vrijdag 18 maart 2016

Another day in paradise

Beste Equiboost vrienden,


Regelmatig komen er berichtjes (dank je wel, en sorry dat er niet altijd een antwoord komt), zoals dit vorige week :


Beste Anke,

Zo vaak al dacht ik je een mailtje te sturen.
Even vaak wimpelde ik het weer af.
Ik wilde niet 'te nieuwsgierig' zijn en keek
geregeld naar je blog in de hoop dat daar 
nieuws op zou verschijnen.
Maar dat gebeurde niet.
Dus vraag ik het je maar op de vrouw af :
hoe is de uitspraak geweest en wat zijn 
de gevolgen daarvan voor jou en de paarden?
Als je nog helpende handen kan gebruiken,
misschien kunnen we (in de grote vakantie)
iets afspreken?


Lieve groet,
I.



Er verscheen inderdaad geen nieuws.

Dat heeft verschillende redenen.

Ten eerste schrijf ik jullie graag POSITIEVE zaken, of zelfs als er negatieve zaken te melden zijn, verkies ik het liever om er een positieve insteek aan te geven. Een klaagzang heeft geen zin, bij de pakken blijven zitten evenmin. De laatste maanden is er echter niets positiefs gebeurd, en mis ik de energie - of het vertrouwen in de mensheid ? - om aan de recente gebeurtenissen nog een positieve draai te kunnen geven.

Ten tweede liet de rechtbank op 21 oktober 2015 opnieuw verzekering AG begaan in haar bedrog, en nam ze géén maatregelen om het inmiddels 5,5 jaar durende bedrog in mijn dossier te stoppen. Het ergste gevolg hiervan is, naast het feit dat verder uitstel van een uitspraak de inbeslagname van mijn paardencoaching center onafwendbaar maakt, dat er nooit een broertje of zusje zal kunnen komen voor mijn dochtertje. Dat raakt me enorm diep, zo diep dat ik er geen passende woorden voor kan vinden. Het lijkt alsof er geen barst, maar een gat in mijn hart is geslagen. Mijn hart bloedt, een lelijke gapende wonde, en ik kan het bloeden maar niet stoppen. Alsof al mijn levenslust en levenskracht wegstroomt. Een onnoemelijke triestheid heeft zich van me meester gemaakt. Er is geraakt aan het meest heilige in het leven : het leven van een kind. Mijn kind. Waar ik al jaren zo naar verlangde. Dit valt niet goed te maken. Dit is onherstelbaar. Hoe kan ik dit ooit vergeven aan diegenen die hiervoor verantwoordelijk zijn ? Hoe moet ik dit ooit 'een plaats geven', zoals steeds zo mooi gezegd wordt.

Ten derde is er sinds december niet het minste rustmoment geweest. De voorbije maanden zijn een aaneenschakeling geweest van gebeurtenissen in sneltreinvaart, die ik niet meer kan vatten, die mijn verstand echt te boven gaan. Hoe mensen zo kunnen zijn ? Alles stel ik in vraag. In wat voor wereld leven we eigenlijk ? Waar is de menselijkheid naartoe ? Hoe is het mogelijk dat mensen, rechters, ministers, artsen, mensen na een ongeval BEWUST de dood, de armoede indrijven ? Het gaat er bij mij niet in. Hoe naïef voel ik me dan, met mijn grote paardencoaching droom, met mijn levensvisie dat we op aarde gekomen zijn om zo veel mogelijk te genieten, te ontdekken, te delen en anderen te helpen om ook zo veel mogelijk goeds uit het leven te halen. De 'echte wereld' steekt zo niet in elkaar. Daar draait alles om geld. Wat een lelijke wereld vind ik dat. Hoe belachelijk voel ik me dan, met mijn grote idealen van leven in harmonie met mens, dier en natuur.

Ten vierde ben ik er fysiek de voorbije maanden enorm op achteruit gegaan. Ik kan nog amper 100 meter stappen, ik hap naar adem, mijn hartslag gaat de hoogte in, in mijn hoofd wordt alles een grote mist. Ik val terug om. Ik slaap gemiddeld 14 - 15 uur per dag en geraak nooit meer uitgerust. Overal heb ik pijn. Mijn hele lichaam doet pijn. De koppijn is moordend. De ene ontsteking volgt de andere op. Spierkracht heb ik niet meer. Waar gaat dat eindigen, vraag ik me af ? Als ik kijk naar andere TBI slachtoffers, zie ik waar het voor hen eindigde : in een rolstoel. Je zou voor minder ongerust worden. Het rustiger aan doen is de boodschap, maar ik heb een dochtertje van 3 die een ware spring - in - het - veld is, maar die boven alles door de gebeurtenissen van het voorbije anderhalf jaar verlatingsangst ontwikkeld heeft. Voortdurend 'plakt' ze aan mijn lijf. Ik mag niet uit het zicht verdwijnen, even naar het toilet gaan, of ze schreeuwt moord en brand. 's Nachts wordt ze meermaals wakker en roept ze uit : 'mama ga niet weg, mama ga niet weg'. Zolang ze me kan zien, is alles prima. Als ik 3 - 4 weken na elkaar bij haar kan zijn, betert dat ook terug. Behalve dat ik het voorbije anderhalf jaar zelden of nooit 3 - 4 weken na elkaar met haar doorbracht. Ik heb haar op Nieuwjaarsdag beloofd dat ze vanaf nu nooit meer van mama gescheiden zal hoeven worden. Maar zonder hulp kan ik de dagelijkse zorg voor haar niet aan. 2 - 3 dagen hou ik het vol als ze niet naar school kan gaan. En in Frankrijk kan ze niet naar school gaan. Dan is de batterij leeg. Met alle gevolgen vandien : verdere overbelasting, verdere achteruitgang. Een vicieuze cirkel. Maar bovenal : niets meer kunnen verdragen. Geen geluid, geen aanraking, geen licht, geen beweging. Maar een driejarige maakt voortdurend lawaai, komt voortdurend om je hals hangen, op zoek naar wat veiligheid, geborgenheid ; en zit geen minuut stil. Het gevolg daarvan is dan weer, dat ik bij momenten haar wegduw, me afzonder, wegloop, begraaf in bed, op zoek naar wat stilte, duisternis, rust die me maar niet gegund wordt. Waardoor zij nog angstiger wordt. En nog meer komt 'plakken'. Van 's morgens tot 's avonds krijgt mijn dochtertje om de haverklap te horen : laat mama nu eens gerust ; ga eens spelen ; wees eens stil ; zwijg nu ne keer ne minuut ; mama heeft hoofdpijn ; rustig ; dat doet pijn ; doe je arm weg ; laat mij los. En als de pijn niet meer te harden is, is dat al roepend. Zo ROT voel ik me daarbij. En ik kan het niet omkeren. Ik krijg mijn energie niet terug. Mijn schuldgevoel is enorm. Haar verdrietige en niet-begrijpende blik achtervolgt me in mijn dromen. Ik zie haar het liefste van allemaal, en kan haar niet geven wat ik haar zo graag zou willen geven : het gevoel dat ze graag gezien is, welkom is, het allerbelangrijkste in mijn leven ; een veilig en geborgen gevoel ; een overdosis aan knuffels. Ze mag amper aan mij komen, en dan nog moet ze altijd oppassen dat ze me geen pijn doet of dat ik niet omval. In het hele verhaal is dat het, wat me het meeste woedend maakt. Dat zij ook mede slachtoffer is van deze hele rotzooi. Want het kan anders. Als er een paar uur hulp per dag zou zijn, zou ze naar school kunnen gaan. En zou ik wél de energie hebben om met haar te spelen, haar te knuffelen, als ze van school komt. Ik zou de hele dag stilte hebben. Stilte doet wonderen. Maar ze kan niet naar school. Ik kan haar niet brengen. 's Morgens zit mijn hele rug vast en heb ik geen kracht in mijn spieren. Precies alsof ik daar verlamd lig.  Het duurt soms een uur, soms 2 uur, voor ik uit bed geraak. Dan zie ik dubbel, soms val ik om. Zo kan ik geen auto rijden. Tegen de middag ben ik 'normaal'. En zelfs na bijna 6 jaar, is het nog te veel gevraagd om wat hulp te krijgen van de verzekering. Ik ben niet kwaad meer. Ik ben woest. Want de levenskwaliteit van mijn kind lijdt hieronder. En van mijn kind moet iedereen afblijven.



