maandag 3 februari 2014

Equibooster Panter (+ 18.12.2013), sterker dan ooit

De voorbije maand kreeg ik heel wat reacties van lezers die Equibooster Panter in hun dromen gezien hadden. Hele mooie, ontroerende en hartverwarmende verhalen van een nobel paard, dat in mijn ogen althans, het toonbeeld is geworden van 'le don de soi'. Zelfs na zijn fysieke dood blijft hij ondersteunen, alsof de bevrijding van zijn lichamelijke pijn zijn krachtige energie nog verder versterkt en uitgezuiverd heeft. Het is alsof zijn dood een poort geopend heeft naar nieuw leven, hernieuwde energie. Graag deel ik dit bericht met jullie, van Equiboost Ambassadrice en schrijfster Constance Funk :


I have had two very vivid dreams of a horse, who I believe to be Panter, giving me an infusion of a very sacred gift---it is beyond exchanging breath---it is a deep gift of passing on energy and life. First I was on the ground, and a magnificent dark horse came to me and gave me what felt like a transfusion of life force, and this second time, both in dreams, I was in a forest, standing in a grove of trees who were comforting me. Last night, I dreamt that Chasta took me on a very long and fast ride in the wilderness. She was not bolting, at all, just going uncharacteristically fast. but very fluid and soft, for a long distance, between check points, which were always horses, that she connected with. At the very end of our ride, a human came into view, and wanted to know about our experience before fading away and I woke up. I imagine it is that I am to write, and to continue to share what they incredible beings are giving me.

I believe the dark horse is Panter, and I would love to have an image of him. I do not know your schedule, but Chasta and I will be connected this afternoon and plan to reach out to you and Oro. Do not worry if you cannot stop, for we will send our love across the miles to you......
Pax et Bonum,

Connie


Ik stuurde Constance, die in de USA woont en Panter nooit gezien heeft, hierop deze foto van Panter door :





Ze bevestigde dat dit het paard was, dat ze gezien had: 

He is magnificent---and he is calling me....I am so grateful......for his life support......
Thank you....
Much love,
Connie


Ook op mijn leven had zijn dood een grote invloed. Het was het keerpunt, waarop ik besliste mijn leven niet langer van anderen te laten afhangen. Daarmee bedoel ik in het bijzonder, dat ik klaar was met braafjes wachten op mijn advocaat, die in de verzekeringskwestie al meer dan een jaar mijn dossier liet aanslepen. 3,5 jaar na een ongeval nog geen cent gezien en intussen beetje bij beetje alles wat je opgebouwd hebt, verliezen, terwijl je met moeite voor je kind kan zorgen en de middelen je ontbreken om je behandeling verder te zetten en de nodige hulp te betalen. Dat moest gedaan zijn. Sinds Panter's dood voel ik meer dan ooit tevoren hoe belangrijk het is om écht te leven, en hoe kostbaar het leven is. Iedere minuut die je leeft in pijn of angst, is een verloren minuut die nooit meer terugkomt. Dus schoot ik in actie (afin, voor zoverre mogelijk in mijn toestand), met de nodige steun achter de schermen - waarvoor dank.

