zondag 25 augustus 2013

Czech writer, composer, painter, philosopher Michal Čagánek at the Equiboost Horse Coaching Center

Michal Čagánek is currently writing his newest book "Teddy Buddha" at the Equiboost Horse Coaching Center. 4 of the 5 chapters are finished today. 2 horses will play a role in his book. Earlier this year, Michal's book 'Zastaveno' was also translated in English (Stop Time). His work shows resemblances with Eckhart Tolle and is influenced by buddhism. His goal: to inspire and teach people to find and allow their Well Being through easy and fun to read stories based on real life and the many encounters this artist has.





Michal has also been composing new songs with harmonica, which will be added to his impressive list of over 100 songs, having already 3 CD's with guitar music in his name, creating new danses, playing music to Anaya who totally LOVES it and leaving his fingerprint (or better: hand palm and inspiring quotes) for inspiration to others. 



 









Thank you Michal for giving such a positive and creative energy to our Horse Coaching Center.








woensdag 14 augustus 2013

dinsdag 13 augustus 2013

Crowd Funding voor een traktor

José stelde als oplossing voor om een Crowd Funding project op te starten om geld in te zamelen voor een traktor met toebehoren om het Paardencoaching Center netjes te kunnen houden.

Zo gezegd, zo gedaan. Hier vindt u de link:

http://www.worldofcrowdfunding.com/een-tractor-om-het-equiboost-paardencoaching-center-netjes-te-houden



Kent u mensen, organisaties, vzw's of bedrijven die geïnteresseerd kunnen zijn in deze uitwisseling, dan mag u hen steeds deze link doorsturen. En wie weet, ontmoeten we u volgend jaar tijdens 1 van de projecten ?






vrijdag 9 augustus 2013

Te koop: woning in Vichte

Het is intussen meer dan een half jaar geleden dat er nog eens een 'persoonlijke' update verscheen.

Van vrienden kreeg ik na het publiceren van de laatste 'perso update' een goed half jaar geleden, te horen dat het 'slecht' was om op de Equiboost blog te schrijven dat de vennootschap, waar Equiboost onderdeel van was, failliet gegaan was aangezien ik na mijn ongeval het werk niet kon hernemen. Dat mocht ik niet schrijven, ik mocht enkel positieve dingen schrijven om een 'goed' imago voor Equiboost te creëren. Is het dan 'slecht' om de waarheid te vertellen ? Onder het motto Walk your Talk, blijft mijn doelstelling onveranderd: een 'waar' en authentiek imago creëren voor Equiboost, met de hoogtes én de laagtes, door de dingen te zeggen (en te schrijven) zoals ze zijn. Hoe kan je mensen begeleiden om te durven echt zichzelf te zijn, als je als (paarden)coach (en mens !) niet echt jezelf bent of durft zijn, of je verschuilt achter een verbloemd imago ? Dat klopt niet.

In ieder geval kon ik na het faillissement van de vennootschap met wat hulp de naam Equiboost en alle rechten daaraan verbonden, terugkopen. Tegelijk wil ik graag van deze gelegenheid gebruik maken, om een vaak gehoord stereotype beeld uit de wereld te helpen: Curators zijn dieven. Wel, dat klopt ook niet. Mijn curator is echt een goeie gast, met bovendien een uitzonderlijk prettig gevoel voor humor. Pas op, 't is niet altijd een gemakkelijke meneer, als er iets in zijn hoofd zit, zal hij krijgen wat hij wil, of dat je nu aanstaat of niet. Maar hij is wel eerlijk. Hij kijkt uit om enerzijds zo veel mogelijk geld uit de bvba te recupereren, anderzijds staat hij ook voor jou klaar als hij je kan adviseren. Alles wat hij onderneemt, legt hij stap voor stap uit en motiveert hij op een goed onderbouwde wijze waardoor een beslissing, waar je niet noodzakelijk akkoord mee bent, aanvaardbaar wordt. Hij heeft al enkele duizenden euro's gerecupereerd van bedrijven die nog openstaande facturen hadden. Mijn curator verdient dan ook een grote "dank je wel" en het is zeker een feit dat zijn menselijkheid het faillissement (een beetje) beter verteerbaar maakt. Ik zal niet ontkennen dat er in mij nog steeds een grote triestheid leeft om iets wat je met zo veel passie en liefde opgebouwd hebt, verloren te zien gaan omdat een verzekeringsmaatschappij weigert enige verantwoordelijkheid op te nemen - het faillissement is maar 1 van de dingen die gemakkelijk hadden vermeden kunnen worden, had AG een voorschot - zelfs een klein - uitbetaald. Dat wringt.


