van kwaad naar erger, een aanvraag door de huisarts in een revalidatieziekenhuis werd geweigerd wegens plaatsgebrek, een privé instelling kon ik niet betalen. Ik had een hele positieve ervaring met Inge van de vzw Solidariteit voor het Gezin, waar ik nog steeds dankbaar voor ben. Ontelbare kilometers hebben mijn mama en vrienden intussen afgelegd hebben om me heen en weer te pendelen naar dokters, ziekenhuizen, expertises, het traject België-Frankrijk. De verzekering beloofde op 22 oktober 2010 een dagforfait van 50 euro om hulp voor de paarden te betalen tot ik het werk kon hernemen. We zijn een jaar verder en ik wacht nog steeds op hun dagforfait. Intussen mag je alles uit eigen zak blijven voorschieten terwijl je je activiteiten moet annuleren. En dat duurt niet eeuwig. Dus doe je zo veel mogelijk zelf. Het resultaat hiervan is, dat in mijn geval het nekletsel evolueerde naar een chronische aandoening waar ik waarschijnlijk levenslang last van zal hebben. Ik ben 66 % invalide verklaard. Op 26 september werd ik opgenomen in een revalidatieziekenhuis, waar ik 6 weken verbleef. De voorwaarde voor ontslag was ‘hulp aan huis’. Ik heb geluk, momenteel is hier een stagiaire van de K.U. Leuven die heel goed voor de paarden zorgt. Wat als de stage voorbij is? Terug naar af?’


Een betaalbaar alternatief op basis van solidariteit

‘Ik weiger vooralsnog om bij de pakken neer te zitten, en blijf vastbesloten om het Paardencoaching Center uit te bouwen. Evenwel niet langer ten koste van mijn gezondheid – herstellen is nu de absolute prioriteit, het is inmiddels wel duidelijk dat het letsel en de pijn niet ‘vanzelf zullen verdwijnen met tijd’ en dat ‘tandje bijsteken’ om het domein hier te kunnen be- en onderhouden, meer kwaad dan goed gedaan hebben. Vandaar het idee van deze ‘omweg’: het – hopelijk tijdelijk – omvormen van het Paardencoaching Center tot een revalidatiecentrum voor lotgenoten,’ vertelt Anke Santens. ‘Op 4 november mocht ik het revalidatiecentrum van Néris-Les-Bains verlaten. Enkele dagen later kreeg ik tijdens het dweilen terug een ‘krak’ en zat alles terug vast. De minste verkeerde beweging is er te veel aan, een halve emmer water opheffen blijft het maximum en volstaat blijkbaar om de nekwervels te laten verspringen. Gisteren dus opnieuw naar het ziekenhuis, waar de boodschap duidelijk was: geen enkele fysieke inspanning die de nek (over)belast, geen gewichten heffen, of in enkele maanden wacht je terug een opname! En terug een serie kinesitherapie bij Eric Guiard … Maar dat betekent meermaals per week een uur heen en weer rijden, en ook autorijden is pijnlijk, de schokken tijdens het rijden en de scherpe bochten belasten de verzwakte nek. Dus dacht ik bij mezelf: waarom niet de kinesisten naar het Paardencoaching Center halen? Waarom niet een poetsvrouw in dienst nemen? Waarom niet iemand inschakelen die dagelijks kan koken en boodschappen doen? Waarom niet iemand inzetten voor vervoer? Alleen is dit niet haalbaar, want de verzekering betaalde, 14 maanden na het ongeval, niet 1 euro uit, zelfs niet 1 doktersbezoek, en financiële reserves zijn uitgeput. Maar als we met meerdere mensen samen, die in een vergelijkbare situatie zitten, de handen in elkaar slaan, kan dit haalbaar zijn. De bedoeling van het Paardencoaching Center was, om groepen kinderen, mensen en bedrijven te ontvangen om met de paarden een bijdrage te leveren aan een beter, evenwichtiger en gelukkiger, productiever leven. Waarom niet hetzelfde doen met verkeersslachtoffers, zonder de paarden? De infrastructuur is er, en wordt al een jaar niet benut. Uit deze solidariteitsgedachte is het concept geboren. Bovendien werkt een groepsdynamiek heilzaam, en ondersteunt het te weten dat de mensen om je heen begrijpen wat je doormaakt. Het kostenplaatje is interessant voor de mensen: 49 euro per dag. Dat is ongeveer het equivalent van de kostprijs van 3 maaltijden en 2 à 3 uur hulp aan huis. Met dat verschil dat hier totale rust en ondersteuning gegarandeerd is, dag en nacht. De ziekenfondsen en verzekeringen zullen misschien blij zijn: de gemiddelde kostprijs van een ‘echt’ revalidatiecentrum bedraagt gemiddeld 400 euro per dag.’