Dus jullie merken, dat zijn geen al te fraaie emoties en gedachten die momenteel spelen. Wie met zo'n lading rondloopt, zou op het vlak van paardencoaching toch NIETS kunnen overbrengen. Vergeet dat. Je kan zelfs ongelukken met de paarden veroorzaken. Ze pikken alles op. Stap nooit met een coachee in een piste als je je zo voelt !

Paardencoaching ... het lijkt zo ver weg. Alsof dit 1.000 levens geleden is ... En zeggen dat ik nog alles weet en alles kan hierrond ... Mijn geheugen van voor het ongeval is intact. Bijna 1/6 van mijn leven sta ik stil. Bijna 1/6 van mijn leven weg, voor altijd verdwenen, nooit meer terug te krijgen. En waarom ? Omdat een verzekering weigert de nodige hulp, behandeling en schadevergoeding te voorzien. 1/6 van je leven, dat is veel. Dat is lang. Dat is geen 'dipje' of 'moeilijke periode' meer. Dat is moordend op de duur.    



De hele maand december 2015 bestond uit het schrijven van conclusies voor de rechtbank, of het herschrijven en corrigeren van stukken die door anderen gemaakt werden. Letterlijk. Opstaan, achter de computer gaan zitten, zo goed als niets eten en drinken (want zodra ik iets eet, val ik om, alle bloed trekt naar de maag voor de vertering, er blijft geen energie meer over om helder te denken), dubbele dosis groeihormoon spuiten om toch maar helder te kunnen blijven denken en energie te hebben, slapen, opstaan, en terug voor die computer gaan zitten. 5 weken aan een stuk. Ik miste Sinterklaas met mijn dochtertje. En Kerstmis. En de familievakantie in Center Parcs. Maar op 31 december was het zover. De conclusies waren klaar. 635 blz. conclusies met bewijzen letsels en verzekeringsbedrog werden aan de rechtbank overgemaakt, samen met zo'n 2.200 blz. stukken.


Eindelijk rust. Dacht ik.


2016 startte met een brief waarin stond dat op 8 januari 2016 beslag gelegd zou worden op mijn gehele inboedel in Frankrijk, wegens een onbetaalde factuur.


Geen rust. Terug naar Frankrijk, doodop, met dochtertje mee, trachten te onderhandelen. Tevergeefs.


In allerijl eerst de paarden verhuisd naar een tijdelijk onderkomen. Ironisch, is het niet ? 2000 hooibalen liggen hebben, 20 ha weide hebben, 3 pistes, stallen, en dan je paarden ergens anders moeten onderbrengen. De urenlange verhuis naar België was in het bijzonder zwaar voor Oro. Hij lijkt wel 10 jaar ouder. Hij blijft op alle vlak mijn spiegel. Bedankt nog, lieve Veerle en Henk en de kids, voor de goede zorgen en steun !


Dan in 7 haasten mijn schamele resterende bezittingen ondergebracht in België. Die staan nu op 5 plaatsen verspreid.


  


Het zoveelste drama voor Anaya. Waar is mijn koe ? Waar zijn de paardjes ? En wenen, wenen, wenen, toen ze haar bedje in een hangar zag belanden. Niets schiet er nog over van haar vertrouwd kader. Niets. Woest maakt me dat. Zeer woest. Dat zij mee moet opdraaien voor het verzekeringsbedrog. Niemand staat stil bij de gevolgen van verzekeringsbedrog op de hele familie.






Daar stonden we dus. We moesten leven vanuit onze auto. De hoogst noodzakelijke dingen zoals kledij en toiletgerief, in dozen in de autokoffer, en hop, van de ene plaats naar de andere. Enkele dagen bij oma. Dozen uitladen. Dozen inladen. Enkele dagen bij een vriend(in) hier of daar. Dozen uitladen. Dozen inladen. Terug enkele dagen bij oma. Dozen uitladen. Dozen inladen. Het was een hel. Ik kan het niet anders noemen. Een hel. En de doodsteek voor mijn rug. Sindsdien heb ik voortdurend elektriciteit in de benen en kan ik me nog nauwelijks bukken of iets opheffen. Een geluk dat mijn dochtertje kan alleen stappen en lopen en niet meer voortdurend hoeft gedragen te worden. Autorijden is pijnlijker dan ooit. Bepaalde bewegingen met mijn hoofd kan ik niet meer uitvoeren, of ik word duizelig en val om. Of hoe verzekeringsbedrog mensen compleet invalide MAAKT. Zo leven we sinds januari :