Wat ik in de weken na Panter's dood ontdekte, overstijgt iedere verbeelding. Op de blog schreef ik regelmatig dat het hele expertiseverhaal een circus was. Ik was fout. Het is geen circus, maar een regelrechte thriller. Mijn dossier, intussen meer een corruptiedossier dan een medisch dossier, blijkt bovendien geen alleenstaand geval te zijn. Ik ontdekte dat AG, om me niet te hoeven uitbetalen, gerechtsdeskundigen benaderd heeft om valse verslagen op te stellen. Gerechtsdeskundigen zijn dus artsen die aangesteld worden door de rechtbank om eerlijk, objectief en onpartijdig over een medisch dossier te oordelen. AG is zelfs zo ver gegaan dat ze blijkbaar ook mijn eigen advocaat voor hun kar spanden, mogelijks zelfs mijn eigen bijstandsarts, die verondersteld was mijn dossier te verdedigen toen ik in het ziekenhuis lag. Mijn rechtsbijstandsverzekering, die een dochteronderneming is van AG, weigert intussen de aanstelling van een nieuwe advocaat. Alles, tot in het absurde toe, werd en wordt in het werk gesteld om mijn dossier te laten afsluiten zonder een cent uit te betalen. Op 2 april moet ik dus alleen, zonder advocaat, naar de rechtbank om te gaan "pleiten", terwijl er niets op papier ingediend werd, dit ook niet meer mag of kan, en de rechter dus in principe 'bij verstek' het dossier kan afsluiten. Mensen die willen komen als steun, zijn welgekomen. Ik ben zeer benieuwd te vernemen wat eigenlijk nog de waarde is van ons Belgisch rechtssysteem. Tot nu toe heb ik alleen maar een geldfabriek gezien waar advocaten, artsen en gerechtsdeskundigen beter van worden, maar bitter weinig recht of rechtvaardigheid. De uitzondering bevestigt de regel, en die uitzondering is een hele bijzondere arts voor wie eerlijkheid wel telt, en die ik hierbij dan ook graag bedank.

Dat het hele verhaal nog een hele tijd zal aanslepen, is intussen duidelijk. Ipv bij de pakken neer te gaan zitten, gaan we dus een studio maken op het Paardencoaching Center. De bedoeling is om deze ter beschikking te stellen van vrijwilligers die willen komen een handje helpen. 

Degene die de prijs van de verzekeringscorruptie het meeste moet betalen, is Anaya, en dat wringt zeer. Ze weegt nu 11 kg en ik kan haar amper nog dragen. We kunnen niet samen de dingen doen die andere moeders wel met hun kind kunnen doen en dat vind ik heel jammer. Vrijwilligers zijn er 's winters niet, onthaalmoeders zijn niet beschikbaar in Frankrijk, ze zijn nu in de buurt een crèche aan het inrichten. Dus moet ik nu ook mijn droom, om mijn kind zelf thuis op te voeden, aan de kant schuiven. Het alternatief is terug 6 weken ziekenhuis, als ik zelf voor alles moet blijven instaan. De waarschuwing van de arts vorige week was duidelijk. Het feit dat ik omwille van pijnmedicatie moest stoppen met borstvoeding en een broertje of zusje niet meer mogelijk is door mijn letsels, was blijkbaar niet genoeg. Het vraagt zeer veel om dit allemaal te moeten aanvaarden en niet op te geven. Het voorbeeld en de aanwezigheid van Panter is hierin een grote steun. 


Maar we zijn begonnen met een positief verhaal over Equibooster Panter, en ik wil ook graag positief eindigen, door met jullie de foto's van zijn begrafenisritueel te delen. Het overlijden van een paard is voor velen een heel traumatische ervaring. Vooral als er beslist wordt om het dode paard als afval te laten ophalen voor de verbrandingsoven. Sommigen hebben wekenlang nachtmerries, anderen komen het verlies van hun paard nooit te boven, nog anderen zitten met een schuldgevoel over de 'ophaling'. Maar het kan ook anders. Het hoeft niet zo te zijn. Je kan je paard ook een persoonlijk begrafenisritueel geven, waardoor het overlijden een beetje draaglijker wordt en je op een respectvolle en mooie manier afscheid kan nemen van je paard. Persoonlijk heeft de begrafenis van Panter, die alles liet weten wat hij wenste en nodig had om de overtocht zo sereen mogelijk te kunnen maken, mij enorm geholpen bij mijn verdriet. Zo vond hij het heel belangrijk om bij de andere Equiboosters te kunnen blijven en zijn vertrek samen te beleven. Ze werden dan ook van begin tot einde bij zijn begrafenis betrokken en Oro, Impresse en Feinheit kregen de kans om elk op hun manier afscheid van Panter te nemen. Zo hebben we er samen iets moois van gemaakt:




Zo vond ik Panter. Hij lag precies te slapen. 




