zondag 23 december 2012

Michel heeft het gesnapt

Bedankt aan iedereen voor de lieve mailtjes de voorbije dagen - heel inspirerend en deugddoend, bedankt daarvoor.

Ik sta verbaasd dat de naam 'Equiboost' er voor de meesten eigenlijk weinig toe doet. De 'trouwe volgers' lezen de blog helemaal niet om meer te leren over paardencoaching. Ze lezen de blog om te weten 'hoe zit dat nu met die onmogelijke droom, lukt dat een beetje ?'. Nieuwsgierig. Afwachtend. Of ze lezen de blog omdat ze er moed uithalen voor hun eigen leven - als zij dat doet, kan ik dit toch ook ?

Het idee om gewoonweg zelf de naam Equiboost los te laten, en dus niet het antwoord op het bod af te wachten, en dus zelf opnieuw meester van mijn leven te worden, zonder afhankelijk te zijn van een factor buiten mezelf die een beslissing zal nemen die een invloed zal hebben op mijn leven en mijn toekomst, baant zich stilaan een weg door m'n hoofd. Maar ik ben er nog niet klaar voor, iets houdt me tegen. Het hele rationele arsenaal schiet wakker in hevig protest - niet doen, iedereen kent Equiboost, niemand kent Anke Santens, je hebt nooit jezelf gepromoot, altijd Equiboost, je steekt jezelf stokken in de wielen, heb je nog geen problemen genoeg dan, dat je er zelf nog een bij gaat zoeken, wacht nu toch gewoon de reactie van die curator af en laat je leiden door het leven - aanvaard gewoon wat op je pad komt. Zelf de naam Equiboost opgeven is terug zelf controle in handen nemen, maar je kan het leven niet controleren.

Toegegeven, er zit iets in. Ik ga nog een beetje wachten dus. Dierenmeditatie liet bovendien de Mier zien - symbool van geduld, met als sleutel: vertrouw erop dat datgene wat je nodig hebt, op het juiste moment naar je toe zal komen, en dat het universum zorgt voor diegene die voor de gemeenschap zorgt.

In ieder geval, mede dankzij jullie reacties vind ik het in ieder geval al heel wat minder erg, moest Equiboost verdwijnen. Onze spitsvondige Harry, die het steeds weet klaar te spelen om in enkele zinnen de essentie van iets te vatten, stuurde volgend Kerstcadeau mee, dat ik graag met jullie deel :










vrijdag 21 december 2012

Loslaten van het oude, verwelkomen van het nieuwe

21 december 2012 ... Kon er mogelijks een meer toepasselijke datum dan deze zijn ?

21 december 2012 ... De dag dat de wereld zoals we hem kennen, ophoudt te bestaan.

21 december 2012 ... Het afsluiten van het oude en vertrouwde, het verwelkomen van het nieuwe en onbekende

21 december 2012 ... Het loslaten van datgene wat niet meer dienstbaar is, zonder te weten wat er in de plaats komt

21 december 2012 ... De zachte dood van Equiboost, om ruimte te scheppen voor de geboorte van ...



Een terugblik

Mensen die al (lange) tijd deze blog volgen, herinneren zich wellicht het auto-ongeval dat Anke Santens, en dus tegelijk ook Equiboost, lam legde. Dat gebeurde op 22 september 2010, maw ruim 2 jaar geleden, enkele dagen voor de aanvang van de Seabiscuit Class, pal tijdens een groot dubbelproject voor een multinational, een week voor de start van een 4 maand durend traject voor een Waalse KMO en 2 weken voor de aanvang van een aantal kleinere, losse opdrachten.

Nog voor het jaar rond was, verloren we ongeveer 100.000 euro aan inkomsten, want alle projecten moesten wegens letsel en hierop volgende hospitalisatie geannuleerd worden. Tegelijk zaten we met het equivalent aan uitgaven, want we hadden net onze eigen infrastructuur aangekocht. Bovendien vielen er heel wat werken uit te voeren - werken, die grotendeels tot op vandaag op uitvoering wachten. Er werd al sinds 2009 geen loon meer uitbetaald, dit om zo veel mogelijk te kunnen sparen om telkens weer opnieuw te herinvesteren, tot alles op punt zou staan. Geld was altijd al een middel geweest tot groei, nooit een doel op zich.

Artsen adviseerden dat het allemaal wel zou meevallen en het niet lang zou duren voor ik het werk zou kunnen hervatten. Gewoon veel rusten en geen fysiek belastend werk uitvoeren enkele maanden. De autoverzekering verbrak haar belofte om voor part time hulp te zorgen, van rusten kon dus niets in huis komen, en de vicieuze cirkel ziekenhuis-in-en-uit ging van start, met als resultaat een chronisch letsel, dat nota bene vermeden had kunnen worden. Op vandaag staat de teller ergens tussen 1,5 en 2 miljoen euro (we zijn de tel kwijt) gemiste inkomsten, gemaakte kosten, medische kosten, gevolgschade, hulp door derden, enz.. Hoe vul je zo'n gat als je invalide verklaard bent, 900 euro per maand uitkering hebt (niet eens genoeg om 4 paarden te onderhouden) en tegenover AG autoverzekeringen staat, die weigert 1 cent voorschot uit te betalen ? Heel eenvoudig: dat kan je eenvoudigweg niet.

Bij de pakken blijven neerzitten stond evenwel niet in onze woordenboek, en zowel voor 2011, 2012 en 2013 lanceerden we een - beperkt - programma met paardencoaching activiteiten, telkens in de hoop tegen dan voldoende hersteld te zullen zijn om het programma te laten doorgaan. Het bleek te snel, te vroeg, en seizoen na seizoen dienden we de mensen te ontgoochelen en de activiteiten te annuleren. Ontelbare keren stond ik inderdaad op het punt om het bijltje er bij neer te leggen. Dit was moordend. Slopend. Zowel fysiek als mentaal.

Maar telkens gebeurde er iets, dat leek te zeggen: niet opgeven ! Doorzetten ! Je bent nu al zo ver ! Ja, je kan je werk nog niet hernemen, maar tegelijk ga je iedere maand een klein beetje vooruit. Geduld ! Het einde van de tunnel is in zicht ! De solidariteit van vrienden en familie was groot. Telkens de nood het hoogst was, werd een oplossing gevonden, hetzij voor fysieke taken, hetzij financieel. Veel mensen gaven uitstel van betaling van facturen of renteloze leningen, zowel privé als voor de bvba. Niet 1 dag duikelden we bij de Belgische banken in het rood. Niet 1 dag kwamen de paarden iets tekort. Ik wilde kost wat kost Equiboost behouden en was vastbesloten zo snel mogelijk het werk te hernemen. Mijn levenswerk, mijn kindje, mijn hart en ziel staken erin, dat kon ik toch niet zomaar opgeven ? Ik zou toch niet eeuwig pijn en last blijven hebben ? Ooit zou er toch een dag komen dat de verzekering zou betalen ?

En die dag kwam inderdaad. 5000 euro voorschot werd vorige maand na ruim 2 jaar aandringen uitbetaald. Dit verdween op magische wijze voor 2/3 in de zakken van mijn advocaat. Voor de rest is het afwachten op het resultaat van de (trage) gerechtelijke procedure - daarover kan op zich een boek geschreven worden. De ex-boekhouder van de bvba kon echter niet wachten op zijn centen en vroeg het faillissement van de bvba aan - voor een bedrag van 3000 à 4000 euro. Na ruim 2 jaar iedere cent privé-geld en een paar miljoen (bf) leningen van familie in de bvba gepompt te hebben, was het wel geweest. De bvba zou ophouden te bestaan. Al het geld dat er in gestoken was, zou verloren gaan. Mijn maag verkrampte bij het idee aan de bedragen - vooral omdat die het resultaat waren van jarenlang efficiënt beheer, spaarzaamheid en persoonlijke offers brengen. De rechter overtuigen om uitstel te verlenen kon niet, als je boodschap is: Sorry, momenteel kan ik het werk nog niet hernemen wegens invaliditeit, maar ik zal het werk hernemen zodra ik kan ; maar ik weet niet wanneer dat zal zijn, dat kan 6 maand, 2 jaar, 5 jaar of 10 jaar duren. Verschillende partijen die zelf nog geld moeten betalen aan de bvba, ook goed voor een paar miljoen (bf), kunnen zich nu in de handen wrijven - tenzij de curator beslist uiteraard om de centen te gaan halen langs gerechtelijke weg. Zelfs als hij daar in slaagt, zal ikzelf wellicht nooit 1 euro achterstallig loon van 4 jaar ver, of privé-leningen recupereren. De keuze tussen gemoedsrust krijgen maar geld verliezen of stress maar geld behouden was evenwel snel gemaakt. Ik tekende geen verzet of beroep aan. De deadline was vandaag.

Ik vernam dat 80 % van de faillissementen in België te wijten is aan factoren die buiten de controle van de zaakvoerder liggen: soms een ziekte of ongeval, in de meeste gevallen omdat klanten zelf niet of te laat betalen en geld recupereren via de rechtbank jaren aansleept, terwijl je intussen advocatenkosten edm ook mag voorschieten. Dan denk ik bij mezelf, dat de goedkoopste oplossing om de economie te bevorderen erin bestaat, wat extra rechters aan het werk te zetten is en het juridisch systeem te informatiseren, zodat die achterstand kan weggewerkt worden. Naar mezelf toe leer ik dat braaf zijn goed is, maar te braaf zijn dom is, en het belangrijk is om NEE te kunnen zeggen als iemand 'echt wel wil deelnemen maar jammergenoeg nu niet kan betalen ...', dat je mensen vooraf moet laten betalen, niet achteraf en dat afspraken altijd op papier gezet moeten worden, want vertrouwen schenken en geld gaan blijkbaar niet goed samen.