Het was duidelijk. Deze manier van 'leven' - zeg maar 'overleven' - was niet haalbaar. Ik moest een andere oplossing zien te vinden. Maar welke ? Mijn moeder zegt al maandenlang : schrijf je in voor een sociale woning. Wel, ik vertik het. Sociale woningen dienen voor mensen die door omstandigheden in de problemen geraken, en die geen andere oplossing hebben. In ons geval is er een oplossing. Namelijk dat de verzekering eindelijk haar verantwoordelijkheid opneemt. Na bijna 6 jaar zou dat wel eens tijd mogen zijn zeker ? Plus, zelfs met een sociale woning heb je huurgeld, gas, water, elektriciteit, internet, ... te betalen. Met slechts een invaliditeitsuitkering en een kind kom je niet of nauwelijks toe, al zeker niet als je ook nog torenhoge medische en juridische kosten moet dragen. Plus, paarden kan je zeker niet houden. En de paarden gaan NIET weg. Plus, wat moet ik met een huis dat er voortdurend als een stal uitziet ? SPUUGZAT ben ik het, om na 5,5 jaar in het vuil te moeten leven, in een chaos, omdat ik geen orde meer kan houden. Dan kan ik evengoed in een stal wonen. De keuze tussen huis of paarden was dus snel gemaakt. Voor het ongeval had ik 3 huizen : 1 in België en 2 in Frankrijk. De wet voorziet dat je schade integraal vergoed moet worden. Dus verwacht ik dat de rechtbank minstens voor een gelijkwaardig onderkomen zorgt als ik voor het ongeval had, en zonder het ongeval ook gehad zou hebben. En dat onderkomen biedt alles wat nodig is om de paarden op paardnatuurlijke wijze te houden. Dus neen, de paarden gaan niet weg.



Intussen bleven de facturen in Frankrijk maar toestromen. Ik dacht : als ik deze facturen betaal, heb ik niets meer. Helemaal niets meer. En man, wat was ik het spuugzat om te blijven facturen betalen en schulden maken voor een domein waar ik de helft van de tijd niet eens kon wonen, dat zo goed als leeg stond en waar binnenkort beslag op wordt gelegd ! Fuck it. Ik besloot onze laatste centjes te gebruiken voor wat quality time met mijn dochtertje. Dat had ze na al die miserie die ze in haar jonge leventje meegemaakt had, wel verdiend ! En God weet, dat ik een break écht wel kon gebruiken na jarenlange SHIT. De paarden zaten veilig en wel. We zouden op vakantie gaan. Even weg van alle shit. Herbronnen. Rusten. Ik had ze zo lang niet gezien. Wie is mijn dochter ? Ik kende haar nog nauwelijks. Anderhalf jaar lang bracht ze door bij oma, met sporadische bezoeken van mama toen oma niet meer naar Frankrijk kon komen. ON-MENS-ELIJK. Want de paarden konden niet te lang alleen achtergelaten worden. De paarden wegdoen, zoals de meesten aanraden, is geen optie. Zij maken integraal onderdeel uit van ons gezin. En er was geen geld meer voor paardenoppas. Ook niet voor een advocaat. Mama moest alleen voor de verdediging van haar dossier instaan. En dat ging niet met een peuter. Dus dochterlief moest wijken. Nog maar eens. Wijken voor justitie, die ondanks alle bewijzen niet recht, maar krom bleef. Corrupte artsen blijven indekken bleek belangrijker dan de waarheid.



Maar 'vakantie' was een misrekening. Het traject was veel te zwaar. Het duurde 12 dagen voor ik op een normale manier uit bed kon, kon stappen, en enkele uren iets met haar kon doen. Iedere dag kine. Gelukkig kostte een babysitter maar 10 euro per dag. In Frankrijk kost dat 27 euro per uur ... Mijn dochtertje genoot en werd verwend - zij het grotendeels door een ander. Maar ik was er blij om. De hele dag een lach op haar gezicht. Zelfs 3 écht leuke dagen samen gehad. Na 2 weken was er een duidelijke verbetering in mijn toestand. Daaraan zie je, dat een beetje hulp, een beetje rust, wonderen kan doen. En dat voortdurend opgejaagd worden, stress, zorgen, nefast zijn voor herstel. En dat mijn toestand vandaag dus VOORKOMEN had kunnen worden.

Ik kwam er terecht bij een 'dorpsdokter'. In dit land worden ziekenhuizen weinig of niet gebruikt, wegens niet beschikbaar, te ver of te duur voor de 'gewone' mens. Hij duwde op verschillende plaatsen op mijn lichaam en besloot na 10 minuten: 'small brain broken', 'tree broken', maakte een tekening en zei 'this broken' en zei 'then whole body broken'. Terug in België informeerde ik me bij een neuroloog wat 'small brain' en de tekening betekenden. Het was het cerebellum, de hersenstam en de nervus vagus. Als deze ontregeld is, geraakt op de duur je hele lichaam uit balans. Het verklaart o.a. de hartproblemen. Dat had ik al gemerkt. Ik contacteerde mijn radioloog en vroeg of er schade aan het cerebellum en de hersenstam te zien was. 'Neen,' antwoordde hij. 'Maar 90 % of meer van functionele stoornissen in het cerebellum en de hersenstam kunnen we met MRI NIET zien. Dus dat wil niets zeggen.' 10 minuten duurde de diagnose van deze dorpsdokter, zonder scans, bloedtests, enz.. We kunnen er nog wat van leren.



De terugkeer bleek nog lastiger. Het duurde een week voor ik terug kon normaal stappen. Ik sliep 14 uur per dag.



Intussen was er dit gebeurd met oma :








Daar konden we dus niet lang meer terecht. Ze liep zelf een schok op en kampt met nek- en hoofdpijn en heeft haar rust nodig. Ze kan niet goed tegen de drukte. Ik hoop dat ze tot de categorie behoort, die er geen blijvende letsels aan overhoudt. We zullen zien. Alleszins blijkt nog maar eens hoe 'correct' verzekeringen werken : ze reed met een zo goed als nieuwe Audi. Met wat ze van de verzekering kreeg, kon ze slechts een Hyundai kopen ... Haar spaargeld had ze eind 2015 gebruikt om voor ons een andere auto voor te schieten. Een van de nog terug te betalen kostenpostjes van de voorbije 5,5 jaar.



Nog was er geen rust. De paarden konden niet lang op hun tijdelijk onderkomen blijven. Opnieuw verhuizen. Opnieuw nieuw onderkomen voor de paarden. Met een stalling. Waar we in zouden moeten gaan wonen, tot de rechtbank uitspraak zou doen, en ons hopelijk eindelijk een nieuw onderkomen zou bezorgen dicht bij familie en vrienden zodat opvang voor mijn dochtertje mogelijk zou zijn op dagen dat ik zeer slecht ben en zodat zij op een normale manier naar school zou kunnen gaan. Matrassen op het hooi. Geen elektriciteit. Geen water. Geen verlichting. Geen keuken. Geen badkamer. Geen verwarming. Maar wel bij de paarden, dicht bij familie en vrienden en wel stilte - die o zo belangrijke stilte. Maar het was nog veel te koud om buiten te wonen. Ik kreeg een proevertje van wat al die tienduizenden vluchtelingen al maandenlang moeten meemaken. Je voelt je kort samengevat als een dier. En wij hebben geluk : wij hebben een grote auto. Zij niet.



