zondag 23 december 2012

Michel heeft het gesnapt

Bedankt aan iedereen voor de lieve mailtjes de voorbije dagen - heel inspirerend en deugddoend, bedankt daarvoor.

Ik sta verbaasd dat de naam 'Equiboost' er voor de meesten eigenlijk weinig toe doet. De 'trouwe volgers' lezen de blog helemaal niet om meer te leren over paardencoaching. Ze lezen de blog om te weten 'hoe zit dat nu met die onmogelijke droom, lukt dat een beetje ?'. Nieuwsgierig. Afwachtend. Of ze lezen de blog omdat ze er moed uithalen voor hun eigen leven - als zij dat doet, kan ik dit toch ook ?

Het idee om gewoonweg zelf de naam Equiboost los te laten, en dus niet het antwoord op het bod af te wachten, en dus zelf opnieuw meester van mijn leven te worden, zonder afhankelijk te zijn van een factor buiten mezelf die een beslissing zal nemen die een invloed zal hebben op mijn leven en mijn toekomst, baant zich stilaan een weg door m'n hoofd. Maar ik ben er nog niet klaar voor, iets houdt me tegen. Het hele rationele arsenaal schiet wakker in hevig protest - niet doen, iedereen kent Equiboost, niemand kent Anke Santens, je hebt nooit jezelf gepromoot, altijd Equiboost, je steekt jezelf stokken in de wielen, heb je nog geen problemen genoeg dan, dat je er zelf nog een bij gaat zoeken, wacht nu toch gewoon de reactie van die curator af en laat je leiden door het leven - aanvaard gewoon wat op je pad komt. Zelf de naam Equiboost opgeven is terug zelf controle in handen nemen, maar je kan het leven niet controleren.

Toegegeven, er zit iets in. Ik ga nog een beetje wachten dus. Dierenmeditatie liet bovendien de Mier zien - symbool van geduld, met als sleutel: vertrouw erop dat datgene wat je nodig hebt, op het juiste moment naar je toe zal komen, en dat het universum zorgt voor diegene die voor de gemeenschap zorgt.

In ieder geval, mede dankzij jullie reacties vind ik het in ieder geval al heel wat minder erg, moest Equiboost verdwijnen. Onze spitsvondige Harry, die het steeds weet klaar te spelen om in enkele zinnen de essentie van iets te vatten, stuurde volgend Kerstcadeau mee, dat ik graag met jullie deel :










vrijdag 21 december 2012

Loslaten van het oude, verwelkomen van het nieuwe

21 december 2012 ... Kon er mogelijks een meer toepasselijke datum dan deze zijn ?

21 december 2012 ... De dag dat de wereld zoals we hem kennen, ophoudt te bestaan.

21 december 2012 ... Het afsluiten van het oude en vertrouwde, het verwelkomen van het nieuwe en onbekende

21 december 2012 ... Het loslaten van datgene wat niet meer dienstbaar is, zonder te weten wat er in de plaats komt

21 december 2012 ... De zachte dood van Equiboost, om ruimte te scheppen voor de geboorte van ...



Een terugblik

Mensen die al (lange) tijd deze blog volgen, herinneren zich wellicht het auto-ongeval dat Anke Santens, en dus tegelijk ook Equiboost, lam legde. Dat gebeurde op 22 september 2010, maw ruim 2 jaar geleden, enkele dagen voor de aanvang van de Seabiscuit Class, pal tijdens een groot dubbelproject voor een multinational, een week voor de start van een 4 maand durend traject voor een Waalse KMO en 2 weken voor de aanvang van een aantal kleinere, losse opdrachten.

Nog voor het jaar rond was, verloren we ongeveer 100.000 euro aan inkomsten, want alle projecten moesten wegens letsel en hierop volgende hospitalisatie geannuleerd worden. Tegelijk zaten we met het equivalent aan uitgaven, want we hadden net onze eigen infrastructuur aangekocht. Bovendien vielen er heel wat werken uit te voeren - werken, die grotendeels tot op vandaag op uitvoering wachten. Er werd al sinds 2009 geen loon meer uitbetaald, dit om zo veel mogelijk te kunnen sparen om telkens weer opnieuw te herinvesteren, tot alles op punt zou staan. Geld was altijd al een middel geweest tot groei, nooit een doel op zich.