Equiboost als naam: betalen of verdwijnen

Begin deze week kreeg ik te horen dat ik de naam Equiboost niet meer zou mogen gebruiken in enkele maanden tijd, als het faillissement afgesloten zou zijn. Ik begreep er niets van. Equiboost was mijn persoonlijke creatie, mijn kindje, een levensfilosofie, een manier van Zijn - geen zakelijke bedoening. De bvba zelf droeg toch een andere naam ? Equiboost was pas enkele jaren na de oprichting van de bvba gekomen, als opvolger van The Orange Stable (jawel, de eerste stappen in paardencoaching, toen nog enkel met Oro, werden gezet onder de naam The Orange Stable - in die tijd beoefende ik paardencoaching gewoon gratis, voor mensen die het het meeste nodig hadden ; een soort wederdienst aan de wereld, een bedanking, omdat ik zelf zo'n mooi leven had ; het niveau van paardencoaching toen had uiteraard niets te zien met het niveau dat de paarden en ik sindsdien mochten bereiken ; inhoudelijk staan de 2 mijlenver van elkaar sindsdien ; hé ik ben wel benieuwd, zijn er mensen van toen die dit bericht nu lezen, neem dan even contact op om herinneringen op te halen ! Chantal jij was er bij ! Marc ook ! Rita !) en dit concept bestond al voor de bvba werd opgericht. Bovendien had ik nooit enige vergoeding voor het creëren van Equiboost ontvangen. Net zomin ik ooit een vergoeding ontvangen heb voor de zorg van de paarden. Net zomin ik ooit een vergoeding ontvangen heb voor de training van de paarden. Of het huren van weides bij particulieren en boeren die enkel "betaling in het zwart" wilden aanvaarden. Of het kopen van hooi bij de boeren, die het woord "factuur" uiteraard niet kennen. Betaal maar uit je eigen zak. Net zomin ik ooit enige vergoeding ontvangen heb om sinds 5 jaar mee te werken met (studenten van) universiteiten en hogescholen aan wetenschappelijk onderzoek rond paardencoaching. Net zomin ik ooit een vergoeding ontvangen heb voor tal van andere zaken, die ik uit overtuiging en motivatie en met plezier deed, om Equiboost in het bijzonder en paardencoaching in het algemeen te promoten. Geen uren, maar dagen, weken, maanden tijd zijn daar ingekropen. 95 % van wat Equiboost vandaag is, is onvergoed geweest. Pas op, ik heb nergens spijt van. Wel vind ik het schrijnend dat iemand die jarenlang gratis gewerkt heeft, daarbovenop nog eens moet betalen om zijn eigen creatie te kunnen behouden. Het is alsof een schilder zelf het doek, de verf, de penselen koopt, urenlang schildert, en als het schilderij klaar is, er voor moet betalen om het over te kopen, wil hij het in een gallerij tentoon stellen. Hoe bereken je trouwens de waarde van de identiteit van iets of iemand ? De naam had ik zelf bedacht. Het logo had ik zelf in elkaar geflanst. De website had ik ook zelf gemaakt, alle teksten geschreven, alle vertalingen gemaakt, enz. ; Equiboost had de bvba maw niets gekost aan intellectuele eigendom. Hoe kan iemand daar dan geld voor gaan vragen aan de bedenker ervan ? Wat ik ook zei, het antwoord bleef: Equiboost is eigendom van de bvba. Wil je de naam blijven gebruiken, dan moet je hem overkopen op je persoonlijke naam. Zoniet verdwijnt Equiboost van het internet.

Dat was dus andere koek. Noch mijn advocaat, noch mijn boekhouder hadden me hierover ingelicht. Dat is een beetje hetzelfde als vragen: wat kies je - je hand afkappen of sterven ...


Praktische tip even tussendoor
Bij deze, collega's paardencoaches, of collega's zelfstandigen die met een vennootschap werken en ook alles zelf doen qua marcom: als de naam van je vennootschap je genegen is, koop hem dan met factuur van je vennootschap over en verhuur hem vervolgens aan je vennootschap.



Identificatie van het Ego met Equiboost

Was me dat dus een groot drama. Na eerst volledig geruïneerd te worden, traagjes aan, vervolgens op zo'n manier met je rug tegen de muur gezet worden. Het gevoel dat al je inspanningen van jarenver voor niets geweest zijn, verloren zijn.

Equiboost is helemaal geen bedrijf, hoor ik mezelf nog zeggen. Equiboost is een levensfilosofie. Dat draait niet rond geld verdienen. Dat geld is nodig om te kunnen verder bestaan, meer niet. Ik ben Equiboost. Equiboost en Anke Santens, dat is 2 x hetzelfde zeggen. Iedereen weet dat Equiboost gelijk is aan Anke Santens. Anke Santens en Equiboost, dat hoort gewoonweg samen. Dat is onafscheidelijk. 2 handen op 1 buik. Daar ligt dezelfde ziel in. Ze delen dezelfde waarden. Equiboost is meer dan zomaar paardencoaching. Het is een manier van Zijn.

Wat een goede oefening was het, om deze woorden luidop uit te spreken. Voor het eerst besefte ik ten volle hoe sterk ik mezelf met Equiboost geïdentificeerd had. Ik was doorheen de jaren Anke Santens, Equibooster geworden. Natuurlijk ben ik Equibooster. Dat zal ik trouwens altijd zijn. En ik ben daar fier op en blij mee. Maar ik ben veel meer dan Equibooster. Ik ben ook partner van, dochter van, zus van, vriendin van, en binnenkort ook moeder van. Hoe rijk Equibooster ook is, het dekt de lading niet compleet van wie ik ben. Wie ben ik dan wel ? Welk stuk ontbreekt ?

Om dat te weten te komen, moet Anke Santens, Equibooster sterven. Wat overblijft na de dood van Equiboost, is het op heden onbenoembare deel van Anke Santens. Anke Santens moet Equiboost dus loslaten. Er afstand van doen. Zichzelf herbronnen. Zichzelf een maken. Zichzelf hervinden. Door zich volledig los te maken van Equiboost.



Springen !

Hoe dat kan ? Door het vervolg van de ontwikkelingen niet meer te willen of proberen controleren. Wil dat zeggen Ik geef op ? Nee. Dat wil zeggen Ik pak het nu anders dan anders aan. Ik doe nu het omgekeerde van wat ik gewoonlijk doe: iets aanvaarden ipv te vechten voor iets. Wil dat zeggen Ik gooi Equiboost weg ? Natuurlijk niet. Ik hou van Equiboost. Het is en blijft mijn kindje, en zal dat altijd zijnPaardencoaching blijft mijn werkterrein.

Het Leven heeft het beste met ons voor. Het beste in onze ogen is jammergenoeg niet altijd hetzelfde als wat het Leven, die hogere intelligentie, 'voor ogen' heeft. Wat op een bepaald moment een drama lijkt, is achteraf bekeken soms een zegen. Alles hangt af van hoe je er mee omgaat. Aanvaard je de les en leer je er uit, dan wordt iets een zegen. Word je triest, boos, bang of kwaad, dan wordt iets een vloek.

Mijn grote Leermeester Gilles Guattari zei ooit: Si ton rêve ne te donne pas de joie, change de rêve. Vandaag begrijp ik eindelijk ten volle wat hij daarmee bedoelt. Vroeger dacht ik bij mezelf Change de rêve, change de rêve, gemakkelijk gezegd hoor, het is niet dat ik hier een hele lijst dromen staan heb in die grootte orde als Equiboost ... Equiboost is mijn levenswerk waar ik met hart en ziel voor leef, zo heb ik er geen tien in de kast zitten hoor. Ik zou niet weten wat ik anders zou gaan doen, zonder paarden, zonder paardencoaching ; dat lijkt me zo'n onzinning bestaan, zo'n leven had ik voor Equiboost, gewoon gaan werken voor de centen en nul komma nul een bijdrage leveren aan een mooiere wereld - daar wil ik niet naar terug, ik heb meer nodig in mijn leven, ik wil dat mijn leven een mening heeft, mensen inspireert, van onze planeet een mooiere plaats maakt, hoe utopisch of idealistisch of onrealistisch dat ook moge zijn. Dan ben ik maar utopisch of idealistisch of onrealistisch ! Kon Gilles nu serieus niet een heel klein beetje concreter zijn zodat ik tenminste kon snappen wat hij precies bedoelde ? Maar met change de rêve bedoelde hij helemaal niet Gooi je droom overboord en neem een totaal andere droom. Soms is dat inderdaad wel nodig. Maar je kan perfect de essentie van jezelfde droom behouden, maar er anders tegenaan kijken of er op een andere manier mee omgaan. Dank je Gilles voor deze wijsheid.



Concreet

Vrienden en familie hebben een potje gelegd om een bod te kunnen doen op de naam Equiboost. Dit zou betekenen, als ik terug aan het werk kan, dat ik onder de naam Equiboost zou kunnen blijven verderwerken.

