zaterdag 26 augustus 2017

De fiets van Natalie

Ik kreeg zopas een berichtje van Natalie. Ze had mijn blog gevonden en had nog een fiets die ik mocht lenen.

(Lief van haar  -  bedankt Natalie).

Ik moest even denken.

Blog ? Fiets ?

Waar had ze het over ?

En toen herinnerde ik me het weer.

Mijn blog.

Mijn Equiboost blog.

Equiboost.

Mijn grote levensdroom.

Mijn paardjes.

Ze lopen in de weide, nog steeds.

Al bijna 7 jaar.

Ik denk weinig aan Equiboost.

Als ik dat doe word ik verdrietig.

Heel verdrietig.

Verdrietig over alle dromen die tot gruzelmenten zijn geslagen.

In 1 seconde.

Verdrietig over 7 verloren jaren.

7 jaren waarin amper tijd of ruimte was voor iets leuks.

7 jaar met heel veel pijn.

Lichamelijke pijn en zielepijn.

7 jaren die weg zijn voor altijd.

En die nooit meer terugkeren.

Bijna een zesde van mijn leven is weggevaagd.

In 1 seconde.

Bijna 7 jaar later kan ik het nog steeds niet bevatten.

Wat een lelijke wereld leerde ik kennen.

Hoe veraf staat deze wereld van mijn wereld.

Hoe erg is deze lelijke wereld mijn mooie wereld binnengedrongen.

Ongevraagd en ongewild.

Hemel en aarde heb ik bewogen om mijn wereld terug te krijgen.

Om die lelijke wereld buiten te houden.

Om mijn wereld te beschermen.

Om mijn kind te beschermen.

Om mijn paarden te beschermen.

Om onze thuis te beschermen.

7 jaar vol offers.

Onmenselijke offers.

Het ene na het andere.

En het is nog niet voorbij.

Niets is nog hetzelfde.

Je beseft pas hoe belangrijk je gezondheid is,

als je hem verliest.

Dus koester hem.


dinsdag 25 april 2017

Wie kan een tijdje zijn of haar oude fiets missen ?

Mocht er iemand onder jullie zijn die nog een oude fiets in redelijke staat staan heeft, die hij / zij niet gebruikt, en die hij / zij een tijdje kan missen, dan mag je dit steeds laten weten.

De bedoeling is door te fietsen de spieren van mijn benen proberen aan te sterken, zodat ik terug op een paard kan klimmen.

Therapeutisch paardrijden doet wonderen voor de rug en de motoriek, en helpt om lichaam en geest terug in balans te brengen.



Wie me hierbij kan helpen, mag een mailtje sturen aan : anke@equiboost.com


Gezocht : equitherapeut

Ik ben op zoek naar een equitherapeut die me iedere dag een sessie therapeutisch paardrijden kan geven.


Geld om deze equitherapeut te betalen heb ik niet, maar ik kan wel gratis pension aanbieden voor de eigen paarden van deze equitherapeut, die hier kunnen verblijven, en gratis logement voor de equitherapeut en zijn / haar gezin.


Wie interesse heeft om me hier in bij te staan, mag ook de infrastructuur gebruiken om eventueel ook andere mensen te helpen, en op deze manier voor wat inkomsten te zorgen.


Wie interesse heeft, kan me mailen op anke@equiboost.com

maandag 24 april 2017

Problemen ? Probeer foert en so what

Jullie zullen het al wel gevoeld hebben : er is heel wat aan de hand op en rond onze planeet.

We zijn zopas het galactisch centrum gepasseerd, waarbij ons zonnestelsel op 1 lijn stond met het zgn. 'zwarte gat' : alfa en omega, het begin en het einde van alles, waarbij ieder einde ook een nieuw begin is.

Vanuit dit centrum worden bijzonder sterke pulsaties uitgestuurd naar ons zonnestelsel, van het centrum daarvan (de zon) naar onze planeet, en van onze planeet naar iedere mens, ieder levend wezen op deze aarde. Sommigen zullen een 'spanning' voelen, anderen een 'druk'. Het voelt niet altijd comfortabel. Deze spanning uit zich niet alleen in jouw persoonlijk leven, maar in ieders leven. Je vrienden en familie kunnen 'anders dan anders' reageren. Ook planetair, ook in de politiek, economie, enz. speelt deze invloed. De polariteit zal tot een hoogtepunt gepusht worden: evenredig met een onrustwekkend aantal toenemende 'gruwelijke', pijnlijke gebeurtenissen, zal ook het aantal initiatieven zijn waarbij mensen samenwerken, elkaar helpen en steunen. De bedoeling van deze energiewissel is, om meer 'open heartness' te creëren, een hoger bewustzijn, het balanceren van vrouwelijke en mannelijke energie, het vinden van balans, volheid en eenheid tout court, individueel maar ook als mensheid, als collectief.

Als je je de voorbije tijd moe voelde, weet dan dat dit hier een rol in speelt, en nog een hele tijd zal spelen. De veranderingen die nu gebeuren, werken in tot op cellulair niveau. Spiritueel geöriënteerde mensen noemen het 'je frequentie verhogen'. Dat is letterlijk wat nu aan het gebeuren is, in een nog nooit gezien ijltempo. Je ziet het niet, maar het gebeurt, of je dat nu wil of niet, en bij iedereen. De hele planeet baadt in deze hogere vibraties.