Oro is nadien een maand onhandelbaar geweest,
Feinheit angstiger dan ooit, Impresse is er volwassener door geworden.




Anaya was de hele dag opvallend vrolijk,
alsof ze wist dat we blij moesten zijn dat Panter geen pijn meer had.




Dennenappeltjes, vrucht van nieuw leven ... 




om het etherisch lichaam goed  mee te omsluiten.
 .  



'Paa-je' zegt Anaya. Paardje. Het eerste woord dat ze kende,
nog voor ze mama leerde zeggen.




Verbinding met de aarde, met de natuur ...




voorafgegaan door een klein ritueel voor het astraal lichaam.




Een pak hooi ...




en zijn halster, nog een cadeau geweest van Veerle Matton indertijd.




Een zak eten voor onderweg ...




en zijn harde en zachte borstel. 




Zijn staart hebben we gehouden, net als zijn manen.




Het geheel mooi omhuld ...




bij het ondergaan van de zon.








3 dagen en 3 nachten heeft het vuur gebrand.




Deze emmer was te zwaar voor me ...




Ook deze kon ik nauwelijks dragen ...




Gelukkig was er een helpende hand die even overnam ...




en kon Panter uiteindelijk op alle weides een plaatsje krijgen.




Dit was de laatste ... 




3 dagen en 3 nachten weigerden de paarden uit de weide
te komen, waar het meeste van Panter's as lag. 





zondag 2 februari 2014

Comment ré-éduquer un cheval traumatisé ?

Les chevaux sont, par leur nature très sensibles,  voire plus, susceptibles aux traumatismes que les humains.

Les traumatismes chez les chevaux sont souvent négligés et s’empirent  alors, car un cheval ne peut pas exprimer ses peurs, ses angoisses ni ses colères comme un humain. Lorsqu’ il y a des signes d’un traumatisme chez un cheval, c’est que le traumatisme est soit très profond, soit qu’il dure depuis très longtemps, soit les 2. Bien souvent, le cheval prend énormément sur lui, plus qu’un humain, et il essayera toujours de tenir le plus longtemps possible.

Les signes d’un traumatisme apparaissent sous la forme d’ un comportement changé ou non souhaité, ou d’une maladie. En effet, un cheval en pleine nature est rarement malade. La maladie physique montre sans exception un mal-être psychique. La cause est souvent la pure maltraitance, ou négligence de la psychologie du cheval, mais aussi, et ceci est peu (re)connu, l’ignoranceCertaines personnes croient bien faire, partent d’une bonne volonté et intention, mais manquent tout simplement de la compréhension de ce qu’est un cheval, de comment il fonctionne,  de quoi  il a  besoin. Beaucoup de traumatismes peuvent être évités par une meilleure éducation et compréhension de la nature du cheval.


Une prise en charge adéquate consiste à permettre en priorité au cheval de « redevenir cheval »,
et de renouer avec  sa nature originelle. C'est-à-dire : une vie en liberté, en troupeau et surtout ne pas être enfermé dans un box.
Le contact avec d’autres chevaux  est essentiel pour le bien-être du cheval, ainsi que la possibilité de prendre la fuite quand il se sent en danger – si ce danger est réel ou vécu par le cheval comme réel. Dans cette période, il faut éviter, comme chez les humains, tous les facteurs de stress possible. Cette phase est souvent oubliée, et est pourtant la plus importante.
Idéalement et selon le degré du traumatisme, on laisse le cheval avec d’autres chevaux en le préservant de tout contact avec les humains, qui sont quasiment toujours la cause du traumatisme.
Ceci peut varier de 1 à 6 mois selon le caractère propre à chaque cheval. On lui laisse le temps qu’il lui faut pour qu’il redécouvre à son rythme.
La capacité d’autoguérison d’un cheval, faculté autant physique que psychique, est très développée, bien plus que chez les humains.