Wordt dit bod door de curator aanvaard, dan zal Equiboost als naam blijven bestaan. Evenwel zal ook Equiboost, als de tijd rijp is, inhoudelijk een complete Wedergeboorte ondergaan, want Equiboost van enkele jaren geleden is niet meer de Equiboost van vandaag, net zomin ikzelf dezelfde Anke Santens ben vandaag als toen. Ik wil paardencoaching nog een niveau dieper brengen, en nog verder af van het rationele.

Duikt de kleinste of minste moeilijkheid, discussie, ergernis, obstakel, wat dan ook op, dan zal ik leren van het voorbeeld van de paarden, de o zo wijze leermeesters waar we vaak zo blind voor zijn. Als een paard op een obstakel botst, dan draait het zich om, en loopt het er van weg, neemt het een ander pad om zijn doel te bereiken, of verandert het eenvoudigweg van doel ; zonder stil te staan bij de gevolgen van een beslissing. Gewoon, dat voelt nu als het juiste aan, dus ik doe het. Gebaseerd op zijn gevoel. Zonder zich wat als dit, wat als dat af te vragen. Dat is precies hoe Equiboost ontstaan en gegroeid is - puur door op m'n gevoel af te gaan en zonder aarzelen beslissingen te nemen. Wat is er in godsnaam met mij gebeurd sinds dat ongeval ? Heeft de chronische pijn mijn hersenen aangetast of zo ?

Ik ben alvast klaar met 'wat als dit, wat als dat'. Dat zijn vragen waar je nooit een zeker antwoord op kan formuleren, dat leidt enkel tot gokken en bovendien worden ze gestuurd door twijfel, onzekerheid - angst dus. Mijn kleine meid, die nog 2 à 3 weken te gaan heeft voor haar geboorte, zit nu al 3 dagen genepen in een samentrekkende, pijnlijke baarmoeder, gehuld in ongerustheid, triestheid en stress. Basta. Ik ben bereid tot veel offers, maar het welzijn van mijn kind, daar raakt niets of niemand meer aan. 21.12.2012 zal voor ons in ieder geval een keerpunt zijn, in welke zin zullen we later wel zien. We gaan samen naar onze (weder)geboorte.



Spannend ?

Niet echt. Na het schrijven van dit lange epistel (was lang geleden hé mensen) heb ik echt zoiets van: krijgt Equiboost een hergeboorte, dan zal ik blij zijn ; sterft Equiboost, dan zal ik dankbaar zijn voor wat we gedeeld hebben, en zal er ten gepaste tijde iets anders in de plaats komen, dat nog beter voor ons zal zijn en dat niet in ons leven kan komen zolang Equiboost er is. Eerst het venster sluiten, voor de deur kan opengaan ... Maar voor het zover is:



Een fijne Kerst aan allen !

zondag 16 december 2012

Gérard Depardieu, un être libre - bravo !

Gérard Depardieu témoigne de vivre selon les valeurs de Equiboost. Il est 100 % lui-même, il est direct, il exprime ce qu'il pense, il est, comme il le dit si bien,  un être libre.


Le 'système' nous force presque à oublier que nous sommes, en effet, des êtres libres. Quelque part, c'est drôle d'avoir besoin de l'exemple des chevaux pour se souvenir qui nous sommes vraiment - des êtres libres et uniques, et vivre ainsi notre vie. Le signal que Gérard Depardieu envoie à tous les français, est important pour 2 raisons:

1) comment est-ce possible qu'un peuple avec une histoire si riche, une identité si forte, se laisse priver de ses libertés par le 'système', sans même réagir ? Qu'est-ce qui s'est passé avec Liberté, Fraternité, Egalité ? Tous vos ancêtres, ils sont donc tous morts pour rien ? Gérard Depardieu dit au peuple français: ouvrez les yeux. Reveillez-vous. Cessez d'accepter ces injustices quotidiennes. (tant vaut d'ailleurs pour les Flamands, qui ont oublié leurs racines - "de fiere Vlaamse Leeuw"). Lui, il n'accepte plus. Lui, il réagit. Lui, il ouvre les yeux. Lui, il se reveille. Et vous ?

2) qui dit que nous avons besoin du 'système' ? Gérard Depardieu le montre par son exemple: "je n'ai pas besoin de votre système". Et il rend son passeport et sa carte vitale. Et il a raison. Réfléchissez. Imaginez-vous, que vous pouvez garder tout votre salaire, toute votre vie. Le salaire net égale donc le salaire brut. Par contre, à votre retraite, dont vous choissisez vous-même l'âge, vous ne recevez pas de retraite. Qu'est-ce qui motivera plus, vous pensez, pour bien travailler, pour investir, pour créer, pour entreprendre ? Je prends les agriculteurs comme exemple: l'idée qu'à 65 ans, vous toucherez 700 euro de retraite, ou l'idée que, si vous gagnez 3000 euro par mois, vous pouvez en mettre 1500 euro de côté pour 'plus tard' et ceci pendant 40 ans ? Et la sécurité sociale ? Combien de fois par an vous allez voir un médecin ? 2 - 3 fois ? Quel montant annuel dépensez-vous aux médicaments ? Et encore, vous devez payer une complémentaire ! Qu'est-ce que votre carte vitale vous coûte, et qu'est-ce qu'elle vous rapporte ? Et combien de temps il faut alors dépenser à la lecture et l'envoi d'une liste de paperasse et justificatifs sans fin - tellement complexe que pas mal de gens laissent tomber et n'envoient même plus leurs 'justificatifs' ... Et pour assurer les services communes, retournons aux Moyen-Age, où tout le monde payait 1/10ième de ses revenus aux impôts ... 


Les politiciens qui pensent que la fuite en Belgique des millionaires français n'est qu'une question d'argent ou d'impôts, se trompent. Mieux il vaut regarder la façon dont le pays est gouverné. Les régions rurales par exemple n'ont même pas de médecins, peu d'hôpitaux, peu d'enseignement qualitatif - pourtant les éléments de base pour chaque gouvernement ! Trop est trop, et les gens en ont marre que le gouvernement les prenne pour des cons. Les riches vont s'en aller, et les plus pauvres vont se revolter. Ca n'est qu'une question de temps si la moindre humanité n'est pas ré-introduite dans le 'système'.


Quoi qu'il en soit, nous disons: BRAVO Gérard. Vous pouvez lire sa lettre ci-dessous ou en cliquant sur Wikistrike.



EXCLUSIF - Dans une lettre adressée à Jean-Marc Ayrault, "Premier ministre de monsieur François Hollande", l’acteur phare du cinéma tricolore, explique les raisons de son départ et sa décision d’abandonner la nationalité française. Il n’a pas supporté que le chef du gouvernement le traite de "minable".

Ulcéré, Gérard Depardieu répond. Depuis l’annonce, il y a une semaine, de son départ fiscal pour le petit village de Néchin en Belgique, l’acteur était resté silencieux. Malgré l’émotion et la polémique politique. Dans sa lettre que Le Journal du Dimanche publie, l’acteur réplique sèchement au Premier ministre, qui l'avait lui-même traité de "minable". Dans son style inimitable, Gérard Depardieu, l'acteur aux 170 films et aux deux César, se défend et crie ses vérités sur sa vie et sur la France.
 
(copy de la lettre)
Minable, vous avez dit "minable"? Comme c’est minable.
Je suis né en 1948, j’ai commencé à travailler à l’âge de 14 ans comme imprimeur, comme manutentionnaire puis comme artiste dramatique. J’ai toujours payé mes taxes et impôts quel qu’en soit le taux sous tous les gouvernements en place.
À aucun moment, je n’ai failli à mes devoirs. Les films historiques auxquels j’ai participé témoignent de mon amour de la France et de son histoire.
Des personnages plus illustres que moi ont été expatriés ou ont quitté notre pays.
Je n’ai malheureusement plus rien à faire ici, mais je continuerai à aimer les Français et ce public avec lequel j’ai partagé tant d’émotions! Je pars parce que vous considérez que le succès, la création, le talent, en fait, la différence, doivent être sanctionnés.
Je ne demande pas à être approuvé, je pourrais au moins être respecté.
Tous ceux qui ont quitté la France n’ont pas été injuriés comme je le suis.
Je n’ai pas à justifier les raisons de mon choix, qui sont nombreuses et intimes.
Je pars, après avoir payé, en 2012, 85% d’impôt sur mes revenus. Mais je conserve l’esprit de cette France qui était belle et qui, j’espère, le restera.
Je vous rends mon passeport et ma Sécurité sociale, dont je ne me suis jamais servi. Nous n’avons plus la même patrie, je suis un vrai Européen, un citoyen du monde, comme mon père me l’a toujours inculqué.
Je trouve minable l’acharnement de la justice contre mon fils Guillaume jugé par des juges qui l’ont condamné tout gosse à trois ans de prison fermé pour 2 grammes d’héroïne, quand tant d’autres échappaient à la prison pour des faits autrement plus graves.
Je ne jette pas la pierre à tous ceux qui ont du cholestérol, de l’hypertension, du diabète ou trop d’alcool ou ceux qui s’endorment sur leur scooter : je suis un des leurs, comme vos chers médias aiment tant à le répéter.
Je n’ai jamais tué personne, je ne pense pas avoir démérité, j’ai payé 145 millions d’euros d’impôts en quarante-cinq ans, je fais travailler 80 personnes dans des entreprises qui ont été créées pour eux et qui sont gérées par eux.
Je ne suis ni à plaindre ni à vanter, mais je refuse le mot "minable".
Qui êtes-vous pour me juger ainsi, je vous le demande monsieur Ayrault, Premier ministre de monsieur Hollande, je vous le demande, qui êtes-vous? Malgré mes excès, mon appétit et mon amour de la vie, je suis un être libre, Monsieur, et je vais rester poli.
Gérard Depardieu

zaterdag 17 november 2012

Filly Class België start 20 april 2013

Alle theorie en de meeste basisbeginsels van de praktijk paardencoaching uit de Filly Class kunnen in België doorgaan. Wij werken hiervoor samen met onze partner Gitlirhof, die een mooie, rustige en verzorgde locatie nabij de kust ter beschikking stelt waar wij in alle privacy aan de slag kunnen. Het belangrijkste element hierbij is, dat alle paarden van Géraldine op paardnatuurlijke wijze in vrijheid en in kuddeverband leven en op paardnatuurlijke wijze verzorgd worden. De data voor de Nederlandstalige versie van de Filly Class in België zijn als volgt:

