zaterdag 8 oktober 2016

En toen kwam Bea

Enkele weken geleden stond er plots een Nederlandse dame voor de deur in Frankrijk. Ze had een Franse dame bij.


Zij : "O, je bent in Frankrijk ? Ik dacht dat je terug in België was en hier niet zou zijn ? Mijn man had me gezegd dat je domein al maanden leeg stond."

(Ik bij mezelf : Euh ... wat doet u hier dan, als u weet dat het hier leeg staat ? Vindt u dat normaal om onaangekondigd een privé-weg op te rijden, een gesloten poort te openen, een binnenkoer op te rijden, om overal te gaan snuisteren terwijl de bewoners - zogezegd - afwezig zijn ? Zou u het leuk vinden als iemand dat bij u thuis zou doen ?)

Ik : "Ja, blijkbaar ben ik er wel. En ja, het huis staat zo goed als leeg zoals u kan zien. Waarmee kan ik u helpen ? De loodgieter komt zo, veel tijd heb ik niet."

Zij : "Zoekt u nog steeds een opvolger ?"

Ik : "Een opvolger ?"

Zij : "Ja, het domein staat toch te koop ?"

Ik : "Ja dat klopt. Het domein staat te koop. Niet omdat ik een opvolger zoek, want ik wil hier niet weg. Dit is onze thuis. Wel omdat het moet van de bank. Het is of verkopen, of meteen beslag leggen."

Daar was de loodgieter. De verwarming was nog steeds stuk. Al een jaar was dat zo. Maar er was geen geld om ze te herstellen. Een van de redenen om naar België terug te keren. Nog een winter in de bittere kou wilde ik mijn dochtertje niet aandoen. Wist ik toen veel dat we wekenlang in een tent zouden belanden. Tot een (echte) sympathisant zei : dit kan zo niet langer.

Zij : "Jah ik wist niet precies hoe het nu zat, ik volg uw blog al een tijdje en het is al heel lang geleden dat daar nog iets op verschenen is."

Ik : "Dat is juist. Ik weet namelijk niet wat ik de lezers moet schrijven. Ik zie weinig toegevoegde waarde in : Er zijn nog steeds geen activiteiten en de helft van de maand lig ik plat. Daar hebben de mensen weinig aan. Het wordt na 6 jaar zo stilaan een afgezaagd verhaal."

Zij : "Het is dus niet goed afgelopen op de rechtbank ?"

Ik : "Nee, het is niet goed afgelopen op de rechtbank. De rechter heeft me met niets naar huis gestuurd, zo het licht op groen gezet om beslag te laten leggen op onze thuis en vond het belangrijker om zijn favoriete gerechtsdeskundige in te dekken. Het systeem in stand houden was belangrijker voor hem dan de waarheid."

Zij : "Wat gaat u nu doen ?"

Ik : "Hetzelfde als ik al jaren doe. Een mogelijkheid vinden om te kunnen genezen. En terug een menswaardig leven opbouwen. Met mijn dochtertje."

Zij : "O die is er niet ?"

Ik : "Nee, die is er niet. Ze is in België. Ik kan niet goed tegen geluid en drukte. Ik kan niet langer dan enkele dagen de zorg voor haar aan zonder derdenhulp. En ik heb mijn beroepsprocedure voor te bereiden. Wat heel traag gaat. Te veel concentratie vraagt. Waardoor ik voortdurend hoofdpijn heb. Dat gaat niet goed samen met een driejarige."

Zij : "Wel aangezien we hier nu toch zijn, deze dame zoekt een locatie die aan de veiligheidsnormen en overheidsvoorschiften beantwoordt om groepen kinderen te kunnen ontvangen. Zij wil paardentherapie doen met kinderen. Ze is echt goed in haar werk."

Ik : "Ja het domein is inderdaad vergund voor groepen jongeren en kinderen, ook gehandicapten. U bent goed op de hoogte. Voor zulke zaken kan u een afspraak maken met de makelaar. Daarvoor dient de makelaar. Ik heb nu geen tijd."