Sommige mensen zullen zich teneergedrukt voelen, depressief bijna, of als een burnout. Andere mensen zullen eerder het gevoel hebben dat ze gek aan het worden zijn. Nog anderen zullen zich eenzaam, in de steek gelaten voelen. Bij sommigen zullen de stoppen doorslaan, anderen zullen zich heel nostalgisch of verdrietig voelen, nog anderen zullen grote twijfels hebben over welk pad te kiezen : nieuwe job, nieuwe woning, nieuwe vriend, nieuwe hobby of toch maar veilig voor het oude kiezen ? Wie zijn gevoelens probeert te onderdrukken, zal de stop er niet meer op kunnen houden: ze borrelen naar boven, of je het wil of niet. Deze gevoelens zijn geen bedreiging,  maar zijn er om je te helpen. Doorleef ze, laat ze door je stromen, zo laat je ze ook los. Wie tegenwerkt, zal het moeilijker hebben dan wie aanvaardt. Wie aanvaardt, en 'go with the flow' toepast, zal het gevoel hebben op een wolkje te drijven. Vertrouwen op de wijsheid van het universum en op je intuïtie is hierin cruciaal.

Het is ook een periode van veel verrassingen, onverwachte wendingen, nieuwe ideeën en projecten. Ook een periode van zuivering, het loslaten van wat niet meer dienstig is, het inlossen van karma. Wie het zelf niet doet, zal er toe gedwongen worden door het universum dat de keuzes voor jou zal maken. Een soort sterven van je oude ik, je oude leven, om plaats te maken voor je nieuwe ik, je nieuwe leven. Dat hoeft niet te betekenen dat je alles in je leven verandert. Vaak gaat het over de manier waarop je de dingen aanpakt of ervaart.

Dit is geheel normaal voor de periode waarin we nu leven. Er is dus niets verkeerd met je, wees gerust.



Zowel numerologen als astrologen als telepathische mensen hebben er de mond van vol: we zitten in een periode van omkering, het wiel dat draait. Tegelijk hebben we lange en belangrijke retrograde periodes, waarin een recordaantal planeten achterwaarts draaien. Blokkages, vertragingen, niets dat loopt zoals je wil of toch niet zo snel als je wel zou willen : het hoort er allemaal bij. En het is nog niet voorbij ... de 'actieve' periodes dit jaar zijn vooral juni en oktober, dan zal je meer energie hebben, zal je zaken kunnen realiseren. Dit zijn de actiemaanden. Voor 2018 is dat januari, en dan komt er opnieuw een keten van retrograde. De bedoeling ervan is je inwaarts laten keren : zelfonderzoek. Wie ben je echt ? Wat wil je echt ? Wie wil je zijn ? Hoe ziet je ideale leven er uit ? Doe je wel wat je echt wil ? Leef je wel je ideale leven ? Hoe kan het anders en beter ? Wat zegt je hart ? Leren luisteren naar je hart is een belangrijke leerles nu.

Meer en meer mensen gaan kiezen om van hun hobby, hun passie hun werk te maken. En dat is maar goed ook ! Enkel als je dat doet, geef je jezelf alle kansen om een leven in overvloed te leven. De stap zetten gaat altijd gepaard met een risico - en angst - 'zal ik slagen', 'zal het lukken' ? Als je het niet probeert, zal je het niet weten. De slechtste raadgever die je kan hebben, is angst. Ga er bij iedere beslissing van uit : dit lukt me wel. En lukt het toch niet, dan is het niet erg. Je leert er altijd iets uit.



Wat je in deze periode doet, is zaadjes zaaien voor je toekomst. Het is een periode van magie - voor wie gelooft in magie. Een periode die je uitnodigt om het kind in jou te hervinden. En te oogsten wat je zaaide.



Wat met de mensen bij wie alles momenteel fout loopt, of lastig is ? De oplossing ligt in 2 woorden : FOERT en SO WHAT.



De voorbije maanden oefende ik heel veel in "foert" en "so what". De inbeslagname van het Paardencoaching Center is gestart. Straks staan we op straat. Het maakt niet uit hoeveel ik pieker of oplossingen zoek : ik kan geen 20+ miljoen BF op tafel toveren. Meer dan wat ik de voorbije jaren deed, kon ik niet doen. Het ligt niet meer in mijn handen. Dus zeg ik "foert". En oefen ik meer dan ooit tevoren het leven van dag tot dag. Dat wil niet zeggen "I don't care". Natuurlijk vind ik het erg. Maar ik ga me er niet ziek in maken. Mijn lichaam heeft het al moeilijk genoeg. Het Paardencoaching Center staat al bijna een jaar lang gedwongen te koop, en er kwam niet 1 bezoeker. Normaal, want ik wil hier ook helemaal niet weg. Zo kan je onmogelijk een serieuze koper 'aantrekken'. Ik vind het heel prima zo.

Ik stap meer en meer uit mijn hoofd en meer en meer terug in mijn intuïtie. Na bijna 7 jaar drama en miserie ben ik alle shit meer dan spuugzat. Op de een of andere manier zal wat ik verloor naar me terugkeren. Het is een keuze om dit te geloven. Wat, waar, hoe en wanneer wordt een verrassing. Maar 1 ding is zeker in het leven: niets blijft hetzelfde. De enige zekerheid is verandering. Griezelig, tenzij je het ziet als een avontuur. Als je al zo lang in regelrechte armoede leeft, ben je ook niet meer bang om nog iets te verliezen. Je bent het immers al allemaal kwijt. En je leeft nog steeds ... En met alles wat ik verlies, groeit het voornemen om alles terug te gaan halen. Je wordt gedetacheerd van materiële bezittingen. En dat geeft een grote vrijheid.