Artsen adviseerden dat het allemaal wel zou meevallen en het niet lang zou duren voor ik het werk zou kunnen hervatten. Gewoon veel rusten en geen fysiek belastend werk uitvoeren enkele maanden. De autoverzekering verbrak haar belofte om voor part time hulp te zorgen, van rusten kon dus niets in huis komen, en de vicieuze cirkel ziekenhuis-in-en-uit ging van start, met als resultaat een chronisch letsel, dat nota bene vermeden had kunnen worden. Op vandaag staat de teller ergens tussen 1,5 en 2 miljoen euro (we zijn de tel kwijt) gemiste inkomsten, gemaakte kosten, medische kosten, gevolgschade, hulp door derden, enz.. Hoe vul je zo'n gat als je invalide verklaard bent, 900 euro per maand uitkering hebt (niet eens genoeg om 4 paarden te onderhouden) en tegenover AG autoverzekeringen staat, die weigert 1 cent voorschot uit te betalen ? Heel eenvoudig: dat kan je eenvoudigweg niet.

Bij de pakken blijven neerzitten stond evenwel niet in onze woordenboek, en zowel voor 2011, 2012 en 2013 lanceerden we een - beperkt - programma met paardencoaching activiteiten, telkens in de hoop tegen dan voldoende hersteld te zullen zijn om het programma te laten doorgaan. Het bleek te snel, te vroeg, en seizoen na seizoen dienden we de mensen te ontgoochelen en de activiteiten te annuleren. Ontelbare keren stond ik inderdaad op het punt om het bijltje er bij neer te leggen. Dit was moordend. Slopend. Zowel fysiek als mentaal.

Maar telkens gebeurde er iets, dat leek te zeggen: niet opgeven ! Doorzetten ! Je bent nu al zo ver ! Ja, je kan je werk nog niet hernemen, maar tegelijk ga je iedere maand een klein beetje vooruit. Geduld ! Het einde van de tunnel is in zicht ! De solidariteit van vrienden en familie was groot. Telkens de nood het hoogst was, werd een oplossing gevonden, hetzij voor fysieke taken, hetzij financieel. Veel mensen gaven uitstel van betaling van facturen of renteloze leningen, zowel privé als voor de bvba. Niet 1 dag duikelden we bij de Belgische banken in het rood. Niet 1 dag kwamen de paarden iets tekort. Ik wilde kost wat kost Equiboost behouden en was vastbesloten zo snel mogelijk het werk te hernemen. Mijn levenswerk, mijn kindje, mijn hart en ziel staken erin, dat kon ik toch niet zomaar opgeven ? Ik zou toch niet eeuwig pijn en last blijven hebben ? Ooit zou er toch een dag komen dat de verzekering zou betalen ?

En die dag kwam inderdaad. 5000 euro voorschot werd vorige maand na ruim 2 jaar aandringen uitbetaald. Dit verdween op magische wijze voor 2/3 in de zakken van mijn advocaat. Voor de rest is het afwachten op het resultaat van de (trage) gerechtelijke procedure - daarover kan op zich een boek geschreven worden. De ex-boekhouder van de bvba kon echter niet wachten op zijn centen en vroeg het faillissement van de bvba aan - voor een bedrag van 3000 à 4000 euro. Na ruim 2 jaar iedere cent privé-geld en een paar miljoen (bf) leningen van familie in de bvba gepompt te hebben, was het wel geweest. De bvba zou ophouden te bestaan. Al het geld dat er in gestoken was, zou verloren gaan. Mijn maag verkrampte bij het idee aan de bedragen - vooral omdat die het resultaat waren van jarenlang efficiënt beheer, spaarzaamheid en persoonlijke offers brengen. De rechter overtuigen om uitstel te verlenen kon niet, als je boodschap is: Sorry, momenteel kan ik het werk nog niet hernemen wegens invaliditeit, maar ik zal het werk hernemen zodra ik kan ; maar ik weet niet wanneer dat zal zijn, dat kan 6 maand, 2 jaar, 5 jaar of 10 jaar duren. Verschillende partijen die zelf nog geld moeten betalen aan de bvba, ook goed voor een paar miljoen (bf), kunnen zich nu in de handen wrijven - tenzij de curator beslist uiteraard om de centen te gaan halen langs gerechtelijke weg. Zelfs als hij daar in slaagt, zal ikzelf wellicht nooit 1 euro achterstallig loon van 4 jaar ver, of privé-leningen recupereren. De keuze tussen gemoedsrust krijgen maar geld verliezen of stress maar geld behouden was evenwel snel gemaakt. Ik tekende geen verzet of beroep aan. De deadline was vandaag.