Zij : "O maar ik ken het domein van vroeger. Ik heb hier nog paard gereden. Bij Yann. Een hele arrogante kerel was dat. Hij trok zich van zijn paarden helemaal niets aan. Ik zal wel eventjes zelf een rondleiding geven."

(Ik bij mezelf : Yann ? Een arrogante kerel ? Die man heeft vijf maanden lang voor me gezorgd toen ik net mijn ongeval had. Ik kon het traject naar België niet aan, en vroeg of ik 'even' kon blijven logeren tot ik wat beter was. Dat mocht. Maandenlang lag ik het grootste deel van de dag, en de nacht, in het bed van zijn zoon. Ik kon geen licht en geen geluid verdragen. Ik viel om zodra ik wilde opstaan. Ik verloor mijn evenwicht en kon geen auto rijden. Mijn paarden stonden al in Frankrijk. Ik kon er zelf niet voor zorgen. Maandenlang heeft hij ze te eten gegeven. De hoefsmid geregeld. Voor ontworming gezorgd. De wonde van Impresse verzorgd toen ze net haar been niet brak, wel een barst opliep. Wekenlang. Hij deed de boodschappen. Hij kookte. Hij poetste het huis. Hij bracht me thee op bed. Hij hielp me in en uit het bed, want zelf opstaan kon ik toen nog niet, mijn hele rug zat vast. Op sommige dagen kon ik me niet eens aankleden. Ook daarmee hielp hij. Hij zette me in bad zodat mijn verkrampte spieren wat zouden kunnen ontspannen. Hij beantwoordde telefoons, faxte medische documenten naar de schuldsaldoverzekeringen. Hij regelde al het papierwerk voor de Franse bank, de Franse overheid, om te verkoop te laten doorgaan en alle verplichtingen inzake landbouw, overdracht van DPU en eindeloos veel andere papiertjes in orde te maken zodat ik geen problemen zou hebben na zijn vertrek. Hij bracht me naar de dokters, de kinesisten. Toen ik voor de zoveelste keer omviel en niet meer wakker werd, bracht hij me naar spoed. Iedere dag kwam hij op bezoek. Dat was voor hem anderhalf uur heen en terug. Hier is maar 1 ziekenhuis voor een grote regio. Ga maar enkele weken rusten in België, zei hij. Je zal beter zitten dicht bij je familie en vrienden. Ik zorg wel voor alles. Maak je geen zorgen. Yann was mijn vriend niet. Ik kende Yann niet. Yann verkocht zijn huis, meer niet. Hij was een wildvreemde voor mij. Terwijl hij zelf zo veel aan zijn hoofd had. Hij zat midden in een scheiding, reden waarom hij het domein verkocht. Het eerste wat hij 's morgens deed, en het laatste wat hij 's avonds deed, was een wandeling over het domein. Om te checken of alle paarden het wel goed stelden, de omheining nergens stuk was, er nog voldoende water was. Beetje per beetje verkocht hij zijn paarden. Telkens weer controleerde hij grondig of ze wel bij een goede thuis terecht zouden komen. Ik moest hem nog 20.000 euro betalen, maar de verzekering weigerde om het beloofde voorschot te betalen. Ik moet hem nog steeds die 20.000 euro betalen. Doe dat maar als alles met je verzekering geregeld is, zei Yann. Nee, die opmerkingen over Yann, daar was ik niet mee gediend nee. Ik vroeg me af of zij hetzelfde zou gedaan hebben voor een wildvreemde. Zoals Yann had gedaan. Ik betwijfelde het sterk.)   

Ik : "Ja, doet u dat dan maar."

En weg waren ze.

Ik ging met de loodgieter mee naar binnen.