Wat nu ? Van puur miserie naar Frankrijk terug, voor enkele dagen. Met 1 misrekening : ik kan niet terug naar België rijden. Mijn rug zit muurvast. Het traject is te lastig geworden. Ik kan dit fysiek niet meer aan. Zo 'leven' we nu :











Op een tafel met stoelen en 2 bedden na, staat het huis zo goed als leeg. Overal is het vuil. Ik ben fysiek niet in staat om te poetsen. De verwarming is stuk. Het is hier ijskoud. 's Nachts vriest het. Er is een houtkachel, maar na 2 dagen kon ik het hout niet meer dragen. Mijn spieren weigerden alle dienst. Dus dragen we kledij in laagjes. Iedere dag liggen mijn dochtertje en ik samen een uur in een warm bad om op te warmen. 's Nachts kruipen we dicht tegen elkaar aan in mama's grote bed. Rond 8 uur is mijn kleine meid wakker, maar ik kan niet uit bed, alles zit vast. Mijn hoofd duizelt. Mijn maag draait en keert, zo het gevoel dat je hebt als je moet overgeven. Ieder spiertje in mijn lichaam doet pijn. Het minste geluidje klinkt alsof iemand met een luidspreker in je oor staat te schreeuwen. Ik zie wazig, ook al zet ik mijn bril op. Het zijn de sterkste glazen, dus zwaardere glazen nemen kan niet meer. Mijn dochtertje staat op, gaat pipi doe, haalt melk uit de koelkast en brengt een tas naar boven en neemt een droge boterham mee. Ik draai al liggend de dop van de melk, ze schenkt zich een tas melk in. Zo heeft ze 'iets' van ontbijt. Dan streelt ze een uur lang zachtjes mijn haar. Ik kan haar aanraking nauwelijks verdragen maar tracht me in te houden. 'Mama hoofdpijn', zegt ze dan heel serieus. Soms kan ik me niet bedwingen en begin ik te wenen. Als ik begin te wenen, begint ze ook te wenen. Vreselijk vind ik dat. Ze kruipt dan onder het deken en legt zich helemaal op mij. Ze klemt haar kleine armpjes rond mijn nek. 'Mama niet wenen, mama niet wenen, mama blij, alsjeblieft mama, mama blij', huilt ze dan. Ik hou haar dan stevig vast en zeg wel 20 keer sorry. 'Sorry kleine meid, sorry. Anaya is zo lief. Mama is blij met Anaya. Alles is ok kleine meid, alles is ok.' Ze mag dan pas 3 zijn, ze weet heel goed dat alles niet ok is. Je zal haar niet snel iets wijsmaken. Ze is als de paarden. Alles pikt ze op. Ik vind het zo erg, zo erg, dat zij zo moet opgroeien, dat zij dit moet meemaken. Dan leest ze een verhaaltje voor. Zij zorgt voor mij. Zo hoort het niet. Zo zou het niet mogen zijn. Zo zou het niet hoeven zijn. Met een paar uur hulp per dag 's morgens, zou ik relatief normaal kunnen functioneren en perfect voor mijn dochtertje kunnen instaan. Is het dan aan de oma's en opa's om voor alle hulp in te staan ? Ik ben niet de enige bij wie mama zo goed als dagelijks moet komen inspringen omdat verzekeringen geen hulp door derden toekennen. Hyperacousis is, samen met spierzwakte, waar ik het meeste last van heb : ik kan niet lang lawaai / geluid verdragen ; je moet je ook erg inspannen om mensen te begrijpen. Het lijkt banaal maar wie dit heeft, weet dat het om gek van te worden is. Door een half uur stilte op te zoeken, betert dit. Met een peuter om je heen 24/7, heb je nooit stilte.


Tegen de middag kan ik eindelijk uit bed strompelen. Tegen dan is mijn dochtertje hyperactief. Na een half uur haar onophoudelijke vertellingen te horen en haar te zien rondcrossen, lijkt mijn hoofd wel te ontploffen. En begint another day in paradise.



De gemeente Knokke-Heist kwam vorige week openlijk op voor haar inwoonster Patricia Vantorre en klaagde de medische corruptie in justitie aan (zie hier). Patricia is 1 van de andere slachtoffers die in Panorama aan bod kwam (zie hier). Misschien doet de gemeente Anzegem wel hetzelfde ? Ik heb hen gevraagd om tijdelijk een grasveld in Vichte voor de paarden ter beschikking te stellen, en om net als Knokke-Heist openlijk op het verzekeringsbedrog te reageren, en de bevoegde ministers op te roepen om aan deze wanpraktijken een einde te stellen. Want zij zijn NIET van plan om een meldpunt voor slachtoffers, controle op of sancties voor corrupte verzekeringsartsen = gerechtsdeskundigen die valse medische verslagen opstellen, te voorzien. Dinsdag staat dit op de agenda van de gemeenteraad. We zullen zien wat er uit de bus komt.



Er is dit jaar dus geen hulp nodig in Frankrijk. Onnodig te zeggen wellicht, dat er ook geen paardencoaching activiteiten mogelijk zijn. Wie graag iets wil doen om te steunen, is welkom op 6 april, om 9 uur, in het nieuw gerechtsgebouw te Kortrijk, Beheerstraat 41. Dan beslist de rechtbank of we eindelijk een nieuwe thuis krijgen, ja dan nee. Het standpunt van AG verzekeringen is, dat zij geen schade hoeft te vergoeden : mijn klachten zijn volgens haar te wijten aan een voorafbestaande persoonlijkheidsstoornis waarbij er sprake is van simulatie - aggravatie (ik verzin mijn klachten). Het verlies van mijn Paardencoaching Center hoeft zij ook niet te vergoeden, want ik was zgz. nog geen paardencoach op het moment van het ongeval (terwijl ik 5 jaar voor het ongeval al met paarden werkte). Hulp met mijn dochtertje en het huishouden en behandeling is ook niet nodig, want mijn nek- en rughernia's, mijn evenwichts- en zichtproblemen, mijn concentratie-, aandachts- en geheugenstoornissen, mijn chronische vermoeidheid, mijn hormonale ontregeling, mijn ontstekingen aan schouder, knie, elleboog, pols, heup, ..., mijn kaakgewrichtontsteking, mijn spierzwakte en verstoord hartritme, enz. zijn volgens AG allemaal psychische klachten die te wijten zijn aan deze zgn. voorafbestaande psychische instabiliteit.



