zondag 16 augustus 2015

Op naar Straatsburg









Wat een mens toch allemaal niet moet doen om zijn droom te kunnen verwezenlijken ...


Zoals de trouwe lezers onder jullie weten, had ik in september 2010 een auto-ongeval. Vandaag, bijna 5 jaar later, weigert de verzekering nog steeds om de nodige hulp te voorzien of een voorschot uit te betalen. Ik word, net als duizenden andere ongevalsslachtoffers in België, geconfronteerd met een corrupte gerechtsdeskundige die valse medische verslagen opstelde en die me beschuldigt van mijn klachten te verzinnen en overdrijven. Keer op keer heb ik argumenten en bewijzen van deze medische corruptie voorgelegd aan de rechtbank, tevergeefs.


Op 11 augustus ll. weigerde de rechtbank voor de 5de keer om een nieuwe expertise toe te kennen. Over het hoe of waarom de rechter oordeelde zoals hij deed, spreek ik me niet uit. Niemand kan in het hoofd van de rechter kijken.


Wat belangrijker is, zijn de gevolgen van zijn beslissing. De rechtbank besliste nl. om eerst het strafrechterlijk onderzoek naar het bedrog in mijn dossier af te wachten. Als je weet dat in België nog nooit een arts veroordeeld werd wegens meineed, en dat dossiers systematisch geseponeerd worden, of zoals in het geval van Alain Heyrman 'onderzoeken' eindeloos gerokken worden (strafonderzoek al meer dan 10 jaar aan de gang terwijl het bedrog op 5 minuten tijd vastgesteld kan worden, werkelijk te gek voor woorden), is het duidelijk dat mijn dossier door de rechtbank voor jarenlang stil gelegd werd en dat de kans op een ernstig gerechtelijk onderzoek zo goed als onbestaande is. Dat betekent ook nog jarenlang wachten op enige hulp of schadevergoeding. Dat betekent mijn kinderwens begraven. Dat betekent mijn Paardencoaching Center én onze thuis verliezen. Dat betekent het project Simulatie-Aggravatie niet kunnen opstarten. Dat betekent dat 5 jaar lang bovenmenselijke inspanningen leveren en helse pijn verbijten voor niets geweest zijn. Dat betekent kortweg dakloos worden zonder toekomstperspectieven voor mijn dochtertje, paarden en mezelf.


De beslissing van de rechtbank vormde de zoveelste zware klap. Mijn eerste idee was dan ook, om mijn levensdroom noodgedwongen te begraven en het Paardencoaching Center te koop te stellen. Er is al maanden geen geld meer voor vlaslemen, noch voor voeding voor de paarden, noch voor hulp bij de paarden, noch voor verwarming, noch voor herstellingen, noch voor ... . Ook ben ik het na 5 jaar lang in hele moeilijke omstandigheden mijn best doen meer dan moe, om keer op keer, maand na maand, naar voldoende hulp, vrijwilligers en leningen te zoeken. Vooral ben ik het beu, om gescheiden van mijn dochtertje te moeten leven. Maar zelfs in het beste geval, waarbij er op korte termijn een koper gevonden wordt, zou dat betekenen dat de bank terugbetaald kan worden, en worden mijn dochtertje, ikzelf en de paarden toch dakloos. Met een invaliditeitsuitkering en medico-legale kosten die op zich meer zijn dan de invaliditeitsuitkering zelf, kunnen we geen huis huren, en kunnen we nog minder voor een paardvriendelijk onderkomen voor de Equiboosters zorgen. En de paarden "weg doen" ... nee, dat is geen optie. Dat zijn geen dieren. Dat is familie.