Inderdaad, je leest het goed: 3 jaar na het ongeval werd nog steeds geen cent schadevergoeding uitbetaald. En zoals het er momenteel voorstaat, zal het nog jaren duren voor AG eindelijk over de brug komt. Door fouten van de gerechtsdeskundige moet de hele expertise terug helemaal opnieuw uitgevoerd worden - we zijn terug vertrokken voor een paar jaar.


En de gevolgen zijn nog niet voorbij. Dit keer is mijn huis aan de beurt - het huis waar het Equiboost gedachtengoed geboren werd, op 1 km van de oorspronkelijke Equiboost locatie - The Orange Stable. Met de verkoop van mijn huis zal tegelijk ook de uitvalsbasis van Equiboost België definitief verdwijnen. Belangrijker nog, verlies ik bij de verkoop van mijn woning in België mijn laatste resterende 'veiligheidsbuffer' - als de bank in Frankrijk in de toekomst beslag legt op het Paardencoaching Center omdat de lening niet betaald kan worden, kunnen we niet meer naar onze thuisbasis terugkeren. Wat dan ?


'Denk aan je dochter, verkoop je Paardencoaching Center, en keer snel terug naar België in de plaats', krijg ik al maanden als advies te horen. Wel, ik denk aan mijn dochter. Juist daarom. Ik wil dat mijn dochter opgroeit in de natuur, tussen de paarden, de kippen, de poezen. Ik wil dat mijn dochter weet wat stilte is. Ik wil dat ze de geur van propere lucht kent en volop zuurstof kan inademen ipv CO2. Ik wil dat ze naar hartelust buiten kan spelen zonder te hoeven ongerust zijn dat een auto haar omver rijdt. Ik wil dat ze ziet hoe planten en bloemen groeien, dat een appel niet uit een plastic verpakking komt maar aan een boom hangt, dat ze sappige volle tomaten kan eten ipv keiharde tomaten met een witgele boord die na 3 weken koelkast nog geen haar veranderd zijn. Ik wil dat ze met haar paard Feinheit kan rijden wanneer ze daar zin in heeft. Ik wil dat het gezang en gefluit van de vogeltjes haar betovert en dat ze 1001 wensen kan doen telkens ze een vallende ster uit de hemel ziet neerdalen. Als ze er later voor kiest om een muziekinstrument te bespelen, dan wil ik dat ze zo veel en zo lang kan oefenen als ze dat zelf wil, zonder rekening te hoeven houden met 'shhht het is al laat, de buren'. Of nog later, haar favoriete muziek keihard kan opzetten of een stomende fuif kan organiseren voor haar vrienden zonder dat een agent aan de voordeur staat ivm 'nachtlawaai'. Ik wil dat ze met tal van nationaliteiten, culturen en talen in aanraking komt zodat ze meertalig is en een open geest ontwikkelt. Ik wil dat ze het leven heeft, dat ze zonder het ongeval ook gehad zou hebben.