20 + 21 april ; 26 + 27 + 28 april ; 24 + 25 + 26 mei (België)


Aangezien we u graag het verschil willen laten zien tussen 'paarden', 'paardnatuurlijk gehouden paarden' en ervaren 'paardencoaching paarden', en u natuurlijk graag willen leren hoe u uw paarden ook op dat niveau kan krijgen, gaat het slotweekend van de Filly Class door in Frankrijk. Dit zal hoofdzakelijk uit praktijk met de Equiboosters zelf bestaan. De data voor de Nederlandstalige versie van de Filly Class in Frankrijk zijn als volgt:

15 + 16 juni (Frankrijk)


Wie dat wenst, kan op vrijdagavond (14 juni) reeds aankomen en pas maandagmiddag (17 juni) vertrekken. Gegevens uitwisselen om te carpoolen gebeurt al in april. De 3 overnachtingen ter plaatse worden u hierbij gratis aangeboden. Wie voor 31.12.2012 inschrijft, mag rekenen op een vroegboekkorting van 10 %.


De Equiboost Filly Class is voor iedereen toegankelijk en vereist geen enkele voorkennis, noch van paarden, noch van coachen.


Wij sturen u graag de uitgebreide versie van de praktische informatie, detailprogramma edm van de Filly Class via email toe. U kan ons het gemakkelijkste bereiken via email: anke@equiboost.com


Meer informatie over Equiboost kan u vinden op : www.equiboost.com (NL + FR + ENG versie)
Meer informatie over het Paardencoaching Center in Frankrijk kan u vinden op :
www.centredecoachingequin.com (NL + FR + ENG versie)


Met kleurige herfstgroetjes vanuit Frankrijk,
uw Equiboosters. 





woensdag 31 oktober 2012

Ja, er zal in 2013 een Equiboost opleiding paardencoaching in België doorgaan

Uit de reacties op onze oproep enkele weken geleden, blijkt dat voor heel wat mensen het handiger zou zijn om in België een Equiboost opleiding coachen met paarden te kunnen volgen ipv in Frankrijk. Vooral voor mensen uit Nederland blijkt Frankrijk te ver te zijn.

Voor bepaalde onderdelen van de training tot paardencoach, vooral het voorbereidend werk, de klassieke coachingsmethodieken en de theorie rond paardencoaching, kan er inderdaad ook op een gastlocatie met 'gewone' paarden gewerkt worden.

Het eigenlijke coachen met paarden zelf, geeft veel meer resultaten als de Equiboosters ingezet kunnen worden. Zij hebben intussen het stadium bereikt dat zij altijd en overal, ogenblikkelijk en 'volautomatisch' aan paardencoaching doen ... dus ook buiten de werkpistes, bij een eerste contact, geven zij spontaan hun boodschappen mee - ook al staat de bezoeker bij manier van spreken nog aan de toegangspoort van het Paardencoaching Center ... Bijzonder indrukwekkend allemaal, en ik ben blij hier getuige van te mogen zijn. Soms denk ik evenwel bij mezelf: 'als ik het zelf niet zou zien met mijn eigen ogen, ik zou het niet kunnen geloven'. Blijkbaar worden de Equiboosters ook steeds meer 'op afstand' actief. Mensen die ooit een sessie paardencoaching kregen van/met/door de Equiboosters, soms zelfs jaren geleden al, lieten de voorbije weken weten plots van de paarden ge(dag)droomd te hebben, of op de een of andere manier een boodschap of beeld of flits van hen doorgekregen te hebben, in de meeste gevallen naar aanleiding van een moeilijke situatie op persoonlijk of professioneel vlak of een keuze die gemaakt dient te worden. Hierbij is 'onzen Oro' het meest geciteerde paard, gevolgd door Feinheit, die met rasse schreden in het spoor van haar adoptievader aan het treden is en een ongeziene, tegelijk krachtige en delicate gevoeligheid aan de dag legt. Dan heb ik het dus over cliënten uit België en Nederland, die het Paardencoaching Center nog niet bezochten, en waarmee er sinds 2 - 3 - 4 jaar weinig tot geen contact geweest is. Mensen die dit ook zouden meemaken, mogen me altijd een berichtje sturen, ik ben zeer benieuwd naar ieders ervaring. Namen en persoonlijke feiten worden uiteraard nooit doorgegeven of publiek gemaakt. Feit is: de evolutie van Equiboost en de Equiboosters zit duidelijk nog verre van op zijn eindpunt ! Deze uitwijding om u maar te zeggen: u zal veel meer opsteken van praktijksessies paardencoaching met de Equiboosters, dan met andere paarden, dus voor dit luik zullen opleidingsdagen in Frankrijk noodzakelijk zijn nu we het transport van de Equiboost paarden uiteraard tot het minimum willen beperken.


De Equiboost workshops zullen evenwel enkel in Frankrijk doorgaan aangezien de impact beduidend minder is met andere paarden, die dit soort werk niet gewoon zijn, misschien op een andere manier gestald / behandeld worden, enz. en hierdoor op een lagere frequentie komen te zitten. Ons streefdoel is altijd geweest, en zal altijd zijn, om mensen zo hoog mogelijke kwaliteit te bieden, zo veel mogelijk resultaat, in zo kort mogelijke tijd. De Equiboosters zijn hierbij onontbeerlijk. Ook onze locatie is intussen mooi geladen, wat zeker niet onderschat mag worden.


De komende 2 weken gaan we dus puzzelen. Meer nieuws half november. Intussen wensen wij graag aan allen een fijne 1 november mini-vakantie.


zondag 14 oktober 2012

Equiboost planning 2013

We voltooien deze maand de Equiboost planning voor 2013. Uiterlijk 15 november 2012 kan u de nieuwe data voor de paardencoaching workshops, trainingen en beroepsopleidingen op de website terugvinden.

We ontvangen graag uw feedback en uw voorkeur voor de organisatie van de planning en zullen hier, waar mogelijk, rekening mee houden.

U kan uw antwoorden en eventuele opmerkingen steeds mailen naar: anke@equiboost.com

Alvast bedankt !


***
 


1) Ik verkies deel te nemen aan paardencoaching activiteiten in Frankrijk OF in België

(voordeel Frankrijk: 100 % privé en uitzonderlijk mooi stukje natuur + logement ter plaatse mogelijk aan lage prijs ; nadeel Frankrijk: afstand = extra tijdsverlies + hogere verplaatsingsonkosten) 


2) Ik verkies een beroepsopleiding of training tot paardencoach die gespreid is over verschillende weekends OF die gebundeld is in 1 of meerdere weken voltijdse en ononderbroken opleiding of training 


3) Ik verkies paardencoaching activiteiten tijdens schoolvakanties en verlengde weekends OF buiten schoolvakanties en verlengde weekends


4) Ik verkies paardencoaching opleidingen en trainingen tijdens het weekend en op vrije dagen OF tijdens de week, op werkdagen


5) Ik verkies paardencoaching opleidingen en trainingen die enkel in het Nederlands gegeven worden OF de opleidingen en trainingen mogen ook in het Frans en/of Engels doorgaan


6) Ik verkies paardencoaching activiteiten waarbij elk zelf instaat voor zijn of haar maaltijden en overnachtingen/logies OF ik verkies een all-in concept, ook al kost dat meer




zaterdag 15 september 2012

zondag 26 augustus 2012

Comment se préparer au coaching équin en tant que professionnel ?

Voici un email que j'ai reçu il y a quelques semaines:


Bonjour,

Je suis coach comportementaliste pour chevaux et je me rends compte de plus en plus qu'en apprenant aux propriétaires à évoluer avec leurs chevaux, je travaille en réalité sur la psychologie humaine.
J'aimerais savoir s'il était possible que je profite de votre savoir pour affiner ma pratique et mon enseignement.
Que pourriez-vous me proposer?



et la réponse de Equiboost:


Vous avez bien compris alors – un cheval ‘difficile’ n’existe pas à priori. Il ne reflète que ce qui se joue à l’intérieur de son propriétaire et il réagira sur le moindre déséquilibre.

Un cheval entraîné par vous et en harmonie ‘rechutera’ aussitôt qu’il retourne chez son propriétaire, si celui-ci ne change pas son approche habituel.