Hoe meer er gelogen en bedrogen wordt, hoe vastbeslotener ik word om de waarheid aan het licht te brengen. Foert, denk ik dan, wie laatst lacht ... 2017 is niet voor niets het jaar van de waarheid. We zien dit overal om ons heen manifesteren. Het ene schandaal na het andere komt aan het licht. Het verzekeringsbedrog bijvoorbeeld, wordt nu ook in het Nederlands parlement besproken. Allemaal omdat mensen zich verenigen. Informatie delen. Over de grenzen heen. Prachtig is dat. Vooral politici en gevestigde waarden vallen door de mand. Mensen zijn zelfs niet meer geschockeerd. De leugen is de nieuwe norm geworden in onze "democratie". Het is niet nodig de leugen uit te roeien. Overschaduw hem met waarheid. Als een onkruid dat geen zonlicht meer krijgt, omdat een mooie bloem er hoger bovenuit steekt.

Wat er om me heen gebeurt, krijgt als antwoord "so what".

Na 2 periodes van totale immobiliteit de voorbije maanden, waarbij ik dagenlang niet eens meer kon stappen, was beslist dat ik opnieuw enkele weken naar het revalidatieziekenhuis zou moeten om terug wat spierkracht op te bouwen. Voorafgaand waren er tests om te kijken of ik het revalidatieprogramma wel zou aankunnen. Resultaat : "te zwak om deel te nemen aan de revalidatie". Afgewezen. Dan moet je weten dat dat ziekenhuis vol bejaarde mensen zit die bvb een knie of heupoperatie achter de rug hebben en terug moeten leren lopen. Wow. Kwam dat even hard aan. De oplossing : eerst "thuisrevalidatie" met spierversterkende oefeningen thuis, kine, oefeningen in het zwembad, ATP, enz. en dan opnieuw de tests doen. Dat een rit heen en weer naar het zwembad en een half uur zwembad de energie van de hele dag opslorpt, en je dit niet gecombineerd krijgt met een kind, maakt de zaken er niet bepaald eenvoudiger op. Dan kan je panikeren of je zorgen maken, of zeggen : so what, als dit niet lukt, dan zal er wel een andere oplossing komen.

Ik sprak kort daarna een man die tijdens een ongeval o.m. zijn bovenbeen verbrijzeld had en schade had aan zijn rug. Ze hadden hem gezegd dat hij wellicht niet meer zou kunnen lopen, althans niet meer normaal lopen, en minstens altijd krukken zou nodig hebben. De man was altijd zeer actief geweest, en werd zwaar depressief omdat hij rolstoelgebonden was. Hij had paarden en was een fervent enduranceruiter. Na 1,5 jaar ziekenhuis mocht hij terug naar huis. Hij liet een speciale opstap maken, zodat hij met zijn krukken op de rug van zijn paard kon kruipen. Wekenlang kreeg hij de hulp van een vriend. Zijn kapotte been bengelde aanvankelijk gewoon los naast het paard. Hij had geen spieren meer in dat been. Niets meer. En hij trok op wandeling. Zijn arts verklaarde hem gek en verbood hem om nog op een paard te kruipen. Veel te veel risico. Hij luisterde niet naar zijn dokter en bleef dagelijkse wandelingen maken, eerst kort, dan langer, steeds langer. Na 6 maanden waren zijn spieren dermate aangesterkt, dat hij zich al eens aan een kort drafje kon wagen. Beetje bij beetje ging hij vooruit. Hij vertelde me, dat hij zonder zijn paarden wellicht zelfmoord zou gepleegd hebben. Hij vertelde me, dat zij hem geholpen hebben om zijn oude ik terug te vinden. Beetje bij beetje versterkten zijn spieren. Zijn rugpijn werd minder. De spierkracht in zijn been kwam geleidelijk aan terug. Het werd nooit zoals tevoren, maar hij kon na verloop van tijd terug zonder hulp op zijn paard klimmen. Vandaag stapt deze man zonder krukken. Hij mankt, maar hij stapt. Zijn artsen konden hun ogen niet geloven. Hij gaat nog steeds iedere dag met zijn paarden wandelen. Hij spendeert 4 tot 6 uur per dag op de rug van zijn paarden.

Dan heb ik zoiets van : als hij dat kan, dan kan ik dat ook. Mijn benen zijn niet kapot. Ze hebben alleen geen spierkracht meer. Hoe komt het dat ik daar niet eerder aan gedacht heb ? Ik weet zo goed hoe heilzaam equitherapie is. Ik heb hier 3 paarden staan en ik heb 3 rijpistes en ik gebruik ze niet. Er zijn prachtige wegen hier, zo goed als verkeersvrij, waar je uren kan wandelen, en ik ben nog nooit op wandeling geweest.

We zijn slechts enkele maanden verwijderd van de inbeslagname van mijn paardencoaching center. Die maanden ga ik gebruiken om me - letterlijk - terug in het zadel te hijsen. Alle hulp welkom.



AG Insurance wil me intussen graag monddood maken. So what. Ze schakelden er tandarts Goeleven voor in. So what. Mijn omgeving is doodongerust. Stop met spreken over corruptie in justitie, Anke. Stoppen ? Dat is het stomste wat je kan doen. Waarom zou je bang moeten zijn om de waarheid te spreken ? De waarheid is veel krachtiger dan alle corruptie, macht en geld samen. Hij mag zich inderdaad wel wat haasten. 7 jaar is lang. Veel te lang. Maar ook daar : so what ? Probeer het eens. So what. Je zal versteld staan.








Hoe Justitie omgaat met corruptie, kan je hier zien :








Mijn punt is : wat een ander doet (of niet doet), doet er niet toe. Wat een ander zegt, doet er niet toe. Het enige wat er toe doet, is dat jij recht in je schoenen staat, authentiek blijft, trouw blijft aan je waarden. En op de een of andere manier komt alles goed, vaak op een manier die je niet verwacht.




En de paarden ?