De rechtbank weet al jarenlang hoe de vork in de steel zit in mijn dossier. De vraag is niet of er letsels zijn tgv ongeval. Daar bestaat geen twijfel over. De vraag is, of de rechter de ballen zal hebben om eindelijk deze corruptie te erkennen en deze te stoppen, of als hij zijn corrupte gerechtsdeskundigen zal blijven indekken. Ik ben benieuwd te lezen wat jullie er van denken. Wordt het opnieuw doofpot ? Of is er eindelijk ruimte voor waarheid in onze Belgische rechtbanken ?



Al bij al ben ik blij dat ik dit met jullie gedeeld heb. Het lucht op. Bedankt voor het luisterend oor - of beter : het lezend oog.



Zo vatte ik in mijn conclusies voor de rechtbank mijn bedrogdossier samen :


Er was eens een meisje
dat droomde van een betere wereld.
Van kindsbeen af
werden waarden zoals
eerlijkheid
vertrouwen
rechtvaardigheid
verantwoordelijkheidzin
er met de paplepel ingegoten.

Haar ouders waren eenvoudige mensen,
die sinds hun 14de hard werkten in de fabriek
om hun kinderen een mooie toekomst te kunnen geven.

Het meisje zag hoe veel inspanningen dit vroeg
en zwoer plechtig
om het goede voorbeeld van haar ouders te volgen
en op te groeien tot een goed mens
en datgene wat ze leerde,
te delen met anderen.
‘Als je hard werkt en steeds je best doet,
de regels volgt en doet wat juist is,
zal je in het leven nooit problemen kennen,’
zo vertelde haar vader haar.
‘Eerlijk duurt het langst’
was 1 van zijn favoriete uitspraken.
Het meisje geloofde dit.
Want papa had altijd gelijk.
Hij was streng, maar rechtvaardig.
Iemand waar ze enorm naar opkeek,
respecteerde,
en zielsveel van hield.
Ondanks de fouten,
die ook hij, net als iedere mens, had.

En ze leerde,
en werkte,
en deelde wat ze had.
Zo kon ze haar steentje bijdragen
om die mooiere wereld
te helpen creëren.
Zin geven aan haar leven
was belangrijk voor haar.
Ze was een hopeloze idealist.


En papa had gelijk.
Door deze eenvoudige regels te volgen,
kende ze geen problemen in het leven.
Haar studies beëindigde ze met glans.
In haar werk was ze succesvol,
wie geld had liet ze flink betalen,
wie het moeilijk had hielp ze gratis.
Zo creëerde ze een evenwicht.
Ze bleef verder studeren,
om nog meer en nog beter te kunnen
leven, groeien als mens en delen.
Haar honger naar kennis
leek onverzadigbaar.
Ze reisde de wereld rond.
Op feestjes was ze de eerste om te komen
en de laatste om te gaan.
Ze kon dansen tot een gat in de nacht.

Ze had lief vol vuur en passie.
Naar haar vrienden toe was ze loyaal,
een rots in de branding.
Zaken die belangrijk voor haar waren,
daar vocht ze voor.
Ze was voor niets of niemand bang.
Wie tegen haar waarden inging,
kreeg haar ongezouten mening te horen.
Als het spel overliep, een schop tegen de schenen.
Leugens en onrecht
deden haar haren rechtop staan.
Als dat nodig was,
sloeg ze haar klauwen uit.
Niet om te doden,
wel om een gezonde waarschuwing te geven.
Ze was een geboren en getogen
Vlaamse Leeuw.

Ze kon zich urenlang begraven in haar boeken
en zich laten meevoeren door haar muziek.
Tact en diplomatie waren niet aan haar besteed.
Haar hart lag op haar tong.
Ze kende geen taboes.
Arbeider of topmanager,
iedereen was voor haar gelijk.
Haar vrijheid was haar heilig.

Haar ‘drukke leven’ putte haar niet uit,
zoals kwatongen later zouden beweren.
Integendeel, als een paard in volle galop
had ze een stevig ritme nodig.
Routine verveelde haar.
Haar zelfvertrouwen was groot,
zonder ooit haar eenvoud en afkomst te vergeten,
of zich boven een ander te stellen.
Ze was vastbesloten om volop te genieten
van alle moois dat het leven haar aanreikte.

Na 10 jaar lang
haar vleugels te hebben uitgeslaan
besloot ze om haar nest te bouwen
dicht bij het familienest.
Het meisje keerde naar haar geboortedorp terug.

Amper was ze geïnstalleerd in haar nieuwe huis
toen donkere wolken kwamen aandrijven.
Papa had kanker. Pancreaskanker.
‘Nog 6 maanden’
voorspelden de dokters.
Hij was nog maar 51 jaar.
Het was een enorme klap
voor de hele familie.

Papa,
die er altijd was.
Papa,
de onverwoestbare.

Het idee dat papa er binnenkort niet meer zou zijn,
was ondraaglijk en hard om dragen.
Enkele weken lang was het meisje
totaal de kluts kwijt.
Ze kon de slaap niet meer vatten.

Ze zag hoe waardig papa zijn lot droeg.
Hij klaagde niet en hield zich zo sterk als hij mogelijks kon.
6 maanden werden 12 maanden.
‘Wees niet triest meisje,’
zei papa.
‘Ik heb een mooi leven gehad. Veel te kort, dat klopt.
Maar ik heb altijd gedaan wat ik graag deed.
Ik heb nergens spijt van.’
En voor het eerst en het laatst in zijn leven
sprak die introverte man,
die nooit over zijn gevoelens sprak,
die magische woorden uit :
‘Ik zie je graag.
En ik zal je altijd blijven graag zien.
Ook van daarboven’.

Het meisje voelde zich gedragen
alsof papa haar haar vleugels teruggegeven had.
Ze zou niet triest zijn.
Ze zou papa’s dappere voorbeeld volgen.
Als hij, stervende, kon sterk zijn,
kon zij, levende, dat ook.
Het meisje vond troost en kracht in haar paard Oro.
Samen startten ze een avontuur
dat mens, dier, natuur
en alle waarden die ze belangrijk vond,
verenigde.
Paardencoaching was geboren.

Met trots zag papa
hoe naast het PR werk het paardenavontuur bloeide.
Papa’s  uiterlijke innerlijke rust
gaf het meisje kracht.

Maar op 16 december 2007
moest papa gaan.

De klap, alhoewel voorzien, kwam hard aan.
Al bij al was het meisje blij,
dat papa’s lijdensweg voorbij was.
Hij zou geen pijn meer voelen.
Papa was in vrede gegaan.
Ondanks het gemis, aanvaardde ze zijn vertrek.