Even later hoorde ik gejank. De bezoekers hadden een mooi glanzende langharige Duitse Herder uit hun auto gelaten. Werkelijk een prachtdier. Enthousiast joeg hij de poezen de stuipen op het lijf en deed hij de toer van de binnenkoer. Om de anderhalve meter stopte hij en hief hij zijn poot op. Om tegen de muren en deuren te gaan plassen.

Ik : "Ik geloof dat het nu wel genoeg is. U hebt het domein gezien. Ik heb nog werk te doen. Ik zal u naar de poort begeleiden."

Zij : "Ja, we hebben het meeste wel gezien. We hebben een goede indruk. Mevrouw gaat nog even rondkijken in de buurt. Dank u wel voor uw tijd."

Ik : "Ja, het is altijd goed om te vergelijken, en te kijken wat u kan krijgen voor welk bedrag. Ik wens u veel succes met uw zoektocht."

En weg waren ze.

Dit keer definitief.



Ik liet het allemaal over me heen gaan.

In de dagen die volgden, vroeg ik me af waarom ik eigenlijk zo over me heen had laten lopen.

Ik liet het allemaal even bezinken. En dacht aan de paarden.

Een paard zou niet over zich heen laten lopen. Het zou ofwel - en bij voorkeur - de confrontatie uit de weg gaan. Ofwel 1 rake mep geven om duidelijk te maken : dit is mijn plaats, daar is jouw plaats. Respecteer mijn grenzen. Jouw vrijheid eindigt, daar waar de mijne begint.



En dat brengt me bij de 'anonieme sympathisant'. Die schreef in juli onderaan het vorige artikel deze reactie :

Misschien hoog tijd voor een zelfevaluatie en daarbij centraal te durven bekijken welk je eigen aandeel is om in de huidige situatie verzeild te zijn geraakt in plaats van het op de ganse wereld te schuiven met alle websites, aanstellerijen, gedichten voor rechtbanken, beschuldigingen op alles en nog wat en zwarte lijsten vandien. Met al dat gejammer en geklaag over bedrogverhalen en samenzweringen en die foute investeringen in negatieve energie en marsen op Straatsburg en wat nog allemaal. Je zal het toch niet halen; niet omdat het je te machtig zou zijn maar omdat je het meestal zelf fout hebt in je benadering van de problemen - naar vorm en naar inhoud. Herpak jezelf nu toch eens, laat al dat losers-gedoe los en herbegin, in het belang van jezelf en van je dochter. Wijze raad van een sympathisant.


De zelfevaluatie zit er intussen op. Mede dankzij bovenvermelde dame, die ik oprecht wil bedanken voor het wakkerschudden.

De anonieme sympathisant heeft gelijk : het is mijn eigen schuld dat ik 6 jaar na mijn ongeval tot de bedelstaf herleid ben. Mijn grote fout is geweest, dat ik veel te lang heb gezwegen. Ik moest al veel eerder gesproken hebben. 4 jaar lang heb ik mijn vertrouwen gesteld in bijstandsartsen en advocaten, die slechts 1 doel voor ogen hadden : zichzelf verrijken. 4 jaar lang heb ik geslikt en gezwegen, toen ik voor profiteur, psychisch gestoord, overdrijver, en meer van dat fraais ben versleten door allerhande 'gerechtsdeskundigen'. 4 jaar lang heb ik jan en alleman over mijn grenzen heen laten gaan. Omdat ik er de kracht niet voor had. Omdat ik de kennis over de werking van het corruptiemechanisme miste. Omdat ik bang (gemaakt) was om iemand van het gerecht tegen te spreken - dat zou enkel leiden tot een slecht vonnis. Toen wist ik nog niet dat, spreken of zwijgen, alle ongevalsslachtoffers hetzelfde lot beschoren zijn. Nog geen 10 % van de reële schade wordt vergoed in België, wist u dat ? Met tienduizenden, wellicht doorheen de jaren honderdduizenden, zijn we: zelfstandigen die hun bedrijf verliezen omdat een verzekering weigert schade te vergoeden. Moeders die de zorg voor hun kinderen niet meer aankunnen, relaties die springen, omdat een verzekering weigert de nodige hulp te voorzien. Slachtoffers wiens letsels verder blijven uitbreiden, omdat een verzekering weigert de nodige behandeling te vergoeden.Gezinnen die hun thuis kwijtspelen en in een sociale woning belanden, een leven in armoede tegemoet gaand.