Certains propriétaires sont prêts à écouter/apprendre de leur cheval – souvent malheureusement ce n’est pas le cas. Pas par manque d’amour parfois pour le cheval, car la plupart des gens souhaite sincèrement le mieux pour leurs chevaux, mais surtout par ignorance.

Il n’est pas toujours évident de se remettre soi-même en question – il est plus facile de pointer du doigt l'autre ou le cheval.

Par votre travail, vous vous trouvez dans une position idéale pour accompagner des chevaux et des humains dans une évolution positive, et vous pourriez réaliser beaucoup de belles choses, qui en échange, vous enrichiront aussi au niveau professionnel et personnel. C’est un voyage sans fin et toujours surprenant – à chaque séance, on apprend.

Equiboost propose des formations professionnelles en coaching équin pour ceux qui souhaitent travailler la psychologie humaine à travers les chevaux. Ce n’est malheureusement pas une méthodologie qu’on peut apprendre uniquement par la théorie, ni en 1 week-end.

Un esprit ouvert est l'étape n° 1. Le fait que vous arriviez toute seule à cette conclusion, fait preuve de cet esprit ouvert.

En attendant une éventuelle formation, vous pouvez déjà vous entraîner – il suffit d’observer les réactions des chevaux entre eux en troupeau, en prairie + vis-à-vis des humains consciemment dans un premier temps. Essayez de ne rien interpréter, car toute interprétation est d’office subjective. L'interprétation reste toujours chez le coachee, la personne qui reçoit le coaching équin. 

Je ne sais pas si vous pratiquez déjà l’éthologie – l’éthologie équine est indispensable pour pratiquer le coaching équin. C’est également un grand avantage de maîtriser des techniques d’expansion de conscience, de comprendre les mécanismes de l’ennéagramme, du NLP et de la systémique.

Ce qui est utile dans ces domaines en coaching équin, est abordé également lors des formations. Rien ne vous empêche de déjà vous inscrire pour un stage dans 1 de ces domaines en attendant le commencement éventuel d'une formation chez Equiboost.

Vous trouverez plus d’informations sur le coaching équin sur : www.equiboost.com et www.centredecoachingequin.com.

Il y a quelques articles en français sur http://equiboost.blogspot.com.


 
What we call ‘transformation’ is actually a process of deprogramming. It’s not so much learning as it is unlearning.
 

dinsdag 14 augustus 2012

Exercise for horse coaches and horse lovers

Horses, Energy Fields, Aura Photography

By on Friday, June 29th, 2012


This spring during the Level Five EFLC program we explored several layers and realms of consciousness through interacting with Horse. During one experience we set a container for horse to work with the clients at liberty and to come and go as they wished. The intent for the session was to open the chakra channels and begin a process of balancing through the active engagement of tuning. In some Tantric teachings, each chakra has a specific vibration or primordial sound that when repeated can release energy that may be congesting that energy center.
We can open up blocked energy by focusing our attention and intention on the location of a chakra, and repeating its associated sound or mantra aloud. This practice of tuning creates an activation and possible resonance through vibration that ignites the energy of each chakra. Tuning with horses is a perfect match for healing or to create expansive space with horses, as they are acoustical beings in their nature. Their acoustical understanding and way of experiencing the world is focused on sound vibration and the vibration quality of energy and emotion.
As I suspected Moon was very much in alignment with this exercise. We had two massage tables and four clients. One client lay on the massage table and the other would stand next to them and begin to hold space and using their hands to feel the energy of the client at about an 18” distance. The horses were invited to explore and offer what they wished with the clients. I held space and kept and eye on the horses as my guest teacher began leading the whole group through the tuning process.
Everyone had their own unique experience as they welcomed the energy of tuning to ignite their chakras and the power of horse to support it. Moon would walk to each table and stand with the client, often touching a part of their body with his nose or simply hovering over the table with his head and neck. Occasionally he would move away from us and go to the open space area in the arena. There he would gently drop to his knees and roll, lick and chew, and release and integrate his experience.
One client has a particularly powerful experience as Moon stood with his head and neck over her throat and heart space for an extended length of time. When she shifted her tuning quality he bumped his leg to the table telling her to return to what she was doing. I watched him as his breath began to deepen and his eyes began to have a non-directive steady stare. A state of being that indicates he is in another zone in which great healing can transpire for the client. I watched as the client began to gracefully cry. Gentle streams of tears rolled over her checks and down to the table.
The client reported that the pain in her heart that manifested as a clenching pressure in her upper left chest area diminished and faded during the session. She reported feeling more relaxed and comfortable in her own skin and safe enough to move and speak with more ease.
At the very beginning of the week we had taken aura photography images to show what energy each client was carrying in the auric field at the start of the week.
After the chakra tuning session with Moon we took more aura photography images to see what might have shifted. We were not surprise but very pleased with what the images revealed.




Seen here you will notice the shift of color from the left (before) image to the right (after the session) image. Notice the increase of green energy coming into the left side of the clients body/being located over her throat and heart chakra area. This is the exact area that Moon stood for several moments.
The fourth chakra’s color is emerald green. This center bridges the lower chakras of our physical existence to the upper chakras that rise up into the spiritual realms. In the fourth chakra we find our balance between the two worlds and learn how to breathe and live with ease, unconditional with our self and others.
I have known for years that one of Moon’s gifts to humans is his ability to help them open their heart space and that he brings a tremendous amount of heart energy into his sessions. I have not needed proof through aura photography to believe this. However, to see it in color is very exciting. So much of what we do and experience with horse in these body/energetic centered processes are “invisible” and experienced through the felt senses, to see an image that displays what was experienced was very powerful and brings a great desire for more experience of this nature.


This exercise is an advanced activity. It was experienced by individuals who have been on a path of using tools for body-centered awareness. They have achieved higher levels of working with arousal states in their bodies without dissociation or becoming triggered energetically. To keep you and your clients safe I do not recommend experimenting with a session of this nature without professional training in the area of EFL backed by years of experience and properly preparing your horses.


+++


Personal note / correction :

If you want to try out this exercise yourself, you can safely do so, there is no danger for the client involved, as no one can access or modify anything in the astral body - subtle changes can only occur when the client allows the process on a subconscious level, intrusion is simply not possible. Worst case scenario, nothing (tangible) will happen. But a bad thing won't happen so don't let anything or anyone scare you to experiment. It is by experimenting and observing what happens you will discover the most magical mechanisms between horses and humans and obtain a better insight in how our univers really works. Consciousness expansion techniques are a big plus and in my opinion essential for advanced horse coaches, even more so than EFL - combining them with horse coaching will indeed allow you to make a huge leap forward.

Also, if you are working with horses who are not truely allowed to be 'real horses' (living in freedom, in a herd, outdoors, as 'wild' / 'natural' as possible), don't expect much of a result with this kind of exercise ... Certain horses have a natural ability to instinctively do this type of healing. Oro is one of them. These horses are however very rare. Look especially at 'difficult' horses if you want to find one. Putting an unprepared horse next to a client in a setup as described above, will not harm the horse. Worst case scenario, again, nothing (tangible) will happen. To 'train' a horse to do this type of energetic work or healing, you and the horse need on average about 2 to 3 years time. The abilities of the horse will increase gradually as its frequency rises. It is a never ending process that unfortunately does not happen overnight. How you can train your horse and how this process really works, is explained in the Equiboost advanced professional training (Seabiscuit Class and Oro's Class).








donderdag 2 augustus 2012

Hoe kies je een goede opleiding tot paardencoach ?


1)      Test voordien uit hoe competent je lesgever is, door zelf een sessie paardencoaching bij hem of haar te volgen – soms durft er wel eens een groot gat te zitten tussen theorie en praktijk

2)      Neem deel aan een info- of demodag, zodat je gedetailleerde informatie kan bekomen over de inhoud en aanpak van de opleiding, en eventuele vragen die je hebt, kan stellen

3)      Spreek met je trainer – klikt het, voelt het contact goed aan ? Voel je vertrouwen dat je van deze mens(en) iets wil en kan leren ?

4)      Bekijk de paarden waarmee gewerkt wordt door je paardencoach. Hoe leven ze ? Hoe zien ze er uit ? Zijn ze goed verzorgd ? Hoe respectvoller een paardencoach met zijn of haar paarden omgaat, hoe waardevoller je opleiding zal zijn

5)      Verifieer vooraf de diploma’s, opleidingen en ervaring die je trainer heeft – is deze competent, ervaren, gekwalificeerd om opleidingen te geven ?

6)      Spreek met mensen die eerder een opleiding of paardencoaching traject volgden bij de persoon of organisatie die jij overweegt

7)      Als prijs een rol speelt, reken dan voordien even uit wat je opleiding je zal kosten aan verplaatsingskosten, maaltijden, eventuele overnachtingen, aantal dagen verlof dat je eventueel op je werk dient aan te vragen, edm

8)      Zorg dat je duidelijkheid hebt over de inhoud van je opleiding, zodat deze aansluit bij de doelgroep waarmee jij later aan de slag wil ; op welk niveau zal jij nadien kunnen coachen ?

9)      Een professor aan de universiteit publiceert regelmatig wetenschappelijk onderzoek. Werkt jouw toekomstige trainer mee aan wetenschappelijk onderzoek ?

10)   Bekijk de missie, de waarden van de aanbieder van je opleiding – stroken deze met jouw persoonlijke waarden ?