Die stellen het goed. Moddervet zijn ze, van al die jaren "op rust" te staan. Ze zijn bijna van hun winterhaar verlost.

En ze mochten vorige week van onverwacht bezoek en bijzonder gezelschap genieten.

Bedankt Kristof, Geert, Jules en Wout voor het leuke bezoek en hopelijk tot snel !





Che sera, sera,
anke






dinsdag 7 maart 2017

Hooggevoelige kinderen: noodzakelijk voor een nieuw humanisme

Opgepast voor wie vaak met deze kinderen werkt : zij zijn niet 'abnormaal' of 'ziek', ze hebben geen 'therapie' nodig, maar verdienen wel begrepen te worden.


Zij zijn niet 'achterop', maar lopen voor. Zij moeten niet van ons leren, wij dienen van hen te leren.
Ze hebben toegang tot een hogere wijsheid, die aan de basis ligt om eindelijk een betere wereld te kunnen creëren.


Paardencoaching beantwoordt perfect aan de noden van deze kinderen. Niet om hen te veranderen volgens ons beeld, maar om hen toe te laten helemaal zichzelf te zijn.




http://www.inrees.com/articles/enfants-mutation-extrasensorialite/




Nos enfants sont-ils 
en train de muter ?

Enfants précoces, autisme, hyperactivité, extra-sensorialité… 
Les nouvelles générations semblent voir éclore de plus en plus 
de personnalités atypiques. Est-ce vraiment le cas ? 
De quoi sont-elles symptomatiques ?

Dans le service de pédopsychiatrie du Dr Lombard, arriva un jour un jeune garçon bon à l’école, mais qui se fichait de tout. Formé à la psychanalyse jungienne, le médecin le soumit à une vingtaine de questions existentielles. « Pourquoi vient-on sur Terre, quel est le sens de la vie ? » débuta-t-il. L’enfant sembla déstabilisé, mais il l’encouragea : « Ferme les yeux, va au fond de toi, prends ton temps, tu connais la réponse. » Au bout de quelques minutes, les yeux pleins de larmes, le garçon répondit : « Pour aimer. » Le Dr Lombard enchaîna : « Quand es-tu le plus heureux ? » Quand il jouait au basket. « Preuve d’un besoin de communion », analysa le médecin, qui poursuivit : « Si une très bonne amie de ta maman t’invitait deux mois en Italie, tu irais ? » Oui, « tout de suite », s’exclama l’enfant.

Ce dernier ne se fichait absolument pas de tout ! Ses centres d’intérêt étaient simplement plus élevés que ce dont le nourrissait son environnement quotidien. Pour le psychiatre, il était resté « connecté au Soi », c’est-à-dire à la globalité psychique de son être. « Chez ce type de personnalités, le goût de la découverte est plus fort que le besoin de sécurité, précise le médecin. Ils sont en recherche d’harmonie, d’information, de conscientisation. » Le Dr Lombard lui proposa de visiter son unité. « Elle accueille des jeunes de ton âge, entre 6 et 12 ans, lui expliqua-t-il. Certains se posent beaucoup de questions, ils sont là pour réfléchir et se reposer. » Le garçon accepta avec enthousiasme. « Il ne devait pas entrer à l’hôpital comme malade, mais comme soignant ! conclut en souriant le Dr Lombard. Il faut se méfier des étiquettes. Il suffit parfois de recréer du lien. Quand j’explique à ces enfants que nous appartenons à une conscience supérieure, ils cessent de se sentir des intrus. »

Une forme de porosité


Des jeunes connectés à leur Soi, le pédopsychiatre estime en rencontrer de plus en plus. Hypersensibles, dotés d’une vision globale des situations, ils ont souvent du mal à comprendre le monde dans lequel ils sont tombés, et peuvent très vite se sentir en décalage. « Depuis dix ans, j’en vois partout ! souligne le médecin. Parmi les six cents enfants dont je m’occupais à la fin de ma carrière en service hospitalier, au moins soixante étaient concernés – alors qu’ils étaient très rares il y a quarante ans. »

Comment expliquer qu’ils soient de plus en plus visibles ?
Avides d’harmonie, ils peuvent, face à une réalité sociale violente, intolérante et individualiste, devenir agressifs, se refermer ou déprimer. Etonnamment matures, ils sont aussi d’une grande insécurité. Leurs compétences cognitives déroutent, de même que leur sens aigu de la vérité, de la justice et de la cohérence. Intuitifs et réceptifs, ils répondent à des questions non formulées et résolvent facilement des problèmes, sans mettre de mots sur leur raisonnement. La tête dans la lune mais boulimiques de nouveaux apprentissages, ils s’ennuient souvent à l’école, confrontant autant leurs professeurs que leurs parents. Qui sont ces enfants ? Comment expliquer qu’ils soient de plus en plus visibles ? Pour la psychologue Jeanne Siaud-Facchin, spécialiste des surdoués, tout vient de la reconnaissance, depuis une quinzaine d’années, d’une forme d’intelligence atypique, plus axée sur les compétences du « cerveau droit » que sur celles du « cerveau gauche ». « Les apports des neurosciences montrent que la structure et le fonctionnement de leur cerveau sont différents », indique-t-elle. La densité de leurs connexions neuronales s’avère plus importante, tant au niveau du cortex préfrontal – la zone la plus aboutie de l’intelligence –, que du lobe pariétal, – la plaque de redistribution de l’information dans le cerveau« D’où, sur le plan intellectuel, une immense rapidité d’analyse, de compréhension, de traitement et de mémorisation », note la psychologue. 