De verzekeringsproblematiek

“Het is betreurenswaardig te moeten vaststellen dat een ligamentair nekletsel, dat mits inachtneming van de nodige rust en bijstand in de huishoudelijke en professionele activiteiten, normaliter binnen de 3 tot 12
maanden genezen zou kunnen zijn, evolueert naar een chronisch nekletsel om de eenvoudige reden dat verzekeringen weigeren hun verantwoordelijkheid te nemen. Als adviserend geneesheer bij gerechtelijke expertises kom ik regelmatig met vergelijkbare dossiers in aanraking. Het is een situatie waar noch de ziekenfondsen, noch de patiënten, die dagelijkse pijn lijden, enige baat bij hebben.

Daarnaast creëert deze manier van handelen een onnodige overbelasting van het gerechtelijk apparaat, genereert ze bijkomende stress voor de patiënten wat het genezingsproces niet bevordert en is ze bovendien strijdig met de bepalingen uit de Code van de Geneeskundige Plichtenleer.

Ik verwijs ook naar artikel 2,2° van de wet van 22 augustus betreffende de rechten van de patiënt: ‘Gezondheidszorg wordt gedefinieerd als diensten verstrekt door een beroepsbeoefenaar met het oog op het bevorderen, vaststellen, behouden, herstellen of verbeteren van de gezondheidstoestand van een patiënt of om de patiënt bij het sterven te begeleiden.’ Aangezien de expertisegeneeskunde onder het toepassingsgebied valt van de wet van 22 augustus 2002 betreffende de rechten van de patiënt, heeft iedere expert de plicht er op toe te zien dat de gezondheidstoestand van de patiënt bevorderd, hersteld of verbeterd wordt – maw ook de verzekeringsartsen. Bijdragen tot het uitstellen van noodzakelijke hulp, dit louter om uitbetaling door de verzekeringsmaatschappij mee te helpen voorkomen (hetgeen op zijn beurt strijdig is met artikel 10 van de bovenvermelde Code dat stelt ‘De geneeskunde mag in geen geval en op geen enkele wijze als een handelszaak worden opgevat’) waardoor de gezondheidstoestand van de patiënt juist gaat verergeren, impliceert een schending van dit artikel. In het concrete geval van mevrouw Santens, die door haar werk met paarden dagelijks voor de nek te belastende taken dient uit te voeren, en dit intussen 14 maanden lang, is het jammer genoeg de logica zelve dat de klachten aanhouden, zelfs verergeren en uiteindelijk leiden tot een langdurige ziekenhuisopname met langdurige revalidatieperiode, welke bijkomende kosten met zich meebrengt voor de sociale zekerheid – kosten die vermeden kunnen worden.

Recente studies van de VUB wijzen uit dat 40 % van de patiënten die lijden aan een posttraumatisch cervicaal syndroom, chronisch met klachten als nek- en hoofdpijn, concentratiestoornissen en dergelijke te maken hebben. Iedereen heeft er baat bij te voorkomen dat nekletsels tot chronische letsels evolueren. Meer nog: als arts is het zelfs een plicht dit te helpen voorkomen. De realiteit laat zien dat deze wetenschappelijke onderzoeken worden genegeerd door de verzekeringsmaatschappijen. Patiënten die na 3 maanden niet hersteld zijn, krijgen vaak te horen dat ze liegen of overdrijven.

Uiteraard dienen misbruiken voorkomen te worden en blijft een kritische studie van ieder individueel dossier noodzakelijk. Het is fout om hierbij uit te gaan van statistieken, er dient ten allen tijde rekening gehouden te worden met de leef- en werksituatie van iedere patiënt, zoals ook de Code bepaalt. Geneeskunde is en blijft boven alles een humaan beroep.