Meer informatie over coaching met paarden vindt u op www.centredecoachingequin.com en www.equiboost.com



Met bijzondere dank aan Géraldine Vandevenne, Cathérine Ronat en Marc Pareit voor hun 'boost' en waardevolle hulp. 


 

woensdag 25 juli 2012

Paardencoaching in NL terugbetaald door ziekteverzekering - binnenkort realiteit ?

De Nederlandse dames Marieke de Boer en Mascha Barten hebben een ambitieus plan: het introduceren en duurzaam integreren en implementeren van Paardencoaching in de Nederlandse gezondheidszorg.

Een plan dat Equiboost graag volop mee ondersteunt. We kunnen momenteel geen paardencoaching activiteiten organiseren, maar we kunnen wel onze kennis en ervaring delen. Vandaar deze kleine oproep om de korte enquête omtrent paardencoaching in de gezondheidszorg mee te willen invullen en doorsturen aan iedereen die baat kan hebben bij een terugbetaling van paardencoaching door de ziekteverzekering.

De link naar de 9 vraagjes vindt u alvast hier: http://www.surveymonkey.com/s/C76WCSB

Kennis maken met Mascha en Marieke, die te gast waren op het Equiboost Paardencoaching Center om het onderzoek structuur te geven en te lanceren, kan u hieronder:



zaterdag 21 juli 2012

Obi's Natural Horsemanship Center - Chez Oro

Opgedragen aan het meest fantastische paardencoaching paard ooit: Oro Cavallo Ophelys Mesnil De Darmen.

Gedragen door de meest begaafde paardenfluisteraar ooit: Abouezed Sougaipov - Obi.



Welkom Chez Oro. Nieuws en updates op chezoro.blogspot.com.



maandag 16 juli 2012

Elke Denolf geeft gratis paardencoaching

Elke Denolf volgde een beroepsopleiding tot paardencoach bij Equiboost. Zij bezorgde ons enkele weken geleden het onderstaande bericht, dat een tekenend beeld schetst van onze huidige dwangmaatschappij en tegelijk een mooie oplossing biedt van hoe hier constructief en creatief mee om te gaan. Wie interesse heeft in een gratis paardencoaching sessie, en bereid is op zijn/haar beurt zelf iets goeds te doen, kan Elke bereiken op 014/71.40.40. 

We wensen Elke alvast heel veel succes met dit mooie initiatief !







Mijn situatie:



Ik ben mama van vier kinderen waarvan het jongste kindje 9 maanden is.  Van opleiding ben ik licentiaat Wiskunde en heb ik een 4 jarige therapeutische opleiding gevolg i.v.m. heling van je kinderbeelden en familieverstrikkingen en een tweejarige opleiding paardencoaching.

Vanuit de V.D.A.B. wordt ik nu aangespoord tot het zoeken van werk.



Enkele weken geleden beleefde ik de volgende samenloop van omstandigheden:



1.     Ik voelde heel duidelijk aan mijn lichaam dat als ik volwaardig mama wil zijn voor mijn 4 kinderen, alleen verantwoordelijk ben voor het huishouden (huis en tuin) en daarnaast voltijds ga werken….

dan word ik ziek.



2.     Twee dagen na elkaar werd ik opvallend in verschillende winkels geconfronteerd met vrouwen of verhalen over vrouwen die borstkanker hadden gekregen.  Iemand vertelde mij dat 1 op 8 vrouwen tegenwoordig borstkanker krijgt.

Volgens mij spelen, naast andere factoren, het “te veel geven” of  “zo graag willen geven, maar dit niet ten volle of zonder stress kunnen doen” ook mogelijks een rol.

Vroeger was de vrouw onvrij omdat ze eenmaal kinderen nooit meer mocht gaan werken of studeren.  Nu is ze onvrij omdat ze onder heel veel druk ook nog mama is en het maar enkele gegunt is om gerust bij je eigen kind thuis te blijven tot het letterlijk en figuurlijk op eigen beentjes staat.  Wat moet je al niet regelen voor enkele maanden extra.  Geen enkele vogel wordt gedwongen zijn jongen uit het nest te plaatsen voor ze kunnen vliegen!  Toch kan op diep emotioneel niveau, in deze eerste levensfase, niemand de mama echt vervangen.

Dus zowel vroeger als nu knaagt het.  Hopelijk kan het evenwicht tussen beiden gerealiseerd worden.  Ik wil dit alleszinds voor mijn gezin.



Het is alsof de vrouwelijke taken enorm ondergewaardeerd worden.  Om zelf voor mijn eigen kindje thuis te kunnen blijven en een werk neer te zetten waar ik kwalitatief achter kan staan, soliciteerde ik als onthaalmoeder ( halve dagen, maximum drie kindjes tegelijk).  Ik werd geweigerd en vernam zo dat je als onthaalmoeder 18 euro verdient voor de zorg voor 1 kindje een hele dag.  Deze 18 euro dient ook voor de aankoop van het nodige eten.  Als je zo niet veel kindjes tegelijk  toelaat kan je er niet van leven.  Wie doet het hen na 8 kindjes tegelijk?  Wat als er 1 of 2 of 3 of … tegelijk extra aandacht nodig hebben?

Alsof  je al die taken zoals voor de kinderen zorgen, poetsen, strijken, …. maar moet uitbesteden.  Het werk buitenhuis is het belangrijkste.  De economie moet draaien.



Maar ten koste van wat…





Tijdens mijn therapieopleiding leerde ik het volgende:



·        De hechting en de band met de moeder bepaald mee de mogelijkheid tot een hechte relatie.  Deze relatie vormt weer de basis van het gezin waarin de volgende generatie opgroeit.



·        Het is heel moeilijk om je kinderen te geven op emotioneel gebied wat je zelf niet ontvangen hebt.  Dit vraagt niet alleen een besef van wat pijnlijk voor jezelf was, maar ook een doorleving en heling hiervan opdat je vrijer, bewust je kinderen kan geven wat je zelf miste.  Dit vraagt mildheid naar de mama’s en papa’s en omkadering en steun om dit aan te gaan en de ondersteuning in de zorg voor de kinderen als het voor de ouders niet mogelijk is in al het nodige te voorzien.



Als pijnlijke voorbeeld hiervan vernam ik een hele tijd geleden het volgende.  Een man die in de gevangenis zat voor moord, had de vrijwilligster vermoord die zo vriendelijk was geweest hem regelmatig bij haar in huis te laten verblijven om hem zo te laten wennen aan een gezinsleven en een leven terug in de maatschappij.  Tijdens het proces had de moeder van deze man gezegd dat ze vroeger al aangegeven had dat hij zou hervallen.  Ergens in het artikel stond ook vermeld dat de man over deze vrouw had gezegd: “ Die vrouw daar op die stoel is nooit een moeder voor mij geweest”.

Deze man was kennelijk zo gekwetst dat hij de liefdevolle zorg van de vrijwilligster niet kon plaatsen en dat het hem raakte in zijn diepe wonden uit zijn kindertijd.  Toch ben ik ervan overtuigd dat deze vrijwilligster voorbij de daden en de pijn van deze man zeer aangename en  lieve kanten en talenten heeft ervaren, anders had ze hem deze kans niet gegeven.  Een schrijnend verhaal. 



Het is zo belangrijk mensen een warme en geborgen start te geven en ze eveneens al niet te kwetsen nog voor ze zich vertrouwvol hebben kunnen hechten.  De maatschappij doet hier neerbuigend over of dwingt mama’s en papa’s tot andere keuzes.  Onthaalmoeders en creches zijn overbezet en kinderen die intensief extra zorg nodig hebben omdat de ouders het niet alleen kunnen, komen ook daar tekort.

Langs de andere kant worden mensen al deze man wel later door daden die niet goed te praten zijn aan de schandpaal geplakt.



(Ik spreek hier over de moederrol omdat ik zelf ook mama ben.  Papa’s hebben uiteraard eveneens een heel belangrijke functie in het leven van hun kleine en grotere spruitjes)





3.     Van een vriendin kreeg ik in die periode een hele stapel tijdschriften.  In het Psychologie-magazine dat ik toen terhand nam las ik een artikel over         



Geven geeft Geluk   zo verspreid je positiviteit



Zomaar iets weggeven maakt gelukkig.  Nog leuker is dat gulheid zich verspreidt als een inktvlek.  Hoe kleine goede daden het leven meer waarde geven, en hoe je daar vandaag nog mee kunt beginnen.



Een vrouw was zonder resultaat een hele tijd op zoek gegaan naar werk.  Toen besloot ze haar talenten gratis aan te bieden.  En om meer goeds de wereld in te sturen, vroeg ze de mensen die ze hielp zelf ook iets weg te geven door drie goede daden te doen.  Het leuke was dat ze de mensen niet alleen kon helpen, maar dat ze haar achteraf ook vertelden hoe deze ervaring hun kijk op het leven had veranderd.  Het doorgeven van die goede daden had ze verrijkt, het leven meer waarde gegeven.  De meesten lieten het niet bij drie.

(uit psychologie-magazine, jaargang 29, december2010)





Nu….Ik wil werken, mijn steentje bijdragen aan de maatschappij, maar niet ten koste van wat ik zo graag voor mijn kinderen wil betekenen en ook niet ten koste van mijn eigen gezondheid.