Autre spécificité essentielle : l’hyper-connectivité de leurs hémisphères cérébraux, liée à une structure particulière du corps calleux qui les sépare, mais aussi l’engagement préférentiel du droit, y compris pour des tâches qui font habituellement d’abord appel au gauche. « D’où une approche plus globale, plus imagée, plus affective et plus analogique des choses, qui absorbe les informations par impression et se déploie en arborescence de manière fulgurante et intuitive », poursuit Jeanne Siaud-Facchin. Ce qui les dote d’un rapport au monde intense. « Les sens plus aiguisés que la plupart des gens, ils voient tout, entendent tout, ressentent tout », détaille la psychologue, et captent des signaux que personne d’autre ne perçoit, ce qui amène parfois à développer des capacités de visionnaires, ainsi qu’une compréhension subtile, souterraine, du monde et des gens.

Une plus forte capacité à ressentir les émotions d’autrui...
Le revers de la médaille ? Une énorme perméabilité affective. « Il a été montré qu’ils avaient une vulnérabilité particulière de l’amygdale, cette zone nichée au fin fond du cerveau archaïque dont la fonction est de décoder les émotions », souligne Jeanne Siaud-Facchin. Résultat : ce qui serait une broutille pour quelqu’un d’autre déclenche chez eux un cataclysme affectif. « Ils ont aussi des neurones miroirs en plus grande quantité, observe la psychologue, d’où une plus forte capacité à ressentir les émotions d’autrui. »


L’aube d’une nouvelle humanité ?


Empathiques, hyper-connectés à leur environnement, ils peuvent se sentir tout le temps envahis… Et déranger une société qui juge référent un fonctionnement plus linéaire, conceptuel et analytique. 
Que faire de ces drôles d’oiseaux qui « savent » sans pouvoir expliquer comment, qui mêlent une immense sensibilité à une lucidité acérée, qui déploient une énergie brouillonne qui peut passer pour de l’arrogance, qui captent inconsciemment des signaux que les autres ne perçoivent pas, et semblent avoir accès à des informations cachées ? 

Pour la psychologue Marie-Françoise Neveu, qui accompagne depuis plus de trente ans des enfants qu’elles nomment « actuels », pour éviter de leur coller d’autres étiquettes, il s’agit d’abord de les accueillir tels qu’ils sont. « Des découvertes ont mis en évidence une réseau neuronal autour du cœur », souligne-t-elle. Pour elle, ces jeunes sont symptomatiques de l’émergence d’une intelligence émotionnelle, qui s’émancipe « de la dualité entre cerveau droit et cerveau gauche pour entrer dans une forme d’unité ». De son point de vue, ils sont aussi le signe d’une évolution de l’humanité vers une conscience plus globale, plus ouverte au sacré, plus en besoin de respect, de justice et de sens. « Il faut changer de regard sur ces enfants, poursuit-elle. Ils ne sont pas dysfonctionnant, ils ont juste des compétences particulières. » De même qu’il ne faut pas les mettre sur un piédestal ou les croire investis d’un « pouvoir », juste parce qu’ils font preuve d’une créativité fulgurante, ou de perceptions et d’intuitions hors du commun. « Oui, ils ont accès à d’autres dimensions. Oui, ils ont une approche du temps moins linéaire, plus centrée sur l’instant – ce qui peut entraîner des difficultés d’action. Oui, ils sont en phase avec une évolution vibratoire de l’Univers, estime-t-elle. Mais notre mission, en tant qu’adultes, n’est pas de les idéaliser ; simplement d’accepter leur particularité » et de faire la démarche de comprendre comment ils fonctionnent, afin de les accompagner au mieux, au regard de leurs besoins. 

Ces jeunes sont symptomatiques de l’émergence d’une intelligence émotionnelle...
Jeanne Siaud-Facchin confirme : « Si l’enfant rencontre des difficultés, il faut les analyser à la lueur de son profil. Si l’on part du principe qu’il est paresseux, pas motivé, opposant et qu’il en n’en fait qu’à sa tête – ce que ces êtres atypiques entendent souvent, de la part de leurs enseignants ou de leur entourage –, on le maltraite. » Au lieu de l’aider, on l’enfonce, on l’empêche de s’épanouir. Il risque de se braquer, de rejeter l’ensemble de règles. Mais si on reconnaît sa différence, on peut la prendre en compte pour ajuster la réponse… sans forcément, bien sûr, tout expliquer par ce prisme. « S’il sent qu’il a une place, qu’il est reconnu, l’enfant pourra, lui aussi, faire l’effort de s’adapter au système », estime la psychologue.

« L’essentiel est de veiller à ne pas leur forger de fausse personnalité, commente le Dr Lombard. Il ne faut rien induire, simplement écouter et recevoir, pour qu’ils se sentent compris. Tout l’art est de les mettre en situation d’auto-thérapie. Lorsqu’ils sont dans le Soi, les enfants savent mieux que quiconque ce dont ils ont besoin. » Bien sûr, chaque cas est complexe, particulier. Plus on agira en anticipation plutôt qu’en réaction, plus on pourra compter sur des institutions scolaires qui ne cherchent pas à faire entrer tout le monde dans le même moule, plus il existera des réseaux de soutien et de diffusion de l’information à destination des parents, plus il sera possible de saisir tout ce que ces enfants peuvent apporter. « A mon sens, il faut regarder ces personnalités atypiques dans une perspective évolutive, conclut Jeanne Siaud-Facchin. Leur donner plus de place pourrait considérablement faire avancer l’humanité. »

dinsdag 10 januari 2017

Frieda

16.29 uur al.

Ik zou weer te laat komen op school.

Ik startte de auto en vertrok.

Ver geraakte ik niet.

Wat was dat ?

Wat zat daar midden op de weg ?

Was dat een poes ?

Nee toch ?

Poezen lopen weg als er een auto nadert.