Ergens is het schrijnend te moeten vaststellen dat patiënten nu zelf dienen in te staan voor de organisatie van hun verzorging. Wellicht kan het nuttig zijn een debat terzake in dialoog op te starten om tot een eerlijkere, objectievere en snellere manier van werken te komen, waar alle partijen – de patiënten, de ziekenfondsen, de sociale zekerheid, het gerechtelijk apparaat, maar ook de verzekeringsmaatschappijen, baat bij zullen hebben,” aldus bijstandsarts W. Apers.


Praktische informatie over de opvang van verkeersslachtoffers, kan u hier terugvinden: http://www.equiboost.com/nl/verkeersslachtoffers-111/

Oproep: wie weet raad ?

Iedereen heeft het wel eens meegemaakt: een verzekering die moeilijk doet om te betalen. Vervelend, frustrerend, even mopperen, even klagen, en dan terug vergeten. Niemand die er iets aan doet/kan doen, dus het systeem zoals het is, blijft bestaan. Maar wat als we wel voor een verandering kunnen zorgen door krachten en ideeën te bundelen en te delen?

Hierbij enkele vragen die ik me stel en waar ik graag een antwoord op zou bekomen:
Wat als deze onwil leidt tot een chronisch letsel? Hoe ver mogen verzekeringen gaan? Hoe ver durven verzekeringen gaan?
Waar ligt de grens van de redelijkheid als tientallen rapporten van artsen, radiografieën, getuigen edm op tafel liggen?
Zijn mensen werkelijk herleid tot statistieken? Kan dat zomaar, dat universitair onderzoek genegeerd wordt?
Hoe zit dat met de deontologische code van de artsen? Wat zegt de wet en hoe ziet de realiteit er uit?
Termen als 'onpartijdigheid', 'onafhankelijkheid', 'objectiviteit' - betekenen zij eigenlijk nog iets vandaag?
Wat is de waarde van al die regels, procedures, codes en wetteksten als deskundigen zonder enige sanctie levens kunnen verwoesten?
Wat is eigenlijk nog het nut voor de consument om een verzekering te betalen als deze geen bescherming biedt?
Hoe is het mogelijk dat mensen alles wat ze bezitten, moeten verkopen om te kunnen overleven?
Is het normaal dat hulp en provisies toegezegd worden om nadien terug ingetrokken te worden? Of dat eerst de boekhouding en de lopende contracten uitgepluisd worden, om nadien pas een medisch onderzoek te laten doorgaan? Waarbij het oordeel al vast staat nog voor er een woord gezegd wordt? Hoe geloofwaardig of ernstig is dat nog?
Kan er gestreefd worden naar een systeem waarbij rechters, zelfs voor een medisch expertiseverslag op tafel ligt, kunnen ingrijpen
om verergering van letsels te voorkomen? Waarom is dat op vandaag nog niet zo? Hoeveel mensen zitten eigenlijk in deze situatie?
Hoeveel mensen hebben vandaag medische of andere hulp nodig, maar krijgen die niet en lopen daardoor een chronisch letsel op?
Hoeveel mensen worden verplicht om zich te forceren om toch maar verder te kunnen?
Hoeveel mensen gingen de voorbije jaren failliet, omdat ze jarenlang moeten wachten op de uitbetaling van een of andere verzekering?
Hoe komt het dat in de arbeidswetgeving, de verzekering moet aantonen dat een letsel niet op de werkvloer gebeurd is, terwijl
in de verkeerswetgeving de bewijslast omgekeerd wordt en het slachtoffer moet aantonen dat een letsel wel tijdens het ongeval opgelopen is?
Vanwaar deze discrepantie?
Waar is de menselijkheid in ons huidig systeem gebleven?


Laat dit tegelijk een positief verhaal zijn, van creatief omgaan met de uitdagingen des levens en durven vechten voor je droom.

Onder het motto: meerdere hoofden weten meer dan 1, hierbij een uitnodiging om even mee te denken en ideeën te delen








Hier kan je het persbericht lezen.