Ik vernam dat 80 % van de faillissementen in België te wijten is aan factoren die buiten de controle van de zaakvoerder liggen: soms een ziekte of ongeval, in de meeste gevallen omdat klanten zelf niet of te laat betalen en geld recupereren via de rechtbank jaren aansleept, terwijl je intussen advocatenkosten edm ook mag voorschieten. Dan denk ik bij mezelf, dat de goedkoopste oplossing om de economie te bevorderen erin bestaat, wat extra rechters aan het werk te zetten is en het juridisch systeem te informatiseren, zodat die achterstand kan weggewerkt worden. Naar mezelf toe leer ik dat braaf zijn goed is, maar te braaf zijn dom is, en het belangrijk is om NEE te kunnen zeggen als iemand 'echt wel wil deelnemen maar jammergenoeg nu niet kan betalen ...', dat je mensen vooraf moet laten betalen, niet achteraf en dat afspraken altijd op papier gezet moeten worden, want vertrouwen schenken en geld gaan blijkbaar niet goed samen.



Equiboost als naam: betalen of verdwijnen

Begin deze week kreeg ik te horen dat ik de naam Equiboost niet meer zou mogen gebruiken in enkele maanden tijd, als het faillissement afgesloten zou zijn. Ik begreep er niets van. Equiboost was mijn persoonlijke creatie, mijn kindje, een levensfilosofie, een manier van Zijn - geen zakelijke bedoening. De bvba zelf droeg toch een andere naam ? Equiboost was pas enkele jaren na de oprichting van de bvba gekomen, als opvolger van The Orange Stable (jawel, de eerste stappen in paardencoaching, toen nog enkel met Oro, werden gezet onder de naam The Orange Stable - in die tijd beoefende ik paardencoaching gewoon gratis, voor mensen die het het meeste nodig hadden ; een soort wederdienst aan de wereld, een bedanking, omdat ik zelf zo'n mooi leven had ; het niveau van paardencoaching toen had uiteraard niets te zien met het niveau dat de paarden en ik sindsdien mochten bereiken ; inhoudelijk staan de 2 mijlenver van elkaar sindsdien ; hé ik ben wel benieuwd, zijn er mensen van toen die dit bericht nu lezen, neem dan even contact op om herinneringen op te halen ! Chantal jij was er bij ! Marc ook ! Rita !) en dit concept bestond al voor de bvba werd opgericht. Bovendien had ik nooit enige vergoeding voor het creëren van Equiboost ontvangen. Net zomin ik ooit een vergoeding ontvangen heb voor de zorg van de paarden. Net zomin ik ooit een vergoeding ontvangen heb voor de training van de paarden. Of het huren van weides bij particulieren en boeren die enkel "betaling in het zwart" wilden aanvaarden. Of het kopen van hooi bij de boeren, die het woord "factuur" uiteraard niet kennen. Betaal maar uit je eigen zak. Net zomin ik ooit enige vergoeding ontvangen heb om sinds 5 jaar mee te werken met (studenten van) universiteiten en hogescholen aan wetenschappelijk onderzoek rond paardencoaching. Net zomin ik ooit een vergoeding ontvangen heb voor tal van andere zaken, die ik uit overtuiging en motivatie en met plezier deed, om Equiboost in het bijzonder en paardencoaching in het algemeen te promoten. Geen uren, maar dagen, weken, maanden tijd zijn daar ingekropen. 95 % van wat Equiboost vandaag is, is onvergoed geweest. Pas op, ik heb nergens spijt van. Wel vind ik het schrijnend dat iemand die jarenlang gratis gewerkt heeft, daarbovenop nog eens moet betalen om zijn eigen creatie te kunnen behouden. Het is alsof een schilder zelf het doek, de verf, de penselen koopt, urenlang schildert, en als het schilderij klaar is, er voor moet betalen om het over te kopen, wil hij het in een gallerij tentoon stellen. Hoe bereken je trouwens de waarde van de identiteit van iets of iemand ? De naam had ik zelf bedacht. Het logo had ik zelf in elkaar geflanst. De website had ik ook zelf gemaakt, alle teksten geschreven, alle vertalingen gemaakt, enz. ; Equiboost had de bvba maw niets gekost aan intellectuele eigendom. Hoe kan iemand daar dan geld voor gaan vragen aan de bedenker ervan ? Wat ik ook zei, het antwoord bleef: Equiboost is eigendom van de bvba. Wil je de naam blijven gebruiken, dan moet je hem overkopen op je persoonlijke naam. Zoniet verdwijnt Equiboost van het internet.