Maar het kleine broertje van het meisje
zat midden in de examens
en had steun nodig.
Haar andere broer trok zich stilletjes terug in zijn huis.
Mama,
de al even onverwoestbare mama,
stortte in.
Het meisje maakte zich zorgen over haar geliefden.
Ze wilde graag hun verdriet helpen dragen
maar kon dit niet.
Zij hadden hun eigen proces
te doorstaan.
’s Avonds kon ze de slaap niet vatten.
Wat kon ze doen om de harmonie te herstellen ?
Terug een lach op hun gezicht te toveren ?
Ze wist het niet.
Na enkele weken van onrustig woelen in bed
sloeg de vermoeidheid toe.

Het meisje zocht raad bij dokters.
Maar de dokters konden haar niet helpen.
‘Neem een pilletje’, zei de neuroloog.
Daar bedankte ze voor.
Ze had eens pilletjes genomen toen papa ziek werd.
Die hadden haar misselijk gemaakt.
Niet beter.
Nee, geen pilletjes meer voor het meisje.
‘Hou u aan een strikt schema’, zei de psychiater.
‘Overdag werken en ontspannen, ’s nachts slapen’.
Jah, hallo ? Dat wist ze toch zelf ook ?
Maar je moet nog kunnen hé.
Maar de psychiater had geen andere of betere oplossing.
Later in haar leven
zou deze rouwperiode
 misbruikt worden
om haar af te schilderen als
‘psychisch gestoord’.

Het was haar paard Oro die voor heling zorgde.
In de weken die volgden,
rijpte het idee om een paardencoaching center te creëren.
Een plaats van rust, welzijn en genezing
voor mensen die een moeilijke periode doorkruisen.
Het idee van zoiets moois vulde haar hart
en gaf haar haar kracht en blijheid terug.
Ze had terug een doel,
waar ze zich voor kon inzetten.
Ze zou niet eindigen zoals haar vader,
die zich zijn hele leven had kapot gewerkt in de fabriek,
om dan zo jong in het graf te belanden.
Ze zou doen wat ze echt graag deed.

In de maanden en jaren die volgden,
bouwde ze rustig en doordacht voort aan haar grote droom.
Ze kocht paarden bij, trainde ze, bestudeerde ze.
Ze volgde bijkomende opleidingen
en zorgde zo voor de nodige diploma’s.
Via de pers zette ze intussen paardencoaching
op de kaart in België.
Haar PR activiteiten zette ze verder.
Die verschaften haar de financiële middelen
om haar grote droom te realiseren.

Eind 2009 had ze genoeg gewerkt, genoeg gespaard.
Het meisje zou zichzelf een sabatjaar geven.
Ze had reserves genoeg om een jaar
niet te hoeven werken.
Ze zou enkel via pc en gsm
kleine en doorlopende opdrachten
uitvoeren voor de bestaande klanten
terwijl ze de buurlanden doorkruiste.

Een sabatjaar, om haar droomlocatie te gaan zoeken.
Haar droomlocatie,
voor haar paardencoaching center.
Haar droomlocatie,
voor haar nieuwe nest.
Haar thuis.
En de thuis van de paarden.
En de thuis van haar toekomstige kroost.
En de tijdelijke thuis voor vele anderen.

En die thuis vond ze, op 29 juli 2010.
De compromis werd ondertekend.
Het was enkel nog een kwestie van wachten
op het verlijden van de akte bij de notaris.
Daarna kon het grote avontuur beginnen.

Alle grote PR projecten had ze in overleg met haar klanten
on hold gezet tot augustus 2010.
Met de opbrengst daarvan,
zou ze de opstart van haar Paardencoaching Center
kunnen financieren.
Ze was volop bezig aan de uitvoering van haar PR projecten.
Het was hoogseizoen.

Tot een auto-ongeval een einde maakte aan haar levenswerk.

De eerste dagen leek het allemaal nog mee te vallen.
De dokters zeiden dat haar letsels niet zo erg waren.
Ze had niets gebroken.
Beetje rustig aan doen.
Na 3 à 6 maanden zou het meisje volledig genezen zijn.

Het meisje twijfelde.
Ze kon niet meer helder denken.
Alles was wazig.
Haar hele lichaam deed pijn.
De koppijn was ondraaglijk.
Het minste geluidje was er te veel aan.
Ze leefde voortdurend in een mist.
Tot ze niet meer kon gaan.
In stilte, in het donker, lag ze daar.
Wekenlang.
Zoiets had ze nog nooit meegemaakt.
Haar lichaam gehoorzaamde haar niet meer.
Haar geest leidde een eigen leven,
onbereikbaar, ergens heel ver weg.

De zorg voor de paarden en haar huis
moest ze aan anderen overlaten.
Haar PR projecten moest ze een na een annuleren.
Haar opstartkapitaal verdween beetje bij beetje.

Het meisje besloot het Paardencoaching Center uit te stellen
en de verkoop te annuleren.
Eerst genezen.
Ze was er te erg aan toe.
Zo kon ze niet functioneren.
Maar dat mocht niet van AG verzekering.
‘Als u uw paardencoaching center niet opstart,
zullen wij niet tussenkomen in de verliezen daarvan.
Uw letsels zijn niet ernstig.
In enkele maanden bent u terug helemaal op de been.
AG zal die hoge kosten voor de annulatie van de verkoop
omwille van enkele maandjes
arbeidsongeschiktheid niet dragen.
Daar moet u zelf voor instaan.
U moet de verhuis naar Frankrijk absoluut laten doorgaan.
Wij zorgen voor de verhuiskosten,
voorschot voor de opstart en hulp ter plaatse zolang nodig.
Zo kan u herstellen en geleidelijk aan opbouwen.
Zo worden de inkomstenverliezen beperkt.
Het is uw plicht om hier op toe te zien.
Als u niet verhuist, dan achten wij ù verantwoordelijk
voor alle mogelijke verliezen die hier uit volgen.’

Wat moest het meisje doen ?
Als ze de verkoop zou annuleren,
zou ze hoge boetes moeten betalen,
zou ze haar Europese steun verliezen,
en zou ze haar spaargeld kwijt zijn.
Ze had juist maandenlang enkel het strikte minimum gewerkt.
Daarna was ze haar inkomsten verloren door ongeval.
Ze zou geen nieuw of ander Paardencoaching Center
meer kunnen opstarten.
Ze kon zich ook geen 2de sabatjaar meer permitteren.
Ze zou haar levenswerk moeten begraven.
Dat wilde ze niet.