Hierbij enkele reacties:

Als iemand zijn been breekt, en je steekt dit been in de plaaster, maar na een week haal je die plaaster er af, en loopt die persoon terug op dat been, dan zal dit been na 6 weken niet genezen zijn. Ligamentaire letsels kan je niet in de plaaster steken. Dat betekent niet dat ze vanzelf genezen, al zeker niet als je je constant overbelast. (arts)

Om het cru te stellen, kan iedere verzekering in theorie iedere uitbetaling weigeren bij nek- en rugletsels. Om met 100 % zekerheid te bewijzen dat je voor een ongeval geen letsel had, en na het ongeval wel een letsel hebt, zou je in principe iedere dag een RX of MRI of liever nog beiden moeten laten nemen, om te kunnen bewijzen dat je de dag van het ongeval of de dag nadien plots wel een letsel had. Dit is de enige manier om met 100 % zekerheid te bewijzen dat je letsel tijdens een ongeval veroorzaakt werd. Wie beschermd wil zijn tegen onwil van verzekeringen, kan zich dus beter iedere dag aanbieden op de dienst radiologie. Wie dat niet doet, hangt volledig af van de integriteit van de verzekeringsarts die het dossier behandelt.(arts)

Verzekeringen zijn reuzen, wij zijn dwergen. Een verzekering doet wat ze wil en daar kan niemand iets tegen beginnen. (particulier)

Spijtig dat je niet in vaste loondienst werkte. Was dat het geval geweest, dan had je een arbeidsongeval gehad want je was op weg naar de paarden in het kader van je beroep toen het ongeval gebeurde. Helaas, je bent zelfstandig ... dus trek je plan, je valt onder de verkeerswetgeving (advocaat)

Letselschade heeft vandaag de dag maar weinig meer te maken met medische feiten. Het is onderhandelen, meer niet. In het ene dossier geeft expert X een beetje toe, de volgende keer dat ze elkaar kruisen geeft expert Y een beetje toe, en zo gaat het verder en verder. De wereld van artsen-experten is nu eenmaal te klein in ons land. Iedereen kent iedereen. (expert)

Een rechter zal nooit een vonnis uitspreken zonder een medisch verslag. Meestal gaat een rechter ook gewoon het advies in het medisch verslag volgen. Rechters hebben gewoon geen tijd om alle stukken zelf na te lezen. Ze gaan er van uit dat het medisch verslag objectief is opgesteld. (makelaar)

Het enige dat je kan doen is wachten op een medisch verslag en hopen dat dit gebaseerd is op medische feiten. Er is nu eenmaal niets aan te doen als je intussen je huis moet verkopen of failliet gaat. Dat is dan een discussie achteraf tussen de advocaten. (advocaat)

Ik heb inderdaad verschillende dossiers in behandeling waar na een jaar nog steeds geen provisie is uitbetaald. Mijn cliënten hebben het inderdaad moeilijk. Jouw dossier is geen uitzondering. (advocaat)

Rechters en gerechtsdeskundigen gaan er van uit dat het jouw verantwoordelijkheid is om in te staan voor je medische verzorging en bijstand via hulp door derden. Het is niet hun probleem dat je deze medische verzorging of bijstand via hulp door derden niet of niet meer kan betalen. Dit is jouw verantwoordelijkheid. (expert)

Het is inderdaad zo dat de zaak eerder op de lange baan geschoven wordt bij kleine zelfstandigen. Als zij niet werken, komt er geen of onvoldoende geld binnen. De zelfstandigen gaan op de duur, pijn of geen pijn, terug aan het werk om voor inkomsten te kunnen zorgen. Dat verkort de periode van arbeidsongeschiktheid en komt dus goedkoper uit. (makelaar)

Het heeft weinig zin om u illusies te maken. De statistieken laten zien dat alles wat nekletsels aanbelangt, beperkt is tot maximaal 3 maanden 100 % arbeidsongeschiktheid - zelfs voor mensen die hun nek breken - en dit totaal los van het feit of de arbeidsongeschiktheid in werkelijkheid 1 maand, 3 maand, 6 maand, 1 jaar of langer duurde. De tabellen zijn gebaseerd op de herstelperiode van de gemiddelde mens. (expert)

En, wat heeft de Orde der Geneesheren hier op te zeggen? (particulier) Goede vraag, ik ga het hen even vragen. Wordt vervolgd.

