donderdag 17 december 2015

Panter, sinds 2 jaar uit het oog, maar niet uit het hart

Vandaag is het 2 jaar geleden dat Panter ons gezin verlaten heeft.

Hij mag er dan fysiek niet meer zijn, in ons hart leeft hij onverminderd verder.

Bedankt trouwe vriend, voor al het moois dat je ons gegeven hebt.




Panter tijdens de fotoshoot om de komst van Anaya te vieren





vrijdag 11 december 2015

De implosie van een piramide

De medische corruptie in justitie kan je het beste vergelijken met een piramide.

Een piramide met een blokje bovenaan, en 2, 3 of 4 blokjes eronder.

De coördinerende expert is de top van de piramide.

De subexperten zijn de onderste blokjes van de piramide.

De coördinerende expert baseert zich voor zijn verslag op de verslagen van de subexperten.

De subexperten spreken onderling af, om besluiten te maken die in dezelfde lijn liggen.

Alsof ze een rode draad, een dwarsbalk zouden steken, doorheen alle onderste blokjes.

Zo hangen ze nog steviger aan elkaar, zo zijn ze nog steviger.

Zo houdt de piramide zichzelf in stand.




De rechter is de zon die op de piramide schijnt.

Als de zon ziet dat de piramide stevige fundamenten heeft,

is de top van de piramide automatisch beschermd.

Want er kan wel eens 1 blokje tussen zitten dat zich vergist.

Maar toch geen 3 of 4 ?

Dat wil een eerlijke rechter niet geloven.




Dus moet het aan het slachtoffer liggen. Dat ziet spoken.

Fata morgana ?

Je letsels en het causaal verband medisch aantonen heeft geen enkele zin.

De blokjes wijzen dat allemaal af.

De rechter is geen blokje.

Hij is de zon die van bovenaf neerkijkt.




Hij heeft geen tijd en geen zin om zich in het medische te verdiepen.

Dat is zijn bevoegdheid niet.

Het slachtoffer moet zelf maar voor een blokje zorgen.

Hij stelt het woord van de blokjes boven dat van jou.

Ongeacht hoeveel medische verslagen je aanbrengt.




Bij twijfel stuurt hij je naar een ander blokje.

Zo komt er NOG een blokje bij, dat de piramide NOG sterker maakt.

Of erger nog : naar een nieuwe piramide !

Die er bovendien de blokjes van de 1ste piramide bijneemt.

Zo staat de 2de piramide nog sterker

dan de 1ste piramide.

Met 1 blokje heb jij geen schijn van kans.

Zo kan je geen tegengewicht vormen.




Jij kan de piramide van buitenaf niet afbreken.

Enkel de rechter kan dat doen.

Maar rechters breken geen piramides af.




Er is altijd evenwicht in het universum.

Hoe groot de sterkte van iets ook is,

evenredig groot is de zwakte ervan.




De piramide is onverwoestbaar, zolang alle blokjes zich ingedekt voelen.

Maar als 1 blokje zich niet meer veilig voelt, 

dan kiest het voor zijn eigenbelang.




Dat is de zwakte van deze piramide.

Ze hangt niet samen om goed te doen.

Ze heeft geen eenheid.

Ze heeft geen gezamenlijk doel.

Ze heeft geen ziel.

Ze mist cement.

Het is in wezen een verzameling van aparte blokjes.

Geen echte piramide dus.

In een echte piramide klopt een hart.




Als 1 blokje valt, valt er al snel een 2de.

Tot er uiteindelijk niets meer rest

dan brokken puin.

Want cement om de blokjes samen te houden,

is er niet.




Het is jammer,

dat de piramide implodeerde.

Het was mooier geweest,

had de piramide zichzelf vernieuwd,

zichzelf hernieuwd,

zichzelf versterkt.




Wel honderd keer 

werd er cement aangereikt.

Maar de piramide wilde geen cement.

Geen enkel blokje van de piramide wilde cement.

Het puin is niet mooi om zien.




Maar op broze fundamenten

kan men niet bouwen.

Misschien kan er nu

een échte piramide gebouwd worden.

Niet meer met blokjes alleen.

Maar met veel cement.

Heel veel cement.




Dat de zon met trots kan drogen.




Anke Santens,
Equibooster





Aan iedere betrokkene in mijn dossier :

Spreek de waarheid en ik trek mijn klacht tegen jou in.

Ja, zelfs tegen jou Johan Baeke.

Niet omdat je het verdient om straffeloos weg te geraken met wat je gedaan hebt,

bij mij, en bij zovele anderen.

Wel omdat ik me liever met de mooie dingen in het leven zou willen bezighouden. 

Met 'vechten tegen' bouw je geen nieuwe piramide.

Ik vind er geen plezier in.


Blijf zwijgen en ik ga door met de publicatie van alle details in mijn dossier

tot het laatste korreltje zand gefilterd is.

Het werkt genezend. 

Ik wil en kan jullie puin niet meer dragen.

Ik geef het jullie terug.


Er zijn te veel offers gevraagd.

Mijn paard. Mijn dochter. Mijn baby. Mijn droom.

En kijk naar Patricia. Naar Zoë. Naar Peter. Naar Liesbeth. Haar dochtertje.


Dat mag niet voor niets geweest zijn.

Ik vind er ook geen plezier in.

Maar het is wel noodzakelijk dat het gebeurt.


Als je alles afneemt wat een mens dierbaar is,

dan verliest die mens zijn angst om iets te verliezen.

En kan hij steeds luider beginnen spreken.

Waarom nog zwijgen ?