Maar gisteren gebeurde er een mirakel : ik heb een halve dag terug 'regels' gehad. Dat kan voor velen bizar klinken, maar voor mij is dat heel belangrijk. Het Paardencoaching Center is nl. veel meer dan een 'werkplaats'. Het is ook onze thuis. En in deze thuis had ik graag mijn kindjes zien opgroeien - mensenkindjes en paardenkindjes. Maar als je axonale schade in de hersenen hebt, en je zenuwstelsel hierdoor voortdurend hypergeactiveerd is, geraakt o.a. je hypothalamus, en van daaruit je hypofyse, en van daaruit al je hormonen - ook de vrouwelijke - uiteindelijk uitgeput. Dus had ik maandenlang geen 'regels' meer. De voorbije weken heb ik een intensieve biofeedback behandeling gevolgd, om dit terug op orde te kunnen krijgen. Nu blijkt, met succes - zij het beperkt succes, een halve dag is nu niet echt normaal te noemen, en ik heb enorme buikpijn en rugpijn gehad en voel me totaal uitgeput. Moederlief is gisteren voor de zoveelste keer in spoed aangekomen om de zorg voor Anaya over te nemen. De vraag is nu, of het 'herstel' voldoende, en zo ja, al dan niet tijdelijk of blijvend zal zijn. Dit gegeven is ook belangrijk, omdat het aantoont dat het protocol dat we uittesten voor hormonale problemen tgv TBI, lijkt te werken.


Dus neen, het Paardencoaching Center wordt niet verkocht. Wel gaan de plannen noodgedwongen even de koelkast in. Ik keer terug naar België, waar mijn dochtertje eindelijk school zal kunnen starten. Zelf kan ik haar niet naar school brengen, mijn moeder moet dit voor de zoveelste keer opvangen. Het weinige budget dat we hebben, gaat naar de opvang van de paarden. Mensen die enkele maanden voor paardnatuurlijke opvang kunnen zorgen, mogen dit gerust laten weten. Mensen die een maand de tijd hebben om mee te stappen met de paarden, mogen dit ook laten weten. Ikzelf ga me voorbereiden op mijn leven als nomade : samen met Liesbeth Mathieu, ook moeder van een jong dochtertje en TBI slachtoffer dat geen vergoeding kreeg voor hersenschade, ga ik te voet naar Straatsburg gaan. In Straatsburg is het Europese Hof van de Rechten van de Mens gevestigd. En die Rechten van de Mens bepalen o.a., dat iedere burger het recht heeft op een eerlijke procedure in de rechtbanken. En dat is in België niet het geval, met een systeem waarbij verzekeringsartsen ook optreden als gerechtsdeskundigen en waarbij bewijzen van letsels zoals Q-EEG, ondanks uitdrukkelijke erkenning door het RIZIV, blijven geweigerd worden en waarbij rechters weigeren om corrupte gerechtsdeskundigen een halt toe te roepen. Als AG Insurance mijn familie dakloos wil maken, mijn kinderwens de grond in wil boren en mijn levensdroom, mijn Paardencoaching Center, in de vuilbak wil laten belanden omdat zij geld zouden kunnen besparen, en als corrupte artsen zoals Philippe Tack hieraan willen meewerken door valse medische verslagen op te stellen, dan mogen ze dat gerust doen. Elk is vrij om te doen en laten wat hij wil of best vindt.


Maar ik zal niet stilletjes zitten toekijken en afwachten hoe heel ons leven en onze dromen kapot gemaakt worden door een dergelijk corrupt systeem. Hoe de Mars naar Straatsburg praktisch, fysiek en financieel georganiseerd zal worden, valt nog af te wachten. Vast staat, dat we hierbij hulp zullen nodig hebben. Ken je mensen die op de route naar Straatsburg wonen, stuur ze dan dit bericht door. En of Liesbeth en ik nu slagen of niet, doet er ook niet toe. Wat er wel toe doet, is dat we ALLES zullen proberen om ons leven en onze gezondheid terug te krijgen. Wie hierbij wil helpen, kan steeds een berichtje sturen aan : info@stopmisbruikverzekeringen.be. Wie de Mars naar Straatsburg wil volgen, kan dit doen via : http://info3701.wix.com/strasbourg


De moraal van het verhaal : geef nooit je dromen op, wat er ook gebeurt. La roue tourne. Kom op voor wat Juist is. Kom op voor jezelf.



Che sera, sera.
Anke
Equibooster



Hier kan je meevolgen hoe het er op een medische expertise in België aan toe gaat. Artsen-gerechtsdeskundigen en verzekeringsmaatschappijen mogen liegen tegen de rechter. De slachtoffers van een ongeval hebben geen schijn van kans om zich in een dergelijk systeem te verdedigen.







Hier is de oproep voor Straatsburg. Deel hem met advocaten, artsen, slachtoffers van een ongeval, sympathisanten, de burgemeesters van de gemeentes waar we zullen passeren :