Ik heb jarenlang 'mijn kloten afgedraaid' zoals ze dat in 't schoon Westvlaams zeggen. Lange dagen van veel en hard werken, studeren, bijscholen - steeds met plezier, zeker en vast, desalniettemin blijft het veel en hard werken. Ik heb ook altijd goed geleefd, veel gereisd, veel gedanst en 'uitgezet' zoals ze langs onzes zeggen. Het Paardencoaching Center en Equiboost zijn er evenwel niet vanzelf gekomen. Nee, ik heb geen rijke familie die sponsorde, nee, ik ben geen 'familie van' (de handdoeken Santens). Mijn moeder werkt part time in een rusthuis en mijn vader is op jonge leeftijd aan kanker overleden. Zijn spaargeld is opgegaan in dure behandelingen en begrafenis. Ik had een droom, een doel, een passie, die een onwaarschijnlijke kracht en energie gaf. De voorbije 3 jaar heb ik, als ik niet in het ziekenhuis lag of ergens in behandeling zat of in België was om te recupereren, op het Paardencoaching Center geleefd in omstandigheden die bij momenten ronduit onmenselijk waren. Nooit zal ik vergeten dat ik 4 uur lang in de gietende regen in het donker in de modder lag bij een temperatuur van iets boven het vriespunt en niet meer recht kon staan van de pijn. Een geluk dat de buurvrouw haar dieren kwam controleren 's avonds laat en mij hoorde roepen. Ik voel nog de kou in mijn botten als ik terugdenk aan die 3 weken zonder verwarming en zonder warm water terwijl het buiten sneeuwde en - 10°, - 15° C was, omdat er geen geld was om de gastank bij te vullen en omdat ik de houtblokken voor de open haard, die 1 ruimte kan verwarmen, niet kon dragen en moest wachten op enkele uren vuur tot er hulp kwam. Hoe vernederend was het, toen een hulp mij 's morgens uit mijn bed moest komen helpen, dagen aan een stuk, omdat ik zelf de grasmachine - niet te doen hé, zo banaal - in gang had willen trekken. 'k Heb ze dan nog niet eens in gang gekregen. Nu kan ik er mee lachen (zij het groen), op het moment zelf allesbehalve.        
      

In ieder geval, 3 jaar lang zo leven is genoeg geweest. Stop. Basta. Gedaan. De winter staat binnenkort terug voor de deur en met Anaya kan ik me zeker zulke scenario's zoals in het verleden niet permitteren. In juni is de zoveelste behandeling gestart. Die zal 6 maanden duren en verloopt via 3 kanalen. 2 weken geleden lag ik terug tegen de vlakte. De vrijwilligers die dit lezen, zullen wellicht niet verwonderd zijn. Alle geplande Equiboost activiteiten moeten opnieuw geannuleerd worden. Niet kunnen werken betekent ook geen inkomsten - en de nodige hulp en noodzakelijke aanpassingen hebben een (duur) prijskaartje. Iedere mogelijkheid die we hebben om onze droom te realiseren, zullen we benutten. Boven alles willen we een broertje of zusje voor Anaya. Zoals de situatie nu is, kan dat niet. Vandaar, zoals de titel van dit blogbericht al aangaf, staat ons huis sinds vorige week te koop. Aarzel zeker niet dit bericht door te sturen aan vrienden, familie of kennissen die eventueel geïnteresseerd kunnen zijn. Er is geen addertje onder het gras, er zijn geen kosten aan de woning en de vraagprijs is marktconform.


Ben je op zoek naar een kleine, betaalbare, instapklare woning in (de buurt van) Vichte, hetzij om zelf te bewonen, hetzij als investering om te verhuren, neem dan gerust vrijblijvend contact op met Immo Debo


Geert is al jaren een goede vriend, voor wie eerlijkheid boven alles gaat, bij wie een woord een woord is, en die we 100 % vertrouwen.


Een domme zet ? Een (veel te) groot risico ? Beter kiezen voor veilig ? Ik weet het niet.

Ik weet wel dat we sinds het ongeval in een kringetje draaien en dat de huidige situatie niet houdbaar is en dat een oude wijsheid zegt :

Your power to create what you desire in life 
stems from your ability to feel absolute certainty 
without doubt or fear


We leven nu. En nu heb ik een dochter, nu heb ik paarden, nu heb ik pijn en nu heb ik hulp nodig. Bijgevolg zal ik ons nu alle kansen geven om een gelukkig en gezond leven te leiden. 
Ik weiger om nog langer toe te geven aan angst voor wat morgen - misschien - kan gebeuren. 


Hoe kan ik spreken over paardencoaching, over durven leven als een paard, over durven leven zonder angst, en dan zelf het goede voorbeeld niet geven? Dat zou pas hypocriet zijn ... 


En dan is er ook nog de Wet van de Leegte ... een deur kan pas opengaan als een venster sluit. 

   



Durven uit je comfortzone stappen. 
Durven springen in de leegte, puur op vertrouwen dat het vangnet er is, ook al zie je het niet. 

Dat is Equiboost.  






Zoals immer, che sera, sera.