Dat was dus andere koek. Noch mijn advocaat, noch mijn boekhouder hadden me hierover ingelicht. Dat is een beetje hetzelfde als vragen: wat kies je - je hand afkappen of sterven ...


Praktische tip even tussendoor
Bij deze, collega's paardencoaches, of collega's zelfstandigen die met een vennootschap werken en ook alles zelf doen qua marcom: als de naam van je vennootschap je genegen is, koop hem dan met factuur van je vennootschap over en verhuur hem vervolgens aan je vennootschap.



Identificatie van het Ego met Equiboost

Was me dat dus een groot drama. Na eerst volledig geruïneerd te worden, traagjes aan, vervolgens op zo'n manier met je rug tegen de muur gezet worden. Het gevoel dat al je inspanningen van jarenver voor niets geweest zijn, verloren zijn.

Equiboost is helemaal geen bedrijf, hoor ik mezelf nog zeggen. Equiboost is een levensfilosofie. Dat draait niet rond geld verdienen. Dat geld is nodig om te kunnen verder bestaan, meer niet. Ik ben Equiboost. Equiboost en Anke Santens, dat is 2 x hetzelfde zeggen. Iedereen weet dat Equiboost gelijk is aan Anke Santens. Anke Santens en Equiboost, dat hoort gewoonweg samen. Dat is onafscheidelijk. 2 handen op 1 buik. Daar ligt dezelfde ziel in. Ze delen dezelfde waarden. Equiboost is meer dan zomaar paardencoaching. Het is een manier van Zijn.

Wat een goede oefening was het, om deze woorden luidop uit te spreken. Voor het eerst besefte ik ten volle hoe sterk ik mezelf met Equiboost geïdentificeerd had. Ik was doorheen de jaren Anke Santens, Equibooster geworden. Natuurlijk ben ik Equibooster. Dat zal ik trouwens altijd zijn. En ik ben daar fier op en blij mee. Maar ik ben veel meer dan Equibooster. Ik ben ook partner van, dochter van, zus van, vriendin van, en binnenkort ook moeder van. Hoe rijk Equibooster ook is, het dekt de lading niet compleet van wie ik ben. Wie ben ik dan wel ? Welk stuk ontbreekt ?

Om dat te weten te komen, moet Anke Santens, Equibooster sterven. Wat overblijft na de dood van Equiboost, is het op heden onbenoembare deel van Anke Santens. Anke Santens moet Equiboost dus loslaten. Er afstand van doen. Zichzelf herbronnen. Zichzelf een maken. Zichzelf hervinden. Door zich volledig los te maken van Equiboost.



Springen !

Hoe dat kan ? Door het vervolg van de ontwikkelingen niet meer te willen of proberen controleren. Wil dat zeggen Ik geef op ? Nee. Dat wil zeggen Ik pak het nu anders dan anders aan. Ik doe nu het omgekeerde van wat ik gewoonlijk doe: iets aanvaarden ipv te vechten voor iets. Wil dat zeggen Ik gooi Equiboost weg ? Natuurlijk niet. Ik hou van Equiboost. Het is en blijft mijn kindje, en zal dat altijd zijnPaardencoaching blijft mijn werkterrein.