Met opmerkingen als 'gejammer en geklaag' geeft de anonieme sympathisant slechts blijk van 1 ding: hij heeft er geen flauw benul van, wat leven met NAH / TBI eigenlijk inhoudt, en wat je kind verliezen met een mens doet. Je zou je zelfs afvragen, of de anonieme sympathisant soms voor de verzekeringssector werkt. Samenzweringen of complottheorieën zijn intussen achterhaald als drogreden. In Nederland verzette Hans Walker een berg werk, door het corruptiemechanisme in kaart te brengen. Niet met aanstellerijen, maar met feiten, zoals hier gelezen kan worden voor wie dit interesseert. Feiten die aantonen dat deze corruptie al 50 jaar bestaat. 50 jaar.

Het verkeer wordt steeds drukker. Er zijn steeds meer mensen die hersentrauma (en andere letsels) oplopen. En toch slaagden de verzekeringsmaatschappijen er in om hun schadevergoedingen op 10 jaar tijd met de helft te verminderen. Daarmee leveren ze zelf het bewijs van hun bedrog. Cijfers liegen niet. Hier lees je wat achtergrondinformatie. Er is een reden waarom de Nationale Bank van België, het FSMA en Minister Van Overtveldt weigeren te antwoorden op deze, nochtans eenvoudige vragen.

De anonieme sympathisant heeft ook gelijk (en is zeer goed op de hoogte blijkbaar van wat er gebeurt bij medische expertises en in de rechtbanken) als hij stelt : "je zal het toch nooit halen". Dat klopt. Ik maak me absoluut geen illusies. Ik word langs alle kanten genoeg bedreigd. Ik heb gezien hoe mijn rechter geoordeeld heeft. Hij heeft zaken op papier gezet waarvan hij weet dat ze niet kloppen. Zijn oren werken prima, hij weet beter dan wie ook, wie wat wanneer en hoe gezegd heeft, inclusief hijzelf, en wat er allemaal gebeurd is tijdens mijn "gerechtelijke expertise". Hij is een bevoorrechte getuige. En hij is geacht 1 van de meest eerlijke en menselijke rechters te zijn. Dus dat belooft naar de toekomst toe, wetende dat in beroep ik terecht kom bij rechters waar niemand het lof over zingt - integendeel. Wetende dat verzekeringsartsen al maanden overal verkondigen dat alles al mooi geregeld is bij de Kortrijkse beroepsrechters.

Net zoals ze verkondigden dat het parket nooit mijn klacht over corruptie zou onderzoeken - wat gebeurde. Net zoals ze verkondigden, dat integendeel het parket mij voor de rechtbank zou brengen wegens laster en eerroof - waar ze volop mee bezig zijn. Net zoals ze verkondigden, dat Koen Geens hen zou blijven steunen - wat een realiteit is. Net zoals ze verkondigden, dat de Orde mijn dossier niet zou onderzoeken - wat gebeurde. Net zoals ze verkondigden dat ook de HRJ mijn dossier niet zou onderzoeken - wat gebeurde. Ik heb inderdaad alle redenen om er van uit te gaan dat ik het 'nooit zal halen'. Hans Walker heeft het ondanks al zijn bewijzen ook niet gehaald. Alain Heyrman ook niet. Niemand heeft het ooit "gehaald". Met dit verschil, dat het helemaal niet gaat over "het halen" tegen verzekeringsmaatschappijen, of justitie, of politici die deze corruptie ondersteunen. Wel gaat het over opkomen voor jezelf. Je familie. Je thuis. Je toekomst. Je waarden. Het gaat over opkomen voor Waarheid. Voor Recht. Voor Rechtvaardigheid. Hierbij doet het er niet toe of je "het haalt" of niet. Het enige dat er toe doet, is dat je kiest voor jezelf. Voor jouw toekomst. Voor wat juist is. Niet alleen voor jezelf, maar voor die duizenden anderen die in hetzelfde schuitje zitten. En daar ieder mogelijk middel toe inzet. Dat is wat telt. Dat je je ogen niet sluit voor wat fout is. Dat je niet in een hoekje gaat zitten wenen door het 'grote onrecht dat je is aangedaan'. DAT zou pas als 'gejammer' kwalificeren. Of een dergelijke ingesteldheid een "foute benadering" is, is vrij door ieder te beoordelen.