Une deuxième étape consiste à redonner confiance au cheval en l’homme. Cette confiance va se rétablir graduellement.
Tout d’abord, l’homme se promène en prairie, sans rien demander au cheval. Juste être là. Il faut attendre que le cheval soit prêt et fasse le premier pas vers l’homme, qu’il vienne lui-même chercher le contact, avant d’aller plus loin. Ensuite l’homme s’approche du cheval, et recule quand le
cheval se montre mal à l’aise. Il lui monte ainsi que l’homme respecte le choix du cheval. Ensuite il essayera de toucher le cheval et de le caresser.
Quand le cheval se laisse toucher partout, on peut progressivement essayer de mettre une corde sur son corps, ensuite autour de la nuque, toujours en la retirant dès que le cheval se sent mal à l’aise. Il n’y a pas de place pour la force. (mais que de la patience et du respect du rythme du cheval (petit ajout perso )


Une troisième étape consiste à redonner confiance au cheval en soi, et dans le partenariat avec l’homme, à travers différents exercices dans la prairie, ensuite dans une piste. Quand tout se passe bien, on peut graduellement ajouter des éléments ‘stressants’ – le bruit, les mouvements inattendus, les objets potentiellement ‘dangereux’ (inconnu pour le cheval), etc.


Une quatrième étape consiste à répéter la 3e étape avec des gens inconnus pour le cheval.


En résumé, il s’agit d’une déprogrammation des mémoires au niveau cérébral en instaurant des nouvelles habitudes. On remet le compteur à zéro. Ce qui vaut en neuroscience pour les humains est aussi vrai pour les chevaux. Leur ADN est d’ailleurs à 99,9 % identique à celui des humains.

On note souvent qu’un cheval, une fois en parfait équilibre après un traumatisme, rechute dans un comportement non souhaité après son retour chez son propriétaire. Ceci est dû à une incompréhension du cheval par le propriétaire réinduit les mémoires du traumatisme précédent, souvent par ignorance. Le mécanisme est le même chez les chevaux que chez les humains, je pense par exemple au stress post-traumatique, où certains « triggers » font revenir une mémoire douloureuse.


En complément de la thérapie comportementale, il y a les soins physiques qui visent à rééquilibrer le cheval pour lui garantir son bien-être. Une approche holistique est en effet conseillée. À titre d’exemple, voici des pistes à explorer : l’ostéopathie, la thérapie craniosacrale, biofeedback (biorésonance), des massages énergétiques, le shiatsu pour chevaux, l’acupuncture, certaines herbes, iridologie… ; l’homéopathie peut également être d’un précieux secours pour assainir les mémoires du traumatisme. Ces pistes sont à envisager en fonction de chaque cheval et de son histoire.


En quelques mots, la solution consiste en : AMOUR. PATIENCE. RESPECT. COMPRÉHENSION. DOUCEUR.


Si l’on veut travailler avec des humains traumatisés, il est impératif  de le faire avec des chevaux en parfait équilibre. Ainsi que de limiter leur travail à 1 séance par jour, de 1 à 2 h maximum.

Il est fortement déconseillé de faire appel à des chevaux traumatisés pour toute thérapie ou coaching équin pour humains. En effet, cela reviendrait à de la maltraitance, car ces chevaux traumatisés auraient en plus de leur charge le traumatisme des humains qui les accableraient.
C’est dans la nature du cheval de se mettre au service des humains et ils en paient trop souvent le prix fort.



Pour plus d’informations : www.centredecoachingequin.com, www.equiboost.com


Anke Santens,
Equibooster.

Avec un grand merci à Valérie Habran, Ambassadrice de Equiboost, pour la version française.