‘Ik ben sterk’,
dacht het meisje.
‘Ik ben jong’,
dacht het meisje.
‘Met hulp door derden zal ik het wel redden’,
dacht het meisje.
Per slot van rekening zou ze na 3 à 6 maanden genezen zijn.
Een klein offer
voor een leven vol vreugde.
Een klein beetje op de tanden bijten,
meer was dat niet.
En onder zware druk van AG verzekering
liet ze de verkoop en
de verhuis naar Frankrijk doorgaan.

Maar AG verzekering hield haar belofte niet.
Er kwam geen voorschot.
De verhuiskosten werden niet terugbetaald.
Er kwam ook geen hulp door derden.

De toestand van het meisje evolueerde
van kwaad naar erger.
Ze belandde in het ziekenhuis.
De verzekering startte een vies spel.
Tientallen mensen kwamen helpen.
Maar het mocht niet baten.
Beetje bij beetje
verloor ze alles wat ze opgebouwd had.
Ze werd een schim
van wie ze vroeger was.
Bang, gebroken,
vol vragen over de toekomst.

Het meisje klopte op iedere mogelijke deur.
Maar alle deuren bleven gesloten.
Ze was verzeild geraakt
in een grote, vieze,
stinkende doofpot.
Er zat niets anders op.
Ze zou zelf een nieuwe deur moeten maken.
En de vieze brij in de doofpot
uitgieten.

In de rechtbank
kwam ze uiteindelijk zonder advocaat
bij een rechter terecht.
Het was een goede man,
die oprecht geloofde dat wat hij deed,
juist en goed was.
Maar de rechter hield vast
aan een oude, gebarsten pot.
Een pot, waar het water
van de Waarheid uit weg sijpelde.

De rechter wist dat wel.
Hij zag dat natuurlijk zelf ook.
Al heel lang wist hij dat.
Al heel lang zag hij dat.
De andere rechters zagen de barsten ook.
Maar ze keken allemaal de andere kant op.
Ze waren vergeten dat het water hun hoogste goed was.
Dat de zorg voor het water hun verantwoordelijkheid was.
Dus deed de rechter ook maar alsof hij de barsten niet zag.
Als een barst echt te groot werd,
legde hij er wel even zijn vinger op.
Maar voor de rest liet hij de oude pot met rust.
Iedereen liet de oude pot immers met rust.
En hij had per slot van rekening al werk genoeg hele dagen.

Het meisje luisterde aandachtig naar de rechter.
Ze begreep hem niet goed.
Ze hoorde hem wel spreken over Waarheid,
ze hoorde hem wel beloven dat hij zou zorgen voor Waarheid,
maar hij liet begaan
en keek zwijgend toe
toen de Waarheid
keer op keer verkracht werd.
De verkrachter was medicus.
Dat maakte het ok voor de rechter.

‘Eerlijk duurt het langst’,
zei de rechter.
Maar waarom handelde hij er dan niet naar ?
Iedere keer weer
had de rechter een andere vraag,
een nieuwe twijfel,
die hij opgelost wilde zien.
Krampachtig hield hij vast aan de oude pot,
badend in een plas van verspilde Waarheid,
verloren tijd, een weggesmeten leven, gemiste kansen.
Iedere keer weer
bezorgde ze hem
de bewijzen waar hij naar vroeg,
ten koste van haar gezondheid,
haar kind, haar paarden.

Ontelbare keren had het meisje
de rechter gevraagd
‘Geef me mijn leven terug’.
Ze had geargumenteerd, gesmeekt, geweend, geroepen en gevloekt.
Tevergeefs.

Wet, Waarheid, Gezond Verstand,
zelfs Nieuw Leven, het heiligste der dingen,
moesten wijken voor de gebarsten pot.

 ‘Maak een nieuwe pot’,
vroeg ze hem.

En op een dag zei de rechter
‘De oven staat aan. Als jij voor de klei zorgt, zal ik voor water zorgen’.

Voor klei zorgen ?
Maakte hij een grapje of zo ?
Had hij dan nog geen klei genoeg ?
Er lag al een hele berg klei op zijn tafel !
Zijn tafel lag gewoonweg bedolven onder de klei !
Hoeveel klei had hij zo NOG nodig ?

Het meisje wist niet meer
wat ze er van moest denken.
Had ze zich echt zo mispakt aan de rechter ?
Waren zijn beloftes
niets meer dan lucht geweest ?

En wat maakte het nog uit ?
Ook het meest dierbare,
haar kinderwens,
werd haar uiteindelijk nog ontnomen.
Ze weende bittere tranen.
Niets restte haar nog van haar leven.
Niets restte haar nog van haar droom.
Niets restte haar nog om voor te vechten.

Ze verdronk
in een onnoemelijk verdriet.

Papa was goed fout.
‘Als je hard werkt en steeds je best doet,
de regels volgt en doet wat juist is,
zal je in het leven nooit problemen kennen,’
had hij gezegd.

Maar hard werken had niet geholpen.
Haar best doen had niet geholpen.
De regels volgen had niet geholpen.
Het juiste doen had niet geholpen.
Ze lag bedolven onder de problemen.
Had zich letterlijk kapot gewerkt.
Hoe was dat mogelijk ?
Was alles waar ze haar leven lang in geloofd had dan een illusie geweest ?

Zelfs de rechter
had zijn woorden niet in daden omgezet.
Waar kon je dan nog op vertrouwen ?
Waar mocht je dan nog in geloven ?
Ze begreep er niets meer van.
Het meisje miste haar dochtertje.
Dat zat ver van huis.
Ver van thuis.
Al meer dan een jaar.
Omdat het meisje geloofd had in Waarheid.
Omdat het meisje vertrouwd had op de rechter.
Streven naar Waarheid boven haar kind gesteld had.
Om haar kind een zorgeloze toekomst te kunnen geven.

Het meisje werd boos.
Boos op zichzelf, omdat ze al die jaren zo dom was geweest.
‘Wie goed doet, goed ontmoet’.
Wat een gezever zeg !
Boos op de rechter, omdat zelfs hij,
de Grote Beschermer van de Waarheid,
niet voor Waarheid koos.
Hoe kon hij haar haar kind laten afnemen ?
Hij die God is in zijn rechtbank ?
Haar kind. Haar kind !!
‘Doe wel en zie niet om’ ?
‘I don’t care’ lijkt er beter op !
Wat een idioot was ze geweest.
Boos op de wereld, die haar verlaten had.

Of toch niet ?
De Waarheid verspreidde zich als een golf
en schimmen uit wat een heel ver verleden leek,
tekenden zich scherper af.
 ‘Ook wij geloven in Waarheid’,
klonk het zacht.

Plots had ze terug een auto.
Juridisch advies dwarrelde binnen.
Medisch advies kwam aanwaaien.
Het goede uit het verleden bood zich aan.