Reacties kan u achterlaten onder deze blog.

woensdag 9 november 2011

Over opgeven en doorzetten

En deze komt van ons Evaatje

Ode à un cheval exceptionnel

Ce poème nous était envoyé par Katty Descamps. Merci de ce beau partage Katty, témoignage de l'amour profond qu'on peut recevoir de et donner à un cheval.



1998, dans la cour d’un fermier, un destin a basculé

Une jument était gravement blessée

Et, sous le couteau du boucher

Elle allait trépasser.



Mais nos regards se sont croisés

Avec ses yeux, elle m’a dit : «sauve-moi»

Avec les miens je lui ai répondu : «je ne te laisserai pas»

Et sur le champ je l’ai achetée.



Ils disaient tous,

Que tu n’étais qu’une bourrique, un laid canasson.

Que jamais plus tu ne pourrais marcher.



Que d’heures j’ai passées à te soigner,

Mais je savais qu’avec de la patience et beaucoup d’amour

On peut franchir des montagnes et gagner un combat.



Aujourd’hui, sous la selle d’une jeune cavalière,

Tu trottes, tu galopes, tu franchis les obstacles

Tu remportes médailles et trophées

N’est-ce pas là notre plus belle victoire !



Un jour d’août 2007, le destin nous a rattrapé

Ton cœur a laché et tout doucement tu t’en es allée

Là dans les cieux ou tu vis dorénavant

J’espère que tu es heureuse et que tu galopes toujours autant.



Loly, tu m’as tellement témoigné d’amour et de confiance

Tu m’as donné tant de bonheur pendant ces années passées ensemble

Je ne puis te remercier que par ces mots qui viennent tout droit de mon cœur.



J’amais ne ne t’oublierai. Adieu ma belle !!!



A Lolita de l’Herse

1995-2007

Histoire vraie – ChND le 30 août 2007

zondag 6 november 2011

De wijsheid van visionair Charlie Chaplin

Leer van het verleden om vandaag te leven en morgen te creëren.

Vandaag staan we met Obama in onze geschiedenis op hetzelfde punt als met Hitler eind jaren '30. De moord op Kadhafi, die van Libië het rijkste land van Afrika maakte en de welvaart onder zijn mensen verdeelde met gratis onderwijs, ziekenzorg, hospitalisatie, hoge uitkeringen voor werklozen, edm en het platbombarderen van een vreedzaam land, dat meer ontwikkelingshulp schonk aan Afrika dan de G20 samen (!), met tienduizenden onschuldige burgerslachtoffers, het lam leggen van de gehele economie, het te grabbel gooien van de rijkdommen van het land aan buitenlandse bedrijven terwijl de inwoners honden en katten moeten eten om te overleven, druist in tegen alle waarden en rechten waar zo veel mensen decennia lang voor geijverd hebben. Een aanval op de nucleaire installaties van Iran zal de hele regio in het bijzonder, en de planeet in het algemeen jarenlang radioactief besmetten en zal miljoenen (kanker)doden eisen. En waarvoor? Olie, geld en macht? Ten bate van wie? En vooral: op kosten van ... ? Wie denkt dat de situatie in het Midden-Oosten een ver-van-mijn-bed-show is, vergist zich schromelijk. Iedereen, wereldwijd, zal de gevolgen voelen als de dreiging realiteit wordt. Wie denkt dat we in een democratie leven, vergist zich evenzeer. Integendeel, de stem van het volk werd zelden minder gehoord als vandaag. Wat zich vandaag in de bakermat van de democratie voltrekt, spreekt boekdelen. Op het vlak van gezondheid verwijzen we naar het sterk groeiend aantal websites over chemtrails, electrosmog, vaccinatiebeleid, edm. en raden we u lectuur aan van volgend artikel. Opnieuw: waarvoor? Ten bate van wie? Ten koste van wie?

We leven in een tijdperk van informatie en desinformatie. Interpreteer kritisch alles wat u de komende weken te lezen en te horen krijgt.

Er is nog tijd om het tij te keren. Het is aan de mensen, of beter aan mens-zijn, om vandaag de toekomst van morgen te creëren.

Bekijk de inspirerende boodschap van Charlie Chaplin hieronder en keer mee terug naar het gevoel van mens-zijn.