Het Leven heeft het beste met ons voor. Het beste in onze ogen is jammergenoeg niet altijd hetzelfde als wat het Leven, die hogere intelligentie, 'voor ogen' heeft. Wat op een bepaald moment een drama lijkt, is achteraf bekeken soms een zegen. Alles hangt af van hoe je er mee omgaat. Aanvaard je de les en leer je er uit, dan wordt iets een zegen. Word je triest, boos, bang of kwaad, dan wordt iets een vloek.

Mijn grote Leermeester Gilles Guattari zei ooit: Si ton rêve ne te donne pas de joie, change de rêve. Vandaag begrijp ik eindelijk ten volle wat hij daarmee bedoelt. Vroeger dacht ik bij mezelf Change de rêve, change de rêve, gemakkelijk gezegd hoor, het is niet dat ik hier een hele lijst dromen staan heb in die grootte orde als Equiboost ... Equiboost is mijn levenswerk waar ik met hart en ziel voor leef, zo heb ik er geen tien in de kast zitten hoor. Ik zou niet weten wat ik anders zou gaan doen, zonder paarden, zonder paardencoaching ; dat lijkt me zo'n onzinning bestaan, zo'n leven had ik voor Equiboost, gewoon gaan werken voor de centen en nul komma nul een bijdrage leveren aan een mooiere wereld - daar wil ik niet naar terug, ik heb meer nodig in mijn leven, ik wil dat mijn leven een mening heeft, mensen inspireert, van onze planeet een mooiere plaats maakt, hoe utopisch of idealistisch of onrealistisch dat ook moge zijn. Dan ben ik maar utopisch of idealistisch of onrealistisch ! Kon Gilles nu serieus niet een heel klein beetje concreter zijn zodat ik tenminste kon snappen wat hij precies bedoelde ? Maar met change de rêve bedoelde hij helemaal niet Gooi je droom overboord en neem een totaal andere droom. Soms is dat inderdaad wel nodig. Maar je kan perfect de essentie van jezelfde droom behouden, maar er anders tegenaan kijken of er op een andere manier mee omgaan. Dank je Gilles voor deze wijsheid.



Concreet

Vrienden en familie hebben een potje gelegd om een bod te kunnen doen op de naam Equiboost. Dit zou betekenen, als ik terug aan het werk kan, dat ik onder de naam Equiboost zou kunnen blijven verderwerken.

Wordt dit bod door de curator aanvaard, dan zal Equiboost als naam blijven bestaan. Evenwel zal ook Equiboost, als de tijd rijp is, inhoudelijk een complete Wedergeboorte ondergaan, want Equiboost van enkele jaren geleden is niet meer de Equiboost van vandaag, net zomin ikzelf dezelfde Anke Santens ben vandaag als toen. Ik wil paardencoaching nog een niveau dieper brengen, en nog verder af van het rationele.

Duikt de kleinste of minste moeilijkheid, discussie, ergernis, obstakel, wat dan ook op, dan zal ik leren van het voorbeeld van de paarden, de o zo wijze leermeesters waar we vaak zo blind voor zijn. Als een paard op een obstakel botst, dan draait het zich om, en loopt het er van weg, neemt het een ander pad om zijn doel te bereiken, of verandert het eenvoudigweg van doel ; zonder stil te staan bij de gevolgen van een beslissing. Gewoon, dat voelt nu als het juiste aan, dus ik doe het. Gebaseerd op zijn gevoel. Zonder zich wat als dit, wat als dat af te vragen. Dat is precies hoe Equiboost ontstaan en gegroeid is - puur door op m'n gevoel af te gaan en zonder aarzelen beslissingen te nemen. Wat is er in godsnaam met mij gebeurd sinds dat ongeval ? Heeft de chronische pijn mijn hersenen aangetast of zo ?