Dit ding bewoog niet.

Zou het een kip zijn dan ?

Kon toch niet ?

Kippen die ontsnapten bij de buurman, sprongen snel terug in het gat in de haag waarlangs ze ontsnapt waren.

En die waren een stuk groter dan dit ding.

Had ik verkeerd gezien dan ?

Het was vast een stuk hooi dat van een of andere boerenkar gevallen was.

Het ding gaf nog steeds geen krimp.

Ik naderde traagjes.

Toch maar het zekere voor het onzekere nemen, je wist maar nooit.

Ik had nog nooit een dier omver gereden, en had dat graag zo gehouden.

Ik was het ding tot op een meter afstand genaderd.

Het bewoog nog steeds niet.

Op enkele centimeters van het ding kwam ik tot stilstand.

Ik maakte me waarschijnlijk oeverloos belachelijk door te stoppen voor een pluk hooi.

En dat terwijl de klok intussen al 16.32 uur aangaf !

Maar dan was dit wel heel oranje hooi.

Geen geelgroen hooi. Of goudgeel stro stro. Wel oranje.

Ik stapte uit.

Het ding bleef bewegingloos liggen.

Ik keek naar beneden.

Dat was geen hooi. Of stro.

Het ding verroerde geen vin.

Ik boog me voorover.

Precies een bolletje ?

Wat was me dat toch ?

Ik keek van naderbij.

Een zachte, bijna onhoorbare, klagerige piep ontsnapte aan het bolletje.

Een vossejong misschien, dat aangereden was ?

Ik kneep mijn ogen samen en focuste mijn blik.

Mijn God ...

Dus toch een kip ?

Moest dat een kip voorstellen ?

Zag ik dat goed ?

Zo klein ?

Misschien toch een of ander vogeljong of zo ?

Nee, de kleur klopte niet.

Het moest een kip zijn.

En wat was die zwarte vlek op zijn kop dan ?

Mooi laten zitten en snel doorrijden, je bent al te laat,

je kan niet de hele wereld redden, laat staan de dieren op deze aardbol,

wegwezen, je weet nu al niet hoe je te beredderen met je mini-zoo,

je hond eet een kip zo op, flitste het even door mijn hoofd.

Instinctief stak ik mijn armen uit.

Het ding woog zo goed als niets.

Misschien 150, 200 gram ?

Het lag bewegingloos in de palmen van mijn handen.

Zo klein.

Zo breekbaar.

Een golf van liefde en weerzin overspoelde me.

Liefde voor dit kleine, kwetsbare wezentje,

dat moederziel alleen en bewegingloos in het midden van het wegdek zat.

Weerzin, omdat ik niet kon begrijpen hoe iemand zo'n wezentje zomaar aan zijn lot kon overlaten,

in de regen, in de vrieskou, een uur voor het donker.

Wat plukjes haar en enkele stekelige witte stokjes,

moest dat dan een pluimenvacht voorstellen ?

Hierbuiten had de kuikenkip in ieder geval geen kans van slagen.

Ik twijfelde geen seconde meer, opende de koffer en zette kipkuiken in de mand van de hond.

Daar zou het voorlopig wel even veilig zijn.

Eerst mijn dochtertje ophalen.

Wellicht zou kipkuiken tegen dan toch dood zijn.

Het diertje had geen krimp gegeven toen ik het oppikte.

Het spartelde niet tegen.

Het probeerde niet weg te vliegen.

Het pikte niet in mijn vingers.

Het zat daar gewoon. Te zitten.

Met een reusachtige zwarte vlek op zijn hoofd.

Bloed.

Ik gruwelde.

Wie of wat had dat beestje zo toegetakeld ?

Ik haalde mijn dochtertje op en deed nog enkele boodschappen.

Ik hoopte stiekem dat het kipkuiken de geest zou geven tegen dat we thuis waren.

Ik hou er niet van om dieren traag en lang te zien lijden.

Ik ben evenmin in staat om ze zelf uit hun lijden te verlossen.

En de dierenarts ... wat kan die nu doen aan iets wat tussen een kuiken en een halfvolwassen kip schommelt en een reuze gat in zijn hoofd heeft ?

Wellicht was het hersendood of zo.

Had het nooit de auto zien of horen aankomen.

Anders was het toch weggelopen ?

Misschien kon het helemaal niet meer bewegen.

Was het verlamd.

Of door een andere auto aangereden.

Je kon het ding per slot van rekening amper zien, zo klein was het.

Bij thuiskomst wiebelde kipkuiken zachtjes toen ik de koffer opende.

Voorzichtig tilde ik het uit de hondenmand en bracht het naar binnen.

De hond werd preventief naar buiten gestuurd.

De poezen stortten zich op hun avondmaal, net als dochterlief.

Ik zette kipkuiken in de hondenmand binnen.

Het bewoog nog steeds niet.

Dit is een hopeloze zaak, dacht ik bij mezelf.

Leer ik het dan echt nooit ?

Morgenvroeg ligt dit wezentje met zijn poten in de lucht.

Ik bekeek de hoofdwonde van wat dichterbij.

Mijn God ... die schedel ... stond die deels open ?

Piep.

Ik schrok me een bult.

Kipkuiken had nog energie genoeg om te piepen ?

Dan had het misschien ook nog energie genoeg om te eten ?

Ik liep naar de stal en haalde wat kippenvoer.

Ik strooide het kippenvoer in een potje en zette het voor de kuikenkip.

Hoe noem je zoiets eigenlijk ?

Hm.

Net wat ik dacht.

Geen beweging.

Even laten zitten, eerst ook wat eten.

Amper zat ik op mijn stoel, of ik hoorde een zacht getik.

Was dat ...

Nee toch ?