De geschiedenis leert ons evenwel, dat zelfs de grootste keizerrijken ten onder zijn gegaan. Er is een periode van opkomst, van bloei en van verval. Tot een ander imperium de plaats inneemt, en de cyclus opnieuw doormaakt. Het overkwam de Romeinen, de Ottomanen, de USSR, de Nazi's, en kijk eens welk een imperium zij allen opgebouwd hadden. Zo rijk en machtig waren ze. En toch vielen ze. Niet door 1 rebel. Ook niet door 100'en rebellen. Maar omdat het nooit genoeg was. Door hun eigen machtswellust, door altijd maar meer te willen, door egoïsme, door over hun grenzen te gaan.

Inzake de medische corruptie in justitie en het verzekeringsbedrog, is de periode van bloei voorbij en is het verval ten volle ingezet. Men hoeft maar een krant open te slaan om te zien hoe het écht met de financiële sector is gesteld. Het is een kwestie van tijd voor deze kunstmatig in leven gehouden bubbel ontploft, meer niet. De dag dat mensen moeten kiezen tussen geld voor eten, of geld om een of andere verzekering te betalen - en dat zijn er vandaag al veel meer dan de meeste mensen vermoeden, 1 op 9 Belgen leeft al onder de armoedegrens, en zicht op beterschap is er niet gelet op de huidige prioriteiten van onze regering - zullen ze kiezen voor eten.

Doorheen de jaren hebben verzekeringsmaatschappijen MILJARDEN euro's verdiend, ten koste van hun slachtoffers. En nog was het niet genoeg. Nog moesten ze méér hebben. De financiële sector heeft zijn eigen implosie gecreëerd. Zouden verzekeringsmaatschappijen zich tevreden stellen met een beetje stelen - want dat is het per slot van rekening, ze stelen de schadevergoedingen van hun verzekerden - ze zouden op vandaag beter af zijn. Zouden banken zich minder hebberig opgesteld hebben, de wereld zou 800 banken rijker zijn vandaag. Kijk naar de Romeinse keizers : de grootste bloeiperiodes realiseerden zich telkens als er een rechtvaardige keizer aan de macht was. Die zijn rijkdom deelde. Die zich eerlijk opstelde. En daar nochtans persoonlijk niet slechter van werd ... Dat is geen toeval. Misschien hadden we nu allemaal Duits gesproken, hadden de Nazi's Rusland en Afrika ongemoeid gelaten en zich tevreden gesteld met Europa. Wie weet ? Men kan enkel duurzaam winnen als er sprake is van een win-win situatie. Win-lose, lose-win, lose-lose : dit blijft niet duren, dat leidt op termijn enkel tot verliezers. Dit principe geldt voor alles in het leven.