Ik ben alvast klaar met 'wat als dit, wat als dat'. Dat zijn vragen waar je nooit een zeker antwoord op kan formuleren, dat leidt enkel tot gokken en bovendien worden ze gestuurd door twijfel, onzekerheid - angst dus. Mijn kleine meid, die nog 2 à 3 weken te gaan heeft voor haar geboorte, zit nu al 3 dagen genepen in een samentrekkende, pijnlijke baarmoeder, gehuld in ongerustheid, triestheid en stress. Basta. Ik ben bereid tot veel offers, maar het welzijn van mijn kind, daar raakt niets of niemand meer aan. 21.12.2012 zal voor ons in ieder geval een keerpunt zijn, in welke zin zullen we later wel zien. We gaan samen naar onze (weder)geboorte.



Spannend ?

Niet echt. Na het schrijven van dit lange epistel (was lang geleden hé mensen) heb ik echt zoiets van: krijgt Equiboost een hergeboorte, dan zal ik blij zijn ; sterft Equiboost, dan zal ik dankbaar zijn voor wat we gedeeld hebben, en zal er ten gepaste tijde iets anders in de plaats komen, dat nog beter voor ons zal zijn en dat niet in ons leven kan komen zolang Equiboost er is. Eerst het venster sluiten, voor de deur kan opengaan ... Maar voor het zover is:



Een fijne Kerst aan allen !

zondag 16 december 2012

Gérard Depardieu, un être libre - bravo !

Gérard Depardieu témoigne de vivre selon les valeurs de Equiboost. Il est 100 % lui-même, il est direct, il exprime ce qu'il pense, il est, comme il le dit si bien,  un être libre.


Le 'système' nous force presque à oublier que nous sommes, en effet, des êtres libres. Quelque part, c'est drôle d'avoir besoin de l'exemple des chevaux pour se souvenir qui nous sommes vraiment - des êtres libres et uniques, et vivre ainsi notre vie. Le signal que Gérard Depardieu envoie à tous les français, est important pour 2 raisons:

1) comment est-ce possible qu'un peuple avec une histoire si riche, une identité si forte, se laisse priver de ses libertés par le 'système', sans même réagir ? Qu'est-ce qui s'est passé avec Liberté, Fraternité, Egalité ? Tous vos ancêtres, ils sont donc tous morts pour rien ? Gérard Depardieu dit au peuple français: ouvrez les yeux. Reveillez-vous. Cessez d'accepter ces injustices quotidiennes. (tant vaut d'ailleurs pour les Flamands, qui ont oublié leurs racines - "de fiere Vlaamse Leeuw"). Lui, il n'accepte plus. Lui, il réagit. Lui, il ouvre les yeux. Lui, il se reveille. Et vous ?

2) qui dit que nous avons besoin du 'système' ? Gérard Depardieu le montre par son exemple: "je n'ai pas besoin de votre système". Et il rend son passeport et sa carte vitale. Et il a raison. Réfléchissez. Imaginez-vous, que vous pouvez garder tout votre salaire, toute votre vie. Le salaire net égale donc le salaire brut. Par contre, à votre retraite, dont vous choissisez vous-même l'âge, vous ne recevez pas de retraite. Qu'est-ce qui motivera plus, vous pensez, pour bien travailler, pour investir, pour créer, pour entreprendre ? Je prends les agriculteurs comme exemple: l'idée qu'à 65 ans, vous toucherez 700 euro de retraite, ou l'idée que, si vous gagnez 3000 euro par mois, vous pouvez en mettre 1500 euro de côté pour 'plus tard' et ceci pendant 40 ans ? Et la sécurité sociale ? Combien de fois par an vous allez voir un médecin ? 2 - 3 fois ? Quel montant annuel dépensez-vous aux médicaments ? Et encore, vous devez payer une complémentaire ! Qu'est-ce que votre carte vitale vous coûte, et qu'est-ce qu'elle vous rapporte ? Et combien de temps il faut alors dépenser à la lecture et l'envoi d'une liste de paperasse et justificatifs sans fin - tellement complexe que pas mal de gens laissent tomber et n'envoient même plus leurs 'justificatifs' ... Et pour assurer les services communes, retournons aux Moyen-Age, où tout le monde payait 1/10ième de ses revenus aux impôts ... 