Maar jawel hoor.

Het kipkuiken pikte uit het potje.

En nog snel ook.

Iemand had honger ...

De kuikenkip kon dus nog eten.

Misschien waren zijn hersenen dan toch geen moes ?

Hoe kon het beestje anders nog eten ?

Na enkele minuten nam ik het potje weg.

Ik had een vogeljong zo eens zien sterven.

Hongerig had het zich op zijn eten gestort.

Waarna het de ogen sloot, draaide en waggelde, en dood neerviel.

Lesje geleerd.

Het kipkuiken zou niet door zich te overeten aan zijn einde komen !

Het protesteerde niet toen ik het potje met vogelzaad weghaalde.

Bewegingloos staarde het opnieuw voor zich uit.

Misschien toch maar even kijken of ik die wonde kon ontsmetten ?

Yèèkes ...

Er stond geen pluimpje meer op die nek gewoonweg.

Er zaten ook wondes in wat dan waarschijnlijk de schouder en vleugel en rug moest zijn.

Allemaal met gestold bloed op.

Een vreselijk zicht.

Hoe lang had dit beestje zo al rondgelopen ?

Ik deed wat ontsmettingsmiddel in warm water.

Ik durfde het kopje van het kipkuiken niet aan te raken.

Stel dat ik zijn schedel zou openwrijven ?

Ik mocht er niet aan denken !

Dan maar wat water laten druppelen op de wondes, en zachtjes deppen met een washand.

Piep piep piep !

Jah ... piep piep piep ... dat geloof ik best, dat dat pijn doet ...

Dat piep geluid sneed door merg en been.

Dat schrille gepiep, die angst, het maakte iets in me wakker.

Het herinnerde aan mijn eigen angst.

Hoe ook ik overal pijn gehad had.

Niet begreep wat me overkwam.

Als een zombie neerlag. Of zat.

De wereld aan me voorbij zag gaan.

Waarbij iedere beweging pijn deed.

Of me deed omvallen.

En ik afhankelijk was van de goede zorgen en bescherming van anderen.

Om de een of andere bizarre reden voelde ik me een fractie van seconde  helemaal verbonden met kipkuiken, een met dat fragiele wezentje.

Braaf bleef het op mijn schoot zitten.

Het vertoonde geen enkel teken van angst meer.

Zou het beseffen wat er met hem gebeurt ?

Zou het pijn hebben ?

Zou het bang zijn ?

Ik had er het raden naar.

Ik zette het kipkuiken terug in de hondenmand.

Het bewoog niet.

Ik ging opnieuw eten.

Probeerde althans.

Mijn honger was over.

Ik stond op en ging naar buiten hooi en stro halen.

Het was veel te koud om kipkuiken in het kippenhok te steken.

Het arme ding had zo goed als geen pluimen meer.

Tegen 's morgens zou het gegarandeerd doodgevroren zijn.

Zou dat dan niet beter voor hem zijn ?

De korte pijn ?

Hoeveel kansen had dit fragiele schepsel uiteindelijk om er bovenop te komen ?

Met zo'n gat in het hoofd ?

Maar dieren zijn geen mensen.

Dieren staan niet stil bij uiterlijke tekenen.

Ze stellen zich geen vragen.

Ze benutten ten volle hun natuurlijk herstelvermogen.



God, ik kon een mirakel goed gebruiken.

Zou kipkuiken mijn mirakel zijn ?

Mijn teken van hoop ?

Het levende bewijs dat hopeloos uitziende situaties toch een happy end mogen of kunnen kennen ?



Ik moest maar eens stoppen met me aan te stellen.

Had ik mijn lesje nu nog niet geleerd ?

Met mijn naïef geloof in het goede in deze wereld ?

Een geloof dat door Vrouwe Justitie zelve de grond in werd geboord.

Samen met mijn kinderwens.



Ik gaf kipkuiken een tweede ontsmettingsbeurt.

Met afgrijzen moest ik vaststellen dat het gat in zijn hoofd er gewoon ingepikt was.

Waarschijnlijk door andere kipkuikens.

Die groter en sterker dan hem waren.

De vergelijking met de 'echte wereld' kwam spontaan in me op.

Hoe veel verschil was er uiteindelijk, tussen de 'echte wereld' en de wereld van kipkuiken ?

5.000 kuikens propt mijn buurman in een hangaar.

Piepklein zijn ze.

Ze hebben nauwelijks ruimte en vertrappelen elkaar, zitten op elkaar, verstikken elkaar.

200 à 300 kuikens sterven in de dagen na aankomst.

In de weken die er op volgen, nog eens zoveel.

De wet van de sterkste.

Is het in het 'echte leven' niet net zo ?

Eat or be eaten ?

's Nachts laat mijn buurman de hele nacht het licht branden.

Helwit, fel licht.

Zo groeien de kuikens sneller.

Hun bioritme wordt verstoord.

Hun hormonen werken sneller.

Zo ook hun metabolisme.

Puur natuur uiteraard, want mijn buurman is een bio-kippenboer.

Volgt nauwgezet de bio-regels.

Geen antibiotica, en vrije uitloop.

Vrije uitloop.

Wie dat leest op een doosje bio-eieren, ziet wellicht een bende glanzende, goed doorvoede kippen op het gemakje paraderen over een erf, met een of andere vette sappige worm in de bek.

Niets is echter minder waar.

's Morgens gaan de luiken van de kipkuikenhangaar omhoog.

De kuikens worden naar buiten gejaagd.

Met zijn duizenden komen ze op een perceeltje grond terecht van enkele 1.000 m².

Daar groeit geen grassprietje meer op.

De grond is keihard.

Geen worm vissen ze daar nog uit.