Ik heb al ooit als paardencoach correct aan de slag willen gaan door aan te geven aan de RVA dat ik dit in bijberoep wou opstarten.  Dadelijk kreeg ik helemaal geen uitkering meer met de verklaring dat ik al bezig moest zijn, wat niet het geval was.  Ik wou correct opstarten en iedereen kan weten dat zoiets niet dadelijk een volwaardig inkomen geeft tenzij je opstart in’t zwart.  Dit wou ik niet doen.  Eerlijkheid boven alles!  Ik heb heel veel moeite moeten doen om alles weer in orde te krijgen.



Op dit moment mag ik als vrijwilliger werken als dit mijn zoeken naar werk niet belemmert.  Dus…







Ik bied gratis paardecoachingsessies aan.

Wel vraag ik aan de mensen die van een sessie kunnen genieten zelf ook iets goeds in de wereld te zetten ter waarde van wat de sessie voor hen betekende.





Wat houdt paardencoaching in:


Paarden helpen mensen hun eigen evewicht te vinden en te ontdekken wat hen in hun kracht zet.  Ze zijn gewend te leven in kuddeverband en herkennen een leider.  Paarden volgen hun leider en zijn gevoelig voor leiderschap met kwaliteiten als vertrouwen, respect, eerlijkheid en veiligheid.  Als een persoon niet in evewicht is of onzeker zullen ze niet volgen.  Dus ook als iets hem of haar ontkracht, zal een paard niet volgen.  Op die manier kan je ontdekken wat je kracht geeft en wat niet, wat je in balans brengt en wat niet.



Tijdens een coachingssessie met de paarden – naast de paarden, niet op een paard – zoeken we naar oplossingen.  Goed nieuws:  Er is altijd een oplossing, vaak zelfs meerdere.  Het belangrijke is dat je eerlijk wil zijn met jezelf.  Je zal zelf deze oplossingen in contact met de paarden ontdekken.



Waaom met paarden?  Paarden kunnen niet liegen.  Ze zijn steeds oordeelloos en nemen je voor wie je werkelijk bent.  Ze laten zich niet bespelen en leven steeds in het nu.  Ze zijn heel duidelijk in hun communicatie zodat je dadelijk weet waar je staat.  Bedenk even… heb je al ooit een menselijke coach ontmoet met deze kwaliteiten.

(naar Anke Santens, docent equiboost)





Voor wie is paardencoaching:

Voor iedereen die liefdevol met paarden wil omgaan en benieuwd is op welke manier dit contact hun leven kan verrijken vanuit een zelfbewust zijn.


Voor mensen die last hebben van depressie, vermoeidheid of andere klachten           waardoor ze zich niet goed in hun vel voelen.


Voor mensen die last hebben van fysieke pijnen.


Voor mensen die voor een belangrijke keuze in hun leven staan


Voor mensen die willen genieten van het leven en het contact met de paarden.  Het brengt hen steeds dichter bij de essentie.


Paarden hebben ook iets heel ouds en wezenlijks in het ondersteunen van verdriet en gemis.


Paardencoaching helpt kinderen te groeien in vertrouwen, zelfwaarde, zelfrespect en kracht om zo steviger hun weg te gaan.


Verenigingen die voor een goed doel beroep willen doen op een vrijwilliger zijn welkom om hun gegevens door te geven.  Deze kunnen als tip dienen voor hen die zich afvragen op welke manier ze de maatschappij gratis ten dienste kunnen zijn.

donderdag 12 juli 2012

En toen kwam Obi




Een goede maand geleden kwam mijn vriend Obi, de paardenfluisteraar, terug in mijn leven opduiken. Het was bijna 2 jaar geleden sinds ik hem gezien had. Hij stond op het punt naar het buitenland te vertrekken. Hij besloot zijn plannen te wijzigen om naar Frankrijk te komen om voor de Equiboosters te zorgen en om er een Natural Horsemanship Center op te starten.

De eerste indruk van Obi lees je alvast hier:




Veel leuke momenten ook beleefd met Solveig, Clara, Isabelle, Noëllie en Delphine - dank jullie wel lieve dames voor alles wat we deelden.




vrijdag 15 juni 2012

Soul Reader

In July 2010, we had written about 75 % of our book. The book was meant to be finished and edited in October, to be published end of 2010. You can see the cover, designed by Soul Reader, here. A car accident in September 2010 put our life on hold, and writing has been a challenge ever since as serious concentration problems persist. While recovering, we're happy to present a 'raw' extract. Please do forgive us for the errors in this unedited version.

We felt it was important to share this part of the book now, as an inspiration for those, who are facing the challenges life is currently presenting while our universe is undergoing such tremendous changes.

At the same time, we want to send a clear message to Soul Reader: Never forget the way of the horse. It is part of you and always will be. NO FEAR, NO ANGER. I love and respect you deeply my friend, don't give up now, being so close to realizing your dreams.


Enjoy.






Soul Reader is One Who Understands The Language Of Horses. He has the heart of a horse, the talent to read a horse’s mind and soul, a rare gift amongst humans nowadays. He was born in Gvardeiskoie, Chechnya, until this very day part of the Russian Federation.  Chechnya is located in the Southeastern part of Europe, in the Northern Caucasus mountains. The region’s history is marked by wars, continuous bloodshed, deportation of the ethnic population to Siberia and Kazakhstan, and several attempts to obtain independence.  After the collapse of the Soviet Union in 1991, the Chechen-Ingush ASSR was split into two—the Republic of Ingushetia and the Republic of Chechnya, which again sought independence. Following the First Chechen War with Russia, Chechnya gained de facto independence as the Chechen Republic of Ichkeria. The Russian federal control was restored during the extremely bloody Second Chechen War. Thousands and thousands of people were killed in the process. Many attempted to flee the country. Soul Reader was one of them. The fighting continues until today in the mountains and southern regions of the republic.

Chechnya has the bad luck of being a major hub in the oil infrastructure of the Russian Federation. Its secession ‘might hurt the Russian Federation's economy and energy access’ … On February 1st 2009, the New York Times released extensive evidence to support allegations of consistent torture and executions under the Kadyrov government. The accusations were sparked by the assassination in Austria of a former Chechen rebel who had gained access to Kadyrov's inner circle: the barely 27-year old Umar Israilov. In July of the same year 2009, Amnesty International released a detailed report covering the human rights violations committed by the Russian Federation against Chechen citizens, assaults ranging from kidnapping to torture to plain murder, while those responsible were never held accountable. Amnesty International concluded that Chechnya is being ruled without law. Today, the Chechen population continues to suffer while the entire world is watching. Not one single country has taken action to right the wrong. Unless of course you consider ‘drawing up a report’ which confirms ongoing genocide is taking place on a large scale, as ‘taking action’.

Soul Reader grew up in the middle of nature and was raised on a farm. His parents had a live stock of over 200 horses that lived freely in a huge herd. Their prairies stretched as far as the eye could see, and beyond. His family had practiced Natural Horsemanship for generations, long before the word was even invented. Horses were never kept in stables at the Chechen farm. There simply were no stables at Soul Reader’s farm. His father owned the biggest open barn in the region, providing shelter for the huge herd. His infrastructure was unique in the region. He was famous for his strong, reliable and healthy horses, some of which descended from the original steppe horses, with roots going back for centuries. From the moment Soul Reader had learned to talk, he only expressed one desire : ‘I want to ride horses. I want to ride horses. I want to ride horses.’ It seemed as his sole purpose in life was to ride and be with horses and share their wisdom.

When he was about five years old, his uncle, a reputed horse whisperer, placed him on the back of an unsaddled stallion in the middle of the Caucasian mountains. His uncle told him: ‘Follow the movements of the stallion. Become one with the stallion. Grasp the mane of the stallion and hold on tight. Don’t be afraid and don’t look down. Look straight ahead. If you fall off, you will probably die, as the mountains are filled with rocks. If you manage to stay on the horse, you will know how to ride a horse’.  His uncle then slapped the stallion hard on its bottom, and it took off in a dazzling life-or-death sprint in the mountains, carrying young Soul Reader on his back. It was the first and only horse riding lesson he had ever had and would ever have. Soul Reader later on told me ‘At first, I was sure I was going to die that day’. By the look on his face, remembering and returning to that very moment, I could see that he meant it. But he didn’t die. He let go of his fear and became one with the stallion and brought it back to his uncle, using his intuition, unconsciously remembering and applying his knowledge of many past lives riding on a horse’s back.

As a child, horses were Soul Reader’s toys. Together with his friends and cousins, he would lay down, flat on his belly, in the Chechen steppe, waiting for hours, for a herd of wild horses to pass by. He would then jump out of the long steppe grass, and jump on their back, lithe as a tiger, fast as a gazelle. He would ride with the horses, be one with the horses, without a saddle, without a bridle, free like a bird.