Als ik nu wel of geen beroep aanteken, als ik wel of niet meewerk aan websites, als ik wel of geen klachten indien : het zal in the big picture geen verschil uitmaken. Maar voor mezelf maakt het een groot verschil uit. Ik zal me nooit hoeven afvragen : had ik dit maar geprobeerd, of had ik dat maar geprobeerd, misschien was er toch ergens een oplossing uit de bus gekomen, of was er een verandering gekomen, een verbetering, ook al zou het maar een kleine zijn, is het niet voor mij, dan voor een ander. Na mij zullen er nog Anke Santens' zijn. Die zullen kunnen gebruik maken van of voortbouwen op wat Anke Santens geschreven heeft. Net zoals ik kom na Alain Heyrman en na Hans Walker, die ook niet zwegen. Ik zal nooit hoeven zeggen: ik kon niet meer paardencoachen, dus heb ik maar niets meer gedaan. Ik tracht me nuttig te maken op een manier waarop ik me met de mogelijkheden die ik op vandaag heb, nog KAN nuttig maken. En waar al honderden mensen steun in gevonden hebben.

Ik ben intussen de tel kwijt, hoeveel keer ik - letterlijk en figuurlijk - gevallen ben. En weer opgestaan ben. In omstandigheden, waar niemand een flauw benul van heeft. Waar de 'anonieme sympathisant' in ieder geval nergens te bespeuren was.


Voor wie wil begrijpen WAAROM onze overheid niets doet aan deze wijd verspreide corruptie, is er deze video :









Intussen blijf ik verder experimenteren met alternatieve behandelwijzen en zoek ik een combinatie die kan leiden tot BLIJVEND herstel van hersentrauma, dat op zijn beurt leidt tot een globaal systeemfalen: verminderde werking van hart, nieren, lever, darmen, longen, milt, ... . Dat is ook de reden waarom mensen steeds meer en steeds ergere klachten ontwikkelen. Hoe 'milder' je TBI, hoe langer die uitgespreid zijn in de tijd. Hoe ernstiger je TBI, hoe sneller de klachten zich manifesteren.

Ikzelf zit in het stadium nu, dat ook mijn heupen en knieën pijn doen, mijn spiermassa danig is achteruit gegaan, ik steeds meer uitvalsverschijnselen heb: een arm, been of voet die plots slaapt, of die je gewoon niet meer kan bewegen, voortdurend tintelingen, steeds meer beven, soms lijkt het wel Parkinson, ook en vooral steeds meer pijn in de rug. De volgende stap is een loopstok, een looprekje, een rolstoel, tot je je bed niet meer uitkomt. Ongevalsslachtoffers die ooit TBI opliepen, krijgen dan de diagnose MS, terwijl het eigenlijk een gevolg is van het opgelopen hersentrauma. In september was het zo erg, dat ik niet meer recht kon staan 's morgens. Een "warm bad" - dé oplossing volgens onze Minister van Volksgezondheid De Block die alles oplost - bracht geen soelaas.

De Eductor levert ontstellende resultaten, maar als je een tijdje geen regelmatige behandeling gehad hebt, of voortdurend moet overbelasten, ga je terug achteruit. Ik blijf zoeken naar de juiste frequenties om hersentrauma blijvend om te kunnen keren. Het is duidelijk intussen dat je op meerdere frequenties moet werken. 1 volstaat niet.

Hierbij helpt het niet, om jezelf voortdurend te moeten overbelasten. In augustus had ik een maand lang hulp. Ik kon mijn dochtertje overdag even uit handen geven, kon voldoende 'stiltepauzes' inlassen. Ik hoefde niet fysiek te overbelasten. Na een maand derdenhulp had ik ipv 12 u slaap maar 9 à 10 u slaap meer nodig. Ik "won" m.a.w. 2 à 3 uur "leven" per dag - gewoon door overdag enkele uren hulp te hebben. Dat is 12,50 % meer "dag", meer "leven". Dit is ENORM. Het is dus wel degelijk mogelijk. 12,50 % meer "leven" door 3 uur hulp per dag en 1 wekelijkse Eductor sessie ...