Maar, ze hebben inderdaad vrije uitloop.

Als het donker wordt, wordt er massaal (bio uiteraard) voer in de voederbakken gestrooid.

Het lijkt wel meel, een fijngemalen poeder.

De kipkuikens zijn uitgehongerd, want buiten vinden ze de hele dag niets om te eten.

's Avonds proppen ze zich vol.

Dan gaan de luiken dicht, en brengen ze weer een nacht door onder felle lampen.

Op elkaar gepakt.

De dode kuikens worden 's morgens opgeschept en in de vuilbak gegooid.

Afval.

Zo vergaat het ook de kipkuikens.

En de kippen.

Na enkele weken worden ze opgehaald.

Het zijn slachtkippen.

Ik weet niet meer precies of ze dan 2 of 3 maand oud zijn.

Een leven van enkele weken, terwijl een kip in de vrije natuur jaren oud kan worden.

De hele nacht lopen ze dan met een man of 4 - 5 achter de overblijvende, duizenden kippen aan.

Opnieuw worden ze de mini-kippen dan op elkaar gepropt.

In plastic bakken deze keer.

Ook daar sneuvelen er opnieuw een paar kippen bij.

Zij die overleven, beginnen aan hun laatste reis, richting slachthuis.

Dat zijn de kippen die u (en ik) opeten, de kippen met het bio label, en de 'vrije uitloop'.

Een zoveelste misleiding.

Wie heeft er al even bij stilgestaan, hoe gezond het kan zijn, om een dier op te eten, dat zijn hele jonge leven in zo'n stress doorbracht ?



In ieder geval,

het resultaat van deze 'vrije uitloop' biokippen zat nu in mijn hondenmand.

Letterlijk kapot gepikt.

Bio of niet : er is niets, maar dan ook niets diervriendelijks aan deze grootschalige kippenkwekerijen.

Er is niets diervriendelijks aan om het even welke grootschalige kwekerij,

ongeacht de diersoort.

We staan er niet bij stil, omdat we het niet zien.

We sussen onszelf, omdat we wat meer betalen voor een bio-label.

We eten de dieren op, maar 'ze hebben toch een mooi leven gehad, het waren bio-dieren'.

Is dat zo ?

Ga eens ter plaatse kijken.

Beslis dan.



Een vastbeslotenheid maakte zich van me meester.

Kipkuiken zou niet komen te overlijden vannacht.

Dat zou pas een zinloos verhaal geweest zijn.

Kipkuiken verzorgen, kipkuiken dood ?

Neen.

Niet deze keer.

Het was alsof kipkuiken mijn vastberadenheid oppikte.

Parmantig stapte ze uit de hondenmand.

Heel wankel.

Maar toch.

Ze stapte op het water af en begon te drinken.

Fenomenaal.

Zo'n gat in het hoofd, en nog drinken ?



Ik besloot kipkuiken of kuikenkip - jah hoe héét zoiets nietwaar -

een naam te geven.

Dat zou hem het gevoel geven dat ze gewenst was.

Het was koud geweest vandaag.

Koud. Freddo in het Italiaans.

Maar ... kippen zijn vrouwtjes.

Frieda dan maar.



En zo deed Frieda haar intrede in onze woonkamer.

Ze kreeg - toepasselijk, vlak na driekoningen - een 'bakske vol met stro',

met een pas gewassen pyjama erbovenop,

en werd de hele nacht voor het elektrisch vuur gezet,

zodat de haar nog resterende pluimen - of wat daarvoor moest doorgaan - konden drogen.



Tot mijn verbazing viel Frieda vrij snel in slaap.

Uitgeput ?

Of perfect op haar gemak ?

Ik probeerde me in te beelden hoe haar leven er uitgezien moet hebben.

Ei, lekker warm in de buik van moeder kip.

Ei op de grond, uitgebroed.

Zou Frieda ooit haar moeder gekend hebben ?

Dan samen met een heleboel andere miniscule kuikentjes in bakken gepropt.

Transport.

Beland bij de buurman.

Half dood gepikt door haar soortgenoten.

Op mirakuleuze wijze ontsnapt.

Alsof het zo moest zijn.

Frieda terugbrengen naar de buurman ?

Dat kon ik niet.

Of ze het nu redt of niet : ze is niet langer een ding.

Ze is niet langer een product.

Ze is niet langer een kipkuiken of kuikenkip.

Ze is niet langer afval.

Ze is Frieda.

Ze is een levend wezen.

En heeft waarde.

En ieder recht op een zo gelukkig en gezond mogelijk leven.

Hoe lang of hoe kort dat ook moge wezen.




Of : hoe 1 gebaar van 1 mens soms een leven kan veranderen.

Het verschil kan maken tussen dying or thriving.

En ook dat is het geval in de 'echte wereld'.

Mens of dier : het maakt niets uit.

Wees goed.

Doe het goede.

Blijf niet blind voor wat je ziet, voor wat op je pad komt,

en voor wat in wezen 'jouw verantwoordelijkheid' niet is.

Ieder is verantwoordelijk voor zichzelf, en de wereld in haar totaliteit :

andere mensen, dieren, planten, moeder natuur.

De grootste ziekte van deze eeuw heet onverschilligheid.

Je kan niet alles oplossen in deze wereld,

maar dat hoeft ook niet.

Je kan wel reageren en het juiste doen als het leven iets of iemand

op je pad stuurt die je hulp nodig heeft.

Wil je verandering in deze wereld ?

Wees dan zelf de verandering die je wil zien.



Dat is mijn nieuwjaarswens voor jullie voor 2017. 
Enjoy.



PS : Frieda overleefde haar eerste nacht.

PPS : een bio-kip is geen biologische kip : lees hier