At one time, Soul Reader’s father had purchased an untamed stallion. It was truly a magnificent animal. Because of his special and rare color, the stallion became widely known as the Golden Stallion. From the moment he arrived, the Golden Stallion immediately took his place as the natural leader of the entire herd, counting well over 200 souls at that time, together with the alpha mare. No matter what Soul Reader’s father tried, and despite his long years of experience, he could not tame the Golden Stallion. The stallion would patiently wait for Soul Reader’s father, surrounded by the other horses of the herd, playing hide and seek, as if he knew Soul Reader’s father was on his way, aiming to tame him – again, and again, in vain. When Soul Reader’s father would come in sight, and eye contact was established between the two of them, the Golden Stallion would rise to unseen heights and stand all high and mighty on his two rear legs, ready to crush Soul Reader’s father with his front legs, should he dare to come one step closer. Soul Reader himself, was about 6 or 7 years old at that time. He was simply fascinated by the Golden Stallion and had decided to tame him, although he had never tamed a horse in his short life. When he told his father about his intentions , his father laughed at him and simply said he was crazy. The Golden Stallion was pure suicide, no more, no less, and Soul Reader was firmly ordered to stay away from him. The Golden Stallion would be kept for breeding purposes only and would not be tamed or used for anything else but breeding. Father had spoken and that was the end of the story - or at least, so he thought.

Soul Reader’s mother was sick with worries when she found out about her son’s determined intentions to tame the Golden Stallion and pled in tears to abandon this insane idea. But he could not be brought to his senses. One night, he snuck out of the house and bravely moved forward through the herd, approaching the Golden Stallion. Soul Reader’s father had noticed his son’s escape and ordered Soul Reader to return at once. He feared his son would be crushed and killed by the powerful stallion, who seemed to obey nobody. Soul Reader ignored his father’s commands and continued walking, straight towards the Golden Stallion. He approached the giant horse slowly. The silence was overwhelming and created a sense of magic in the air. As if they knew what was coming, the other horses carefully stepped aside, creating a passage for the young boy. When they were finally face to face, the Golden Stallion hesitated for a moment and snorted wildly. Soul Reader didn’t move an inch and patiently looked the Golden Stallion straight in the eyes. Suddenly the Golden Stallion stood still, as if he had frozen, and had recognized something. He then reached out to Soul Reader, in the most gentle way imaginable, and they bonded. It was a simple as that. No force was used, no word was spoken, not one single movement was made. Soul Reader calmly climbed on his back, as if he had done so for years, and together they took off for a ride, in perfect union. From that moment on, they became inseparable. They would go out for rides together in the steppe and be gone for hours, to the great discomfort of Soul Reader’s mother, who always feared one day her son would not return. But he did return. Each time, each ride, the Golden Stallion and Soul Reader returned home safely. His father never told him again to stay away from the horses.

It broke Soul Reader’s heart when his father, only a couple of years later, decided to sell the Golden Stallion. Soul Reader’s father had not consulted his son about the sale. A rich horse owner had heard about the amazing qualities and looks of the Golden Stallion and had offered a really high price. He wouldn’t accept any other horse but the Golden Stallion. Soul Reader’s family was not rich and needed the money after a bad harvest. Soul Reader begged his father not to sell the Golden Stallion, but the man’s mind was made up and an agreement in those days, a promise in that culture, in that region, could not be broken or undone, or honor would be lost. It was unacceptable to compromise the family honor - and certainly not because of a horse. The Golden Stallion would leave the herd – and Soul Reader’s family. This story happened over twenty years ago, but Soul Reader still has tears in his eyes when he talks about his Golden Stallion. With a bond so close, so intense, surely they will meet again, as they are one, and what is one, can not be separated, not by time, not by distance, as is Law.   

Understanding the way of the horse runs in the blood of Soul Reader’s family. They were minding their own business, trying to survive in the harsh Chechnen circumstances, when the secession wars reached their homestead. More than half of Soul Reader’s family members got killed in cold blood, others ‘by accident’, although none of them had anything to do with politics. Their lives were about farming, horses and living in harmony with nature, friends and family. Soul Reader lost the majority of his friends. They were brutally murdered, often without any reason, and the bodies of some of them were never found. At one time, Soul Reader sat in the car with his uncle, driving back from the city to the farm, when all of the sudden, Russian soldiers hiding between the ruins of what used to be houses, opened fire without a warning. His uncle took several bullets and died in his arms. The car crashed and Soul Reader barely survived. Shortly after, Soul Reader himself took three bullets while getting some groceries for his mother, and nearly got killed. He lingered between life and death for many weeks.

After being shot, barely recovered and barely able to move around, Soul Reader decided to flee to the West, looking for help for himself and his family. His family agreed that, despite the dangerous and long journey ahead, he would have a better chance of surviving outside Chechnya. He would return to Chechnya when the war was over. He also needed surgery to remove the bullets in his body. One of the bullets had entered his head, and has been pressing against his brain ever since. It has been there for well over twelve years now, causing him enormous and extremely painful headaches, leading to frequent blackouts, and sometimes leaving him paralyzed for days.

So one night Soul Reader took off, armed with a small backpack and barely enough money to buy him some food for a couple of days, not knowing where he would end up, not knowing if he would ever see his home or family again. After a long and harsh journey, he arrived in Belgium, more dead than alive. Soul Reader was immediately arrested and locked up as a criminal.

He explained the Belgian authorities what had happened to his family and friends, and requested medical assistance in order for the bullets to be removed from his body. He was assisted by a Russian interpreter in this process. It doesn’t need much explaining on how objective and accurate the translations have been ... a Russian interpreter, appointed by and directly reporting to the Russian embassy in Belgium, which had only one goal, namely to avoid all kinds of negative publicity regarding the ongoing genocide in Chechnya, and who was required to report back directly to the Russian Federation about who had arrived in Belgium, how and when, and therefore whose family should be targeted, monitored and if necessary be killed for ‘treason’. Russian embassy officials and their staff, who were in turn appointed by the Russian Federation - yes indeed, the same Russian Federation that was responsible for the massacre of Soul Reader’s friends and family back in Chechnya - those were, of all people, in all places, the people the Belgian government trusted with the translation of the stories of the refugees who had crossed all Europe to escape the cruelties they faced in their country … Soul Reader, even if he had wanted to, simply could not tell his whole story, or he would be signing his remaining family’s death sentence. He had to leave most of the atrocities out of his report, as the interpreter made it very clear that every word or insinuation that could possibly put the Russian Federation into a ‘bad light’, would have repercussions on his family still living in Chechnya. Soul Reader knew, that ‘repercussions’ equaled torture, followed by brutal murder, in most cases leaving the body never to be found. Welcome, dear Soul Reader, to Belgium …

Instead of providing the necessary medical care, the Belgian government decided to lock Soul Reader up again and left him waiting for weeks. A pro bono attorney was appointed – a youngster that had recently graduated from law school, with little to no experience in the complex matter of political asylum - to file Soul Reader’s claim for political asylum. It probably won't come much as a surprise to read that the pro bono attorney managed to completely screw up the case. Political asylum is granted when there is sufficient proof that the  life of an applicant is in danger in the country of his birth. While the whole world was watching the news about ongoing genocide in Chechnya, its people completely left at the mercy of the Russian troops who could torture and slaughter at random without any restraints, while Soul Reader gave details about the brutal murders on many innocent family members and friends, while having three Russian bullets in his body, that no one, even until this very day, bothered to remove, the Belgian government ruled that there was absolutely no evidence whatsoever that Soul Reader’s life would be in danger in Chechnya. Therefore, political asylum was DENIED. As Chechnya was still at war, the Belgian government could not deport Soul Reader back to Chechnya. Above all, the Belgian government was aware of Chechen citizens returning home after being rejected as a political refugee, and being arrested at the airport by the Russian government, as soon as they got off the plane, and being tortured and then killed in the most unspeakable ways, for the simple reason they wanted to survive outside their country that knew no rules or justice. 

So the Belgian government put Soul Reader on the street, informing him he could stay in Belgium, but had no right to work in Belgium, had no right to earn an income in Belgium, and above all, that he was not entitled to unemployment, social security, social housing, not even food stamps, as he was not recognized as a political refugee. Soul Reader’s life as a homeless, illegal person had started. He had no money, no roof above his head, he was seriously injured, and was put on the street. It was forbidden to work or to apply for a job, there was nowhere to turn to for help. He didn’t know anybody in this strange country, that had locked him up like a criminal, and that had reviewed his ‘case’ with the help of Russian officials. Soul Reader was stuck in this tiny country that refused him the necessary medical care. He was buried alive in the heart of Europe, supposedly a place where human rights meant something, where people spoke  a funny language that sounded nothing like the language he was used to and he didn’t understand a word of. He had no possibility of returning home, a home where a certain death, being a refugee, awaited him. Welcome again, dear Soul Reader, to Belgium ...


* The facts, people and events mentioned above are no fiction. It is a true story. Having the spirit of a horse, Soul Reader never gave up. For many years, he worked like a slave in a Flemish horse stable, isolated, underpaid, most of the time not even paid at all (but simply given a sandwich to eat - after all, being illegal, who would he turn to to complain?) and badly treated. Being close to horses kept him alive. He learned to speak Dutch, Flemish, English and French. Being able to communicate, he met people who recognized his exceptionnal talent with horses. He left the horse stable and started training race horses and jumping horses in private stables, using Natural Horsemanship. Soul Reader quickly developed a reputation as a 'horse psy' or horse whisperer and requests for his intervention started growing - no matter what the underlying problem was, he always brought it to the surface and fixed it. He started working more and more with 'problem horses' - difficult, aggressive, dangerous, nervous, traumatized horses - transforming them into great, reliable, joyful and cooperative partners for their owners in both groundwork and under saddle. Creating a beautiful, strong relationship with any horse, based on mutual trust and respect and the natural encounter between human and horse, always remained his focus. 10 years after arriving in Europe, he finally became a legal European resident.