Wat zou het resultaat geweest zijn, was deze hulp 3 of 6 maanden beschikbaar geweest ? Het idee je leven aan je  te zien voorbijgaan, WETENDE dat het ANDERS en BETER kan mits een handje hulp, vreet danig.

De vooruitgang van augustus werd in september teniet gedaan, toen de derdenhulp wegviel en tegelijk het schoolritme startte. Mijn dochtertje kreeg ik maar 2 x per week op school. De 3de schoolweek lukte het maar 1 dag. Gevolg: terug gescheiden van mijn dochtertje ... Wat mijn motivatie is om me te blijven inzetten voor een rechtzetting van mijn dossier. Zij is lang genoeg de dupe geweest.


Intussen ben ik eind september gestart met een nieuwe behandeling : Bemer. Hierdoor zouden de kleine haarvaten gedilateerd worden, er meer nutriënten en zuurstof naar de cellen getransporteerd worden, de ATP cyclus (mitochondriën) versterkt worden, zou de bloedcirculatie verbeteren, zouden toxines beter afgevoerd worden en zou het immuunsysteem ondersteund worden door beter transport van de witte bloedcellen. De resultaten bij chronische ziekten, inclusief TBI, MS, CVS, kanker, edm. zouden spectaculair zijn.

Wat me overtuigde, zijn de uitgebreide medische studies over het belang van microcirculatie en vasomotriciteit en Bemer enerzijds (ook gepubliceerd in de medische referentiedatabase PubMed, zoekwoord Bemer), en de reeds bekomen resultaten met Indigo / Eductor biofeedback anderzijds. Dankzij Indigo / Eductor kon ik mijn concentratie en aandacht verbeteren, pijn verminderen en mijn hormonaal stelsel ondersteunen. Geheugen en organiseren blijft nog problematisch.

Beiden zijn neurofeedback technieken, ook gekend als bioresonantie, die de lichaamseigen elektriciteit gebruiken en dus natuurlijk zijn, pijnloos zijn en geen nevenwerkingen hebben. Het praktisch voordeel is dat je deze behandeling zelf thuis kan doen, en dus een pak tijd (heen en weer rijden, wachten in de wachtzaal) bespaart.

Dat ik - net als alle TBI patiënten overigens - problemen heb met bloedcirculatie, blijkt o.a. uit het feit altijd koude handen en voeten te hebben, ook is dit zichtbaar met het blote oog: kleine bloedvaatjes in het gezicht zijn gesprongen sinds het ongeval. Dit wijst op mini-tromboses en verstoorde microcirculatie.

Of Bemer grote veranderingen zal teweegbrengen of niet, zal de toekomst uitwijzen. Na een week gebruik merk ik als eerste resultaten dat ik dubbel zo veel eet als tevoren (eten was tot voor kort zeer moeilijk, ik kon enkel kleine hoeveelheden eten zoniet viel ik om of viel in slaap kort na het eten), dubbel zo veel drink (ik moest me forceren om 4 glazen water per dag binnen te krijgen, tgv uitgeputte nieren), dat ik een betere slaapkwaliteit heb, dat mijn haar er precies wat gezonder uitziet na een wasbeurt, dat ik wat minder hoofdpijn heb, ik had geen uitvalsverschijnselen (niet 1 keer) en dat mijn bronchite (waar ik sinds oktober 2015 mee rondloop) volop is teruggekeerd. Ik spuug - letterlijk - slijmen uit (sorry, smakelijk is dat niet, ik weet het). Omgekeerd geldt, dat ik veel meer slaap: momenteel 14 uur per dag. Dit zou normaal zijn in het begin, en een teken zijn dat het genezingsproces op gang komt. Ik blijf bij mijn principe: eerst zien en dan geloven, maar het kondigt zich goed aan.

Hier vindt je enkele video's met uitleg over Bemer, als je iemand kent met een chronische ziekte, kan je dit doorsturen, wie weet helpt het hen :









En toen kwam Bea.

Maar dat is voor een volgende keer.