zaterdag 26 augustus 2017

De fiets van Natalie

Ik kreeg zopas een berichtje van Natalie. Ze had mijn blog gevonden en had nog een fiets die ik mocht lenen.

(Lief van haar  -  bedankt Natalie).

Ik moest even denken.

Blog ? Fiets ?

Waar had ze het over ?

En toen herinnerde ik me het weer.

Mijn blog.

Mijn Equiboost blog.

Equiboost.

Mijn grote levensdroom.

Mijn paardjes.

Ze lopen in de weide, nog steeds.

Al bijna 7 jaar.

Ik denk weinig aan Equiboost.

Als ik dat doe word ik verdrietig.

Heel verdrietig.

Verdrietig over alle dromen die tot gruzelmenten zijn geslagen.

In 1 seconde.

Verdrietig over 7 verloren jaren.

7 jaren waarin amper tijd of ruimte was voor iets leuks.

7 jaar met heel veel pijn.

Lichamelijke pijn en zielepijn.

7 jaren die weg zijn voor altijd.

En die nooit meer terugkeren.

Bijna een zesde van mijn leven is weggevaagd.

In 1 seconde.

Bijna 7 jaar later kan ik het nog steeds niet bevatten.

Wat een lelijke wereld leerde ik kennen.

Hoe veraf staat deze wereld van mijn wereld.

Hoe erg is deze lelijke wereld mijn mooie wereld binnengedrongen.

Ongevraagd en ongewild.

Hemel en aarde heb ik bewogen om mijn wereld terug te krijgen.

Om die lelijke wereld buiten te houden.

Om mijn wereld te beschermen.

Om mijn kind te beschermen.

Om mijn paarden te beschermen.

Om onze thuis te beschermen.

7 jaar vol offers.

Onmenselijke offers.

Het ene na het andere.

En het is nog niet voorbij.

Niets is nog hetzelfde.

Je beseft pas hoe belangrijk je gezondheid is,

als je hem verliest.

Dus koester hem.