Les politiciens qui pensent que la fuite en Belgique des millionaires français n'est qu'une question d'argent ou d'impôts, se trompent. Mieux il vaut regarder la façon dont le pays est gouverné. Les régions rurales par exemple n'ont même pas de médecins, peu d'hôpitaux, peu d'enseignement qualitatif - pourtant les éléments de base pour chaque gouvernement ! Trop est trop, et les gens en ont marre que le gouvernement les prenne pour des cons. Les riches vont s'en aller, et les plus pauvres vont se revolter. Ca n'est qu'une question de temps si la moindre humanité n'est pas ré-introduite dans le 'système'.


Quoi qu'il en soit, nous disons: BRAVO Gérard. Vous pouvez lire sa lettre ci-dessous ou en cliquant sur Wikistrike.



EXCLUSIF - Dans une lettre adressée à Jean-Marc Ayrault, "Premier ministre de monsieur François Hollande", l’acteur phare du cinéma tricolore, explique les raisons de son départ et sa décision d’abandonner la nationalité française. Il n’a pas supporté que le chef du gouvernement le traite de "minable".

Ulcéré, Gérard Depardieu répond. Depuis l’annonce, il y a une semaine, de son départ fiscal pour le petit village de Néchin en Belgique, l’acteur était resté silencieux. Malgré l’émotion et la polémique politique. Dans sa lettre que Le Journal du Dimanche publie, l’acteur réplique sèchement au Premier ministre, qui l'avait lui-même traité de "minable". Dans son style inimitable, Gérard Depardieu, l'acteur aux 170 films et aux deux César, se défend et crie ses vérités sur sa vie et sur la France.
 
(copy de la lettre)
Minable, vous avez dit "minable"? Comme c’est minable.
Je suis né en 1948, j’ai commencé à travailler à l’âge de 14 ans comme imprimeur, comme manutentionnaire puis comme artiste dramatique. J’ai toujours payé mes taxes et impôts quel qu’en soit le taux sous tous les gouvernements en place.
À aucun moment, je n’ai failli à mes devoirs. Les films historiques auxquels j’ai participé témoignent de mon amour de la France et de son histoire.
Des personnages plus illustres que moi ont été expatriés ou ont quitté notre pays.
Je n’ai malheureusement plus rien à faire ici, mais je continuerai à aimer les Français et ce public avec lequel j’ai partagé tant d’émotions! Je pars parce que vous considérez que le succès, la création, le talent, en fait, la différence, doivent être sanctionnés.
Je ne demande pas à être approuvé, je pourrais au moins être respecté.
Tous ceux qui ont quitté la France n’ont pas été injuriés comme je le suis.
Je n’ai pas à justifier les raisons de mon choix, qui sont nombreuses et intimes.
Je pars, après avoir payé, en 2012, 85% d’impôt sur mes revenus. Mais je conserve l’esprit de cette France qui était belle et qui, j’espère, le restera.
Je vous rends mon passeport et ma Sécurité sociale, dont je ne me suis jamais servi. Nous n’avons plus la même patrie, je suis un vrai Européen, un citoyen du monde, comme mon père me l’a toujours inculqué.
Je trouve minable l’acharnement de la justice contre mon fils Guillaume jugé par des juges qui l’ont condamné tout gosse à trois ans de prison fermé pour 2 grammes d’héroïne, quand tant d’autres échappaient à la prison pour des faits autrement plus graves.
Je ne jette pas la pierre à tous ceux qui ont du cholestérol, de l’hypertension, du diabète ou trop d’alcool ou ceux qui s’endorment sur leur scooter : je suis un des leurs, comme vos chers médias aiment tant à le répéter.
Je n’ai jamais tué personne, je ne pense pas avoir démérité, j’ai payé 145 millions d’euros d’impôts en quarante-cinq ans, je fais travailler 80 personnes dans des entreprises qui ont été créées pour eux et qui sont gérées par eux.
Je ne suis ni à plaindre ni à vanter, mais je refuse le mot "minable".
Qui êtes-vous pour me juger ainsi, je vous le demande monsieur Ayrault, Premier ministre de monsieur Hollande, je vous le demande, qui êtes-vous? Malgré mes excès, mon appétit et mon amour de la vie, je suis un être libre, Monsieur, et je vais rester poli.
Gérard Depardieu