Maar ze was uitgeput.
Haar geloof in de rechter was ze kwijt.
Ze kon het niet meer opbrengen
om zich nogmaals aan het schrijven te zetten.
Haar hoofd werkte niet meer mee.
Haar hart leek een diepe put.
Wat voor zin had het nog ?
‘Opgepast : als ik genoeg klei heb,
zal ik enkel schrijven
dat het verslag van Tack te licht bevonden is’
had de rechter gezegd.
Nog zou hij niet voor de Waarheid opkomen.
Weer zou hij zijn vinger op een barst leggen.
Daarmee zou hij de deur wagenwijd open zetten voor beroep.
En het vieze spel
zou helemaal van voor af aan herbeginnen.
Moest ze daar serieus haar tijd
en energie nog insteken ?
Moest ze daarvoor serieus nog eens weken
van haar kind gescheiden leven ?
Sinterklaas missen ?
Kerstmis missen ?
Nee. Enough. Basta. Finito.

En wat moest ze de rechter nog gaan vragen ?
Wat telde in haar leven,
het kostbare waar ze 10 jaar lang aan gebouwd had,
waar ze zo lang en zo hard als een leeuwin voor gevochten had,
was haar voorgoed ontnomen.
Ze had geen dromen meer.
Een gebroken lichaam en een gekraakte ziel
was al dat overbleef.

Het meisje weende.
Al het verdriet van de voorbije 5 jaar kwam naar boven.
Ze liet het stromen.
Er leek geen einde aan te komen.
Ze voelde zich leeg.
Nietig.
Verpletterd.
Klein.
Ze snakte naar armen om haar heen.
Iemand die haar toefluisterde
‘Alles komt goed’.
Maar er was niemand.
Wie wil er nu zijn leven delen met een halve invalide
die voor alles te moe is en waar men niet aan mag komen ?
Niemand.

Niemand ?
Toch wel.

Oro was er.

In wat mystici zouden omschrijven
als een ‘moment initiatique’
omhulde Oro het meisje
in een warme deken van pure liefde.
Geborgen onder zijn hals,
haar armen om hem heen,
tegen zijn zachte borst aangedrukt,
onder het ritme van zijn diepe ademhaling,
kon het meisje zijn rust en wijsheid voelen.

‘Het is niet dat hij niet wilde kiezen voor Waarheid meisje’,
sprak Oro.
‘Hij was er gewoon nog niet klaar voor’.
‘En hij heeft procedureregels te volgen’.
‘Wees niet boos op hem. Heb vertrouwen’.
‘Nu zie je nog niet alles. Er komt een dag
waarop je zal begrijpen waarom deze weg nodig was.’

‘Ik ben daar vet mee’,
sputterde het meisje tegen.
‘Niet klaar voor, kus mijn kloten,
zijn experts indekken is het enige dat hem interesseert,
zo simpel is dat’.
‘Ik wil mijn leven terug’,
‘ik wil nog een baby’.

‘Hij kàn je je oude leven niet teruggeven meisje’,
antwoordde Oro.
‘Jij moet aanvaarden dat je oude leven voorbij is.’
‘Je moet hem een nieuw leven vragen’.
‘Hij heeft als opdracht een nieuwe pot te bakken’.
‘Jij hebt als opdracht een nieuw leven te starten’.
‘Jullie kunnen elkaar daarbij helpen. En van daaruit vele anderen’.
‘Maar jullie zijn vrij, allebei,
om je opdracht al dan niet te aanvaarden’.
‘Je verwacht van hem dat hij de oude pot loslaat,
maar zelf ben je niet bereid om je oude leven los te laten’ ?
‘Zo werkt het niet. Dus wees niet koppig’.
‘Herpak je. En maak af wat je begonnen bent’.
‘Geef hem de kans om de Waarheid in ere te herstellen.’
Een fractie van een seconde later
was het moment van de betovering verbroken.

Het meisje vloekte.
Verdomme toch ! Miljaarde !
Ze had echt geen goesting om haar oude leven los te laten.
Haar Grote Droom, haar Paardencoaching Center.
Wie zou ze zijn zonder haar droom ?
Wat zou ze doen zonder haar droom ?
Hoe kon ze haar leven zin geven zonder haar droom ?
Ze wist het niet.

Maar diep vanbinnen wist ze dat Oro gelijk had.
Als ze aan haar oude leven en haar droom zou vasthouden,
zou ze veel te veel moeten vragen aan de rechter
en zou ze hem zijn opdracht onmogelijk maken.
Ze zou van droom moeten veranderen.
Maar ze had geen andere droom.

Dus besloot ze haar droom af te stemmen
op de opdracht van de rechter.
Ze zou hem de klei geven die hij vroeg.
Zo kon hij tenminste IETS van zin geven
aan haar lijdensweg van de voorbije jaren.
Zo kon er tenminste nog IETS goeds uit komen.
Ook de rechter vloekte.
Miljaarde !
Hij had echt geen goesting om een nieuwe pot te bakken.
Hij was de rechter
van de gulden middenweg,
de stok in twee.
Niet de rechter
van de revolutie.
Maar hij had het haar beloofd.
‘Geen 3de expertise meer’.
Het was tijd dat hij zijn rol opnam
en de verantwoordelijkheid voor zijn beslissingen
niet langer op een ander afwentelde.

Maar toen hij zag
welke weg het meisje insloeg,
en toen het ten volle tot hem doordrong,
welk structureel verzekeringsbedrog ook hijzelf
20 jaar lang had helpen legaliseren,
tot het uiteindelijk een ‘gewoonte’ werd in de Belgische rechtbanken,
dacht hij bij zichzelf :
‘Nee, dit gaat zelfs mij te ver.
Nee, daar kan ik in eer en geweten niet langer achter staan.
Ik dien de Wet, niet de verzekeringen.
Als zij dat kan, dan kan ik zeker de prachtigste pot ooit bakken’.
En hij bakte de nieuwe Pot van de Waarheid
en zette hem in zijn rechtbank,
waar iedereen hem goed kon zien,
en stuurde de wereld zijn boodschap toe :
‘In mijn rechtbank heerst Wet en Waarheid’.

Zelden had hij zich zo trots gevoeld.
Hij was niet langer de blinde rechter,
die deed voor wel zonder wel te doen.
Hij belichaamde de Waarheid.
De nieuwe Pot van de Waarheid
was er de afspiegeling van.
Zijn werk als rechter
kreeg een nieuwe betekenis voor hem.
Ja,
1 rechter kon door 1 krachtig signaal
wel degelijk een groot verschil maken.
Voor duizenden mensen.

En de oude pot ?
Niemand sprak nog over de oude pot.
Die belandde in het archief.
Hij